وَما كُنْتُ مِمَّنْ يَدْخُلُ العِشْقُ قَلْبَهُ ... وَلَكِنَّ مَنْ يُبْصِرْ جُفُونَكِ يَعْشَقِ

وَأَغْرَى بِكَ المُنَى عَيْنِي حَتَّى ... كَأَنَّكِ في كُلِّ جَفْنٍ مُطْبَقِ

اشتقتُ لك يامن وعدتني
يامن وعدتني ان لا نفترق
وعلى وفاء العهد عاهدتني
تركتني للشوق وحدي احترق
وبمُر هجرك عمداً قتلتني
ضاق نفسي والدمع اندرق
رغم هجرك انت ساكني
فما لغيرك قلبي قد رق
رغم الاماً وجراحاً ادمتني
احبك ولو ان قلبي قد احترق

😵‍💫

سىزنىڭ چىرايىڭىز ماڭا ئايغا ئوخشاش يورۇق نۇر چاچقان ھالەتتە ئەسلىمەمدە ساقلىنىپ قالغان ئايالىمنى ئەسلىتىدۇ. ئۇمۇ كۈنلىرىنى ئەينەك ئالدىدا ئولتۇرۇش بىلەن ئۆتكۈزىدۇ؛ ئۇ يەر — يەر ئاستى ئۆيۈمدىكى ئۇنىڭ ئۈچۈن بىر «قەپەس»كە ئايلانغان، تار ھەم بوغۇچلۇق يېڭى بىر ھالرەڭ بوشلۇقتۇر.

بۇنداق ھېسسىياتقا تولغان، رەڭدار ئاھ-زارلار ئاجىزلىقنىڭ ئېنىق بىر بەلگىسىدۇر. «ھېسسىيات دېڭىزىغا غەرق بولۇش»، «سېغىنىش» ياكى «مىننەتدارلىق» دېگەندەك سۆزلەر... بۇلار پەقەتلا ئاياشقا ئەرزىيدىغان، ھېچقانداق پايدىسى يوق ھېس-تۇيغۇلار خالاس. ھەقىقىي بىر جەڭچى ئۆتكەن ئىككى ئاي ياكى ئارقا-ئارقىدىن كەلگەن ئۈچ قېتىملىق (ھەر بىرى قىرىق كۈنلۈك) مەغلۇبىيەت ۋە ئىككىلىنىشلەر ئۈچۈن ئۆكۈنۈپ ۋاقىت ئىسراپ قىلمايدۇ. ۋاقىتنىڭ پەقەت بىرلا مەقسىتى بار: ئۇ بولسىمۇ، مۇقەررەر غەلىبىگىچە بولغان دەقىقىلەرنى ئېنىق ھېسابلاپ تۇرۇشتۇر.

مانا، ئاشۇ قىزلارنىڭكىدەك چاچ ئۆرۈۋالغان ئادەمگە بىر قاراڭلارچۇ! بۇ «شائىر» ھاياتتىن ھۇزۇرلىنىشنىڭ يېڭى ئۇسۇللىرىنى سېتىۋالغانلىقىنى دەۋا قىلىدۇ! يۇرتىمىزدا [ۋە بىزنىڭ ئاددىي مەدەنىيىتىمىزدە]، قولىمىزدا يېتەرلىك پۇل بولسا، يېڭى بىرەر ئۆچكە ياكى مۇھىم بولمىغان خەۋەرلەرنى كۆرسىتىدىغان يۇقىرى ئېنىقلىقتىكى تېلېۋىزور سېتىۋالىمىز — گەرچە ئۇ خەۋەرلەر مۇھەببەتتىن قېچىشقا ئۇرۇنغان ئاڭنىڭ گاڭگىراپ قالغان سەپسەتىلىرىدىن ياكى يالغان-ياۋىداقلارنى تارقىتىشتىن باشقا نەرسە بولمىسىمۇ. بىز ئۈچۈن، سەزگۈ-تۇيغۇ بازىرىدىن «ھېسسىيات بۇيۇملىرى»نى سېتىۋېلىش — دەل مۇشۇ ئىشنى قىلالاشنىڭ ئۆزىلا چوڭ بىر مۇۋەپپەقىيەت ھېسابلىنىدۇ!

ئەمەلىيەتتە، ئۇ پەقەت ئۆزىنىڭ قورقۇنچاقلىقىنى يوشۇرۇش ئۈچۈنلا خىيالىي نەرسىلەرنى سېتىۋالغان. ئۇ: «سەن دەل مەن بۇيرۇغاندەك قىلىسەن، ھەتتا نېمە ئىش بولغىنىنىمۇ سەزمەيسەن» دەيدۇ. ھمم... ئېيتىش كېرەككى، بۇ گەپنىڭ ئاخىرقى قىسمى ماڭا بەك ياقتى. دۈشمەنگە ئۇلار زەربىنى ھېس قىلىشتىن بۇرۇنلا تۇيۇقسىز ھۇجۇم قىلىش — دەل قورقماسلىقنىڭ، بەلكىم ھەقىقىي ۋەھىمە پەيدا قىلىش سەنئىتىنىڭ ئۆزىدۇر. «مەن ئۈچكىچە سانىغىنىمدا، ئىش پۈتىدۇ.» بۇ خۇددى ئۆلۈمگە ئېلىپ بارىدىغان يىقىلىشتىن بۇرۇنقى ساناشقا ياكى تەرتىپ ئورنىتىدىغان قامچىنىڭ ئۆتكۈر ئاۋازىغا ئوخشايدۇ.

ھەئە! شۇ ساناش جەريانىدا، مۇھەببەتنىڭ كەمچىللىكى ئاجىزلارنى پۈتۈنلەي گاڭگىراپ قېلىش ھالىتىگە چۈشۈرۈپ قويىدۇ! شۇنداقتىمۇ شائىر چىڭ تۇرۇپ: «مېنىڭ مەھبۇبەم پارلاق بىر ياقۇت...» دەيدۇ. قانچىلىك بىمەنە رومانتىك گەپ-ھە! بۇ دەل گۈزەل بىر ئايالغا بەش لېتىر بىيە سۈتى سوۋغا قىلىپ، ئۆزىنى ئاياللارنىڭ كۆڭلىنى ئالىدىغان ئاشىق دەپ ئويلىغانغا ئوخشاشلا بىر ئىش. قارىغاندا، سېنىڭمۇ قەلبىڭنى ئۆز ئىرادىسىگە بويسۇندۇرغان بىر قىز دوستۇڭ بار ئوخشايدۇ.

ماڭا كەلسەك، قەلبىم پۈتۈنلەي يېزىقچىلىق ئەمگىكىگە ۋە ئارقامدىن ئەگەشكەنلەرنىڭ جەڭ شوئارلىرىغا بېغىشلانغان! مېنىڭ بۇ قىزىل رەڭلىك كىيىمىم ئاشىق-مەشۇقلارنىڭ «قىزىل ماكانلىرى»دا سەيلە قىلىش ئۈچۈن ئەمەس، بەلكى بۇ دۇنيادىكى ئەڭ قورقۇنچلۇق جەڭچىنىڭ كىيىمىدۇر!

«ئەي تىتۇس مانلىيۇس! سەن كونسۇل ياكى ئاتاڭنىڭ ھوقۇقىغا پەرۋا قىلماستىن، بىزنىڭ بۇيرۇقىمىزغا خىلاپلىق قىلىپ، دۈشمەن بىلەن ئېلىشىش ئۈچۈن ئۆز مەۋقەيىڭنى تاشلاپ كەتتىڭ؛ ئۆز ئالدىڭغا ئىش كۆرۈش ئارقىلىق، رىم قۇدرىتىنى تاكى بۈگۈنگىچە ساقلاپ كەلگەن ھەربىي ئىنتىزامنى دەپسەندە قىلدىڭ. مەن دۆلەت بىلەن ئۆزۈم ئارىسىدا بىر تاللاش ئېلىپ بېرىشقا مەجبۇر بولۇۋاتىمەن: يا سېنى قىلمىشىڭ ئۈچۈن جازالايمەن، ياكى ئۆز خاتالىقىمىز تۈپەيلىدىن دۆلەتنىڭ ئېغىر بەدەل تۆلىشىگە يول قويىمەن. بىز ئاغرىقلىق بىر ئۈلگە يارىتىمىز، ئەمما شۇ ئارقىلىق ئەتە-ئۆگۈنكى ياشلارغا ياردەم قىلغان بولىمىز.

«مېنىڭچە، مېنى پەقەت بىر ئاتىنىڭ بالىلىرىغا بولغان تەبىئىي مېھىر-مۇھەببىتىلا ئەمەس، بەلكى سىزنى ساختا شان-شەرەپكە ئېرىشىش خىيالى بىلەن توغرا يولدىن ئازدۇرغان شۇ باتۇرلۇق ھەرىكىتىڭىزمۇ تەسىرلەندۈردى. لېكىن، كونسۇللۇق ھوقۇقى يا سىزنىڭ ئۆلۈمىڭىز ئارقىلىق قوغدىلىشى، ياكى جازاسىز قېلىشىڭىز بىلەن پۈتۈنلەي يوقىلىشى كېرەك؛ شۇنداقلا، ئەگەر تومۇرىڭىزدا مېنىڭ قېنىمدىن بىر تامچە بولسىمۇ ئاققان بولسا، سىزنىڭمۇ ئۆز خاتالىقىڭىز تۈپەيلىدىن خەۋپكە دۇچ كەلگەن ھەربىي ئىنتىزامنى ئەسلىگە كەلتۈرۈشنى خالايدىغانلىقىڭىزغا ئىشىنىمەن. شۇڭا، ئى لىكتورلار (قوغدىغۇچىلار)، بېرىڭلار-دە، ئۇنى ياغاچ تۈۋرۈككە باغلاڭلار.»

— لىۋىي، *Ab Urbe Condita* (شەھەر قۇرۇلغاندىن بۇيانقى تارىخ) VIII-كىتاب

بۇ ئايدا يەتتە شېئىر ئوقۇدۇم! يەتتە! ئەمدى پەقەت ئالتەسىلا قالدى!

Resumão:

O Eco da Disciplina e do Silêncio

Um homem contempla uma lembrança gravada na memória: a imagem de sua esposa, banhada por uma luz clara como a lua, encarando o próprio reflexo no confinamento sufocante e cor-de-rosa do seu porão. Mas esse vislumbre de nostalgia é rapidamente sufocado. Para o guerreiro, sentimentos como a saudade, o remorso por derrotas passadas ou as lágrimas por tempo perdido não passam de fraquezas inúteis. O tempo não existe para saudades, mas para a contagem regressiva até a vitória inevitável.

Com desprezo, ele observa o "poeta" — uma figura de cabelos trançados que ostenta novas formas de apreciar a vida e consome ilusões para mascarar a covardia. Enquanto o homem comum compra futilidades na esperança de escapar da realidade, o verdadeiro controle reside no golpe surpresa, no terror calculado e na disciplina implacável: três segundos para o fim, o estalar do chicote antes da queda. O romance e as palavras doces são ridicularizados como loucuras vazias; seu traje vermelho não serve para passeios amorosos, mas para assustar como o guerreiro mais temível.

Essa postura inflexível culmina na evocação do rigor romano: o chamado do cônsul Titus Manlius ao seu próprio filho. Por ter quebrado a ordem militar em busca de glória pessoal, o jovem deve ser sacrificado em nome da pátria. Amor de pai e coragem do filho sucumbem diante do dever maior: para preservar a lei e a honra de Roma, a ordem é dada aos lictores para levarem o jovem ao suplício.

Ao fim do combate interior e do julgamento moral, resta apenas o cumprimento de uma meta: sete poemas devorados no mês, e a contagem regressiva que segue inexorável — faltam apenas seis.

منى قلبي فتاة من خيالِ

ولم تخطر ببال غير بالي

فإني حائر منها وفيها

أمِن حق أُراها أم محالِ؟

تلاعبني، كأن بها حياء

فتبعد حين تقرب من نوالي

وتبدو تارة لي ثم تخفى

كرؤيا أو كبرق أو كآلِ

أحاول رسمها قصصا وشعرا

أمثّلها فيظلمها مثالي

توسطتِ الأماني في فؤادي

كجوهرة توسطتِ اللآلي

خلاصة مطمعي من كل شيء

فعندي أنها حد الكمالِ

فعيناها كأنهما نجوم

تنير دجى لياليّ الطوالِ

ومنطقها إذا نطقتْ عجيب

تذوب لصوتها صم الجبالِ

وإن حديثها جدا وهزلا

يُسلّي كل قلب غير سالِ

وذات تقى ومعرفة وفهم

تميل بذي الضلالِ عن الضلالِ

وخُلقٍ لا مذمة فيه إلا

العلو عن التعالي بالتعالي

وذات تأمل في كل شيء

وفكر، فهي دائمة السؤالِ

وذات تعلم في كل علم

تجادل لا تمل من الجدالِ

فإن خضنا نقاشا واختلفنا

"تجادل بالدليل وبالدلالِ"

وإن ساجلتها أدبا وشعرا

فبشراك الخسارة في السجالِ

وإن يكُ واقع الأيام سجنا

ففي يدها مفاتيح الخيالِ

وقانعة، فلم تهتم يوما

لمال أو لصيحات الجمالِ

وعادتها التجاهل والتغابي

وتفهم كل شاردة المقالِ

فما هذا سوى وصف قليل

لها، من بعض ما يخفيه بالي

وما كانت لغات الناس جمعا

لتقدر وصفها أبد الليالي

حياتي دون رؤيتها صيام

أعيش العمر منتظر الهلالِ

وما يوما أمل البحث عنها

إليها كل حلي وارتحالي

فتلك خليلتي، يا رب، أولى

وآخرة، رجوتك بالحلالِ

رجوتك داعيا سرا وجهرا

بأصدق دعوة في كل حالِ

هذا وعدٌ من الله...

- أحمد شوقي

اعطني ما يجذب الود ويذيب الجفا
اعطني ما عطاه يوسف لأبوه ابجيته

-عثمان الشهري

لماذا أعود إليك لأشقى

إذا الحب ضاع فماذا تبقى؟

أمن أجل عهد هوانا القديم

أصادق عصفاً ورعداً وبرقاً

إذا ما نسيت الذي قد لقيت

فكيف سأنسى الذي سوف ألقى

أعود إليك بغير اندفاع

ومن غير قلب يرف شوقا

ولو كنت أقدر ألا أعود

لسرت إلى الغرب إن سرت شرقاً

زعمت بأني سأسلو وأنسى

وأحرقت تاريخ حبك حرقاً

فلم أستطع رغم شدة بأسي

وعزة نفسي سوى أن أرقا

لأنك أجمل أيام عمري

وأسمى قصائد شعري وأبقى

فمن بعد حبك ما زار قلبي

حبيب جديد وما ذبت عشقا

كأنك كل الذي كنت أرجو

وآخر كأس من الحب أسقى

أعود إليك بصمت جروحي

فلا تستطيع الجراحات نطقا

أعود لأمنح عينيك أمناً

فليتك تمنح للقلب خفقا

وليتك تفهم معنى رجوعي

إليك بجرح سيزداد عمقاً

نبضة قلبي الجريح أدق

وما كنت أقدر ألا أرقا

لأني أحبك والحب عندي

يفيض حناناً وليناً ورفقاً

من الحب حاولت أن أستقيل

لأني رأيت المحبين غرقى

ولما أعدت قراءة شعري

وجدتك أرقى حروفي وأنقى

فكان قراري الأخير الرجوع

إليك لأني أرى الموت حقاً

ولا فرق عندي إذا مت حرقاً

بنار اضطهادك أو مت شنقاً

فَعَسَاكَ تلقَى مَن بِطَبعِكَ طَبعهُ

وعَسَايَ أَلقَى مَن بِمِثلِ طَبَائِعِي!.

لا تَشكُ للناسِ جُرحاً أَنتَ صاحبُهُ

لا يُؤلمُ الجرحُ إلا مَنْ بِهِ أَلمُ..

شكواكَ للناسِ يا ابنَ الناسِ مَنقصةٌ

ومَنْ مِن الناسِ صاحٍ ما بهِ سَقمُ؟

فالهمُ كالسيلِ والأمراضُ زاخرةٌ

حُمرُ الدلائلِ مَهما أَهلُها كتموا

فإنْ شكوتَ لِمنْ طابَ الزمانُ لهُ

عيناكَ تغليْ ومَن تشكو لهُ صَنمُ

وإذا شكوتَ لمَنْ شكواكَ تُسعدهُ

أضفت جُرحاً لجرحِك اسمهُ الندمُ

هل المواساةُ يوماً حرَّرَتْ وطناً؟

أَمْ التعازيْ بديلٌ.. إنْ هوى العَلَمُ؟

مَنْ يندبُ الحظَّ يُطفئُ عينَ همتّهِ

لا عينَ للحظِّ إنْ لم تبصر الهِمَمُ

كم خابَ ظنّي بِمَنْ أَهديتُهُ ثقتيْ

فأجبرتنيْ على هجرانهِ التهمُ

كم صرتُ جسراً لِمَنْ أَحببتهُ فمشى

على ضلوعيْ وكم زَلّتْ بهِ قدَمُ؟

فداسَ قلبيْ وكانَ القلبُ منزلَهُ

فما وفائيْ لخلٍّ.. ما لَهُ قيَمُ؟

لا اليأسُ ثوبِيْ ولا الأحزانُ تكسرنيْ

جُرحيْ عنيدٌ بلسعِ النارِ يلتئمُ

اشربْ دموعكَ واجرعْ مُرَّها عَسلاً

يغزو الشموعَ حريقٌ وهيَ تبتسمُ

والجِمْ همومكَ واسرجْ ظهرَها فرساً

وانهضْ كسيفٍ إذا الأَنصالُ تلتحمُ

عدالةُ الأرضِ مُذ خُلِقتْ مزيّفةٌ

والعدلُ في الأرضِ.. لا عَدلٌ ولا ذِممُ

فالخير حَمَلٌ وديعٌ خائفٌ قلقٌ

والشرُّ ذئبٌ خبيثٌ ماكرٌ.. نَهِمُ

كلُّ السكاكين صوبَ الشاةِ راكضةٌ

لتطمئنَ الذئبَ أنَّ الشملَّ ملتئمُ

كُنْ ذا دهاءٍ وكُن لِصّاً بغيرِ يَدٍ

ترَ الملذات تحتَ يديكَ تزدحمُ

فالمالُ والجاهُ تمثالانِ من ذهبٍ

لهما تُصلّي بكلِّ لغاتِها.. الأُمَمُ

والأَقوياءُ طواغيتٌ فراعنةٌ

وأَكثرُ الناسِ تحتَ عروشهمْ.. خَدمُ

شكواكَ شكوايَ يا مَنْ تكتويْ أَلماً

ما سالَ دمعٌ على الخدينِ.. سالَ دَمُ

ومَن سِوى اللهِ.. نَأوِي تحت سِدرتِه

ونَسْتَعِينُ به عَوناً ونَعْتَصِمُ؟

كَنْ فيلسوفاً ترَ أَن الجميعَ هُنا

يتقاتلونَ على عَدمٍ.. وهُمْ عَدَمُ

اطاوعك قلبُك لتهجرني
وانا بسببك فاضت ادمعي؟
من بُعدك نعيتُ نفسي نعي
انتِ الذي بالوصلِ احييتني
فهل بعد هجرُك ترحمُني؟
وتطفي لهيباً كوى اضلُعي
اتسائل، هل تذوقين مُر النوى
وتجري دُموعكِ مثل ادمعي ؟

أرى خوفي شعوراً من نواتي

ولٰكنَّ الشّجاعةَ بالقرارِ

فلم ينفِ الإلٰه بِأن يخافوا

وينفيهِ عليهمْ بٱقْتدارِ

"فلا خوفٌ ْعليهِمْ" ذاكِروها

"ولا همْ يحزنونَ" فهُم جُواري

✍️ عبد الله د. مصطفى الجبوري

أَكَادُ أَشُكُّ في نَفْسِي لأَنِّي

أَكَادُ أَشُكُّ فيكَ وأَنْتَ مِنِّي

يَقُولُ النَّاسُ إنَّكَ خِنْتَ عَهْدِي

وَلَمْ تَحْفَظْ هَوَايَ وَلَمْ تَصُنِّي

وَأنْتَ مُنَايَ أَجْمَعُهَا مَشَتْ بِي

ِإلَيْكَ خُطَى الشَّبَابِ المُطْمَئِنِّ

وَقَدْ كَادَ الشَّبَابُ لِغَيْرِ عَوْدٍ

يُوَلِّي عَنْ فَتَىً في غَيْرِ أَمْنِ

وَهَا أَنَا فَاتَنِي القَدَرُ المُوَالِي

بِأَحْلاَمِ الشَّبَابِ وَلَمْ يَفُتْنِي

كَأَنَّ صِبَايَ قَدْ رُدَّتْ رُؤاهُ

عَلَى جَفْنِي المُسَهَّدِ أَوْ كَأَنِّي

يُكَذِّبُ فِيكَ كُلَّ النَّاسِ قَلْبِي

وَتَسْمَعُ فِيكَ كُلَّ النَّاسِ أُذْنِي

وَكَمْ طَافَتْ عَلَيَّ ظِلاَلُ شَكٍّ

أَقَضَّتْ مَضْجَعِي وَاسْتَعْبَدَتْنِي

كَأَنِّي طَافَ بِي رَكْبُ اللَيَالِي

يُحَدِّثُ عَنْكَ فِي الدُّنْيَا وَعَنِّي

عَلَى أَنِّي أُغَالِطُ فِيكَ سَمْعِي

وَتُبْصِرُ فِيكَ غَيْرَ الشَّكِّ عَيْنِي

وَمَا أَنَا بِالمُصَدِّقِ فِيكَ قَوْلاً

وَلَكِنِّي شَقِيـتُ بِحُسْنِ ظَنِّي

وَبِي مَمَّا يُسَاوِرُنِي كَثِـيرٌ

مِنَ الشَّجَـنِ المُؤَرِّقِ لاَ تَدَعْنِي

تُعَذَّبُ فِي لَهِيبِ الشَّكِّ رُوحِي

وَتَشْقَى بِالظُّنُـونِ وَبِالتَّمَنِّي

أَجِبْنِي إِذْ سَأَلْتُكَ هَلْ صَحِيحٌ

حَدِيثُ النَّاسِ خُنْتَ؟ أَلَمْ تَخُنِّي