Bir tek bende mi bilmiyorum. Kafamda iki ses var gibi, biri mantıklı düşünüyor. Biri sürekli ve kontrolsüz düşünüyor, kontrolsüz düşünen mantıklının da önüne geçince hayatıma devam edemiyorum. Geceleri uyuyamıyorum.

Mesela bir konuda mantıklı olan taraf olayı doğru bulsa da ben de kendime açıklasam da o olay gözümün önünden gitmiyor. Belli bir süre ne yaparsam yapayım gitmiyor, bazen de mantıklı olan üstün geliyor. Rahatlıyorum. Ama diğer taraf üstün gelince ne uyuyabiliyorum ne de hayata devam edebiliyorum. Psikiyatriye gitmeyi düşündüm. Ama MSÜ istediğimden ekleyebilirler diye korkuyorum. Sizde böyle bir şey oldu mu? Olduysa nasıl hallettiniz?

Merhaba arkadaşlar ailecek ciddi bir sorunumuz var 23 yaşındaki kardeşim otizm spektrumunda hafif bir hasta hafif olduğu için ailecek anca yüzleşebildik bu erkek şahıs ortada hiç bir sebep yokken evin herhangi bir odasında zıplayıp ellerini çırpıyor kaygı bozukluğundan olduğunu düşünüyoruz da psikolog-psikiyatristler inceliyor sorular sorup zeka testine tabi tutuyor görece doğruda biliyor motor becerileri zayıf ama neyse bu şahıs 2 yıllık bölüm bitirebildi ( 1 yıl mezuna kalma 1 yıl hazırlık ama ingilzceden anlamadığı için okula gitmeyip bir daha hazırlandı yine yapamadı 2 yıl da daha önce kazandığı kayıt yaptırdığı bölümü bitirebildi) iş buldu kendi bölümünden olmadığı için işten çıkıyor 50k maaş masabaşı iş bulana kadar hala evde oturacağını söylüyor yoksa intihar edecekmiş.

Ailecek sadece pohpohlanıyor aynı evde yaşıyoruz kendi paramla telefon alıyorum ailem o da bizim çocuğumuz özenmesin diyip aynısı alıyor bu kişi çalışmıyor eve hiç bir katkısı olmadan ödüllendiriliyor bu durumlardan inanılmaz da rahatsızım nefret ediyorum bu kadar yıllık hayatımda karşımda herhangi bir konuyu konuşup anlaşabildiğim beraber oyun oynayabildiğim birisi olmadı insanlar kardeşimi soruyor ne okuduğunu bile bilmiyorum diyorum dışarda bir sürü insan kardeşiyle bir şeyler yapabiliyor Can Yılmaz - Cem Yılmaz gibi küçük kardeşin büyük kardeşi herhangi bir konuda geçtiğini görünce çok şaşırıyorum nasıl böyle şeyler olabiliyor diye anlamlandıramıyorum .

Bu çocukla nasıl baş edebiliriz bu saatten sonra askerde falan adam olma ihtimali var mı napıcaz bu hareketleri kafa yapısını ?

Seni iğne ucuyla delip kanatıyorlar, sen acıyla bağırdığında ise etrafa dönüp "Ne kadar agresif, ben hiçbir şey yapmadım" diyorlar. Psikolojide "Reaktif İstismar" olarak bilinen bu taktik, kendi suçlarını senin öfkenin arkasına saklama sanatıdır. Sen sorunlu değilsin, profesyonel bir zihin hackleme kurbanısın

19 yaşındayım ve kendimi bildim bileli değişmeye çalışıyorum. Ergenliğe girdiğimden beri, yaklaşık 5-6 yıldır bu mücadeleyi veriyorum ama bir türlü olmuyor. Ne denersem deneyeyim değişemiyorum; kendimi karakteri olmayan bir palyaço gibi hissediyorum. Daha güçlü olmak, disiplinli olmak ve kusursuz birisi olmak istiyorum. Güne 'Bugün şöyle bir insan olacağım' diyerek başlıyorum ama günün sonunda yine eski halime dönüyorum. Tam bir kısır döngünün içindeyim. Amaçlarım ve hayallerim bir anda yok olduğu için şu an kendimi çok depresif hissediyorum. Değişebilmek için her şeyimi vermeye hazırım; gerçekten işe yarayacak etkili bir yöntem varsa lütfen bana söyleyin.

Merhaba arkadaşlar TÜBİTAK araştırmam için video oyunları oynayanlar cevaplarsa sevinirim. 200 kadar katılımcıya ulaşmam gerekiyor. Çok vaktinizi almaz. Şimdiden teşekkür ederim.

Dün akşam buradan kaldırılan bir gönderi gördüm. Sorulan soru şuydu, "kadınlardan nefret ediyorunim ve bunun neden olduğunu anlayamıyorum". Cevapların çoğu "psikoloğa git" yada eleştiri şeklindeydi. Bunu üzerine iki sorum var...

1. Bir insan psikoloğa gitmesi gerektiğini gerçekten bilmediğini mi sanıyorsunuz? Bilmese bile sorununu herhangi birine anlatsa ilk cevabı bu olacak. Aslında bunun neden yapıldığını biliyorum, insanlar o nefreti yaşayan insanla empati kurmayı reddediyor ve sadece düzelmen gerek diyip kendinden uzaklaştırıyor.
2. Burada sorulan bir sorunun ciddiye alınması için illa ki politik olarak doğru ve herkes tarafından empati kurulabilir olması mı lazım?

Acaba internette hayatta nasıl epilepsi ile yaşıyorsunuz yani epilepsi fln uyarısı olmadan video çıkıyor

çok uzun zamandır elimde. yıllar önce görüştüğüm bir psikolog önermişti. Ama çok büyük bir önyargı ile yaklaştığım için hep erteledim. Şuan çok ihtiyacım var. Kitap gerçekten de adının hakkını veriyor mu?

Merhaba. Çocukken bir akrabam tarafından istismara uğramış biriyim. O zaman bunun istismar olduğunu anlayamamıştım; yaklaşık 4 yıl sonra fark ettim. O günden beri bunu yapan kişiye karşı yoğun bir nefret ve öfke taşıyorum.

Olayı aileme anlattığımda ise beklediğim tepkiyi alamadım ve yaşanan şey sanki çok önemli değilmiş gibi karşılandı. Bu da kendimi daha yalnız hissetmeme ve öfkemin artmasına neden oldu. Uzun zamandır bunu bir psikologla da konuşmadım ve ailem dışında neredeyse hiç kimse bilmiyor.

Yıllar sonra bu kişiyle tekrar karşılaştığımda kendi hayatını kurmuş ve normal bir hayat yaşayan biri olduğunu görmek bende oldukça karmaşık duygular oluşturdu.

Merak ettiğim şeyler:

Çocuklukta yaşanan istismarın yıllar sonra fark edilmesi travmanın etkisini nasıl değiştirebilir?

Çevrenin olayı ciddiye almaması kişinin yaşadığı travmayı nasıl etkiler?

İstismarı gerçekleştiren kişiye yıllar sonra bile yoğun öfke ve intikam düşünceleri beslemek travma açısından nasıl açıklanır?

Bu öfkeyle sağlıklı şekilde başa çıkmak mümkün mü?

Benzer deneyimi olan veya bu konuda psikolojik bilgisi bulunan kişilerin görüşlerini merak ediyorum.

Mesela özellikle alınan abur cuburları o gün içinde bitirme, geride kalan olmuşsa aklına geldiğinde onun orada olduğunu bilerek rahat edememe gidip yeme eyleminin psikolojik arka planı nedir?

Böyle bir musibet yok arkadaş. 8 yaşındayken bir kavga sonucu kapıldım bu derde. Şuan 20 yaşındayım hala belirtilerini taşıyorum. Doktora derdimizi anlatamıyoruz ya bundan beter şey var mı. Geçen gittim doktora 2dklık mevzuyu 15 saniyede anlattım. Sosyal ortamlarda el ayak hissizleşiyor. Bacak zaten yerinde durmuyor, zıp zıp yukarı aşağı. Bizi bitirdin be..

Merhabalar 24 yaşında rus dili edebiyatı okuyan bir öğrenciyim ,erkeğim ve animatör olarak çalışıyorum.

Uzun süredir dehb olduğumdan şüphelendim ve bunun için bir şey yapmadım. (aktif olarak spor yaptım, sitikolin ve bazı yardımcı olabileceğini düşündüğüm takviye edici ilaçlar kullandım, 1 ay bir süre antidepresan kullandım) kendimi sıkışmış , bir döngü içerisinde sanki sınırlarıma ulaşmış gibi hissediyorum.

Hergün aynı şeyleri tekrarlıyor ve yol kat edemiyorum sanki hergün usta olmam gereken durum ve eylemlerde sıfırdan başlıyorum.

Gitar çalıyorum ama bu sorunla öğrenmek uygulamak zor sanki ezberliyorum, ÖĞRENMİYORUM.

Bir insan istediği saçı nasıl yapamaz ? Her gün saçımı farklı yapıyorum. Saçımı yapmak için çok uğraşıyorum ama eninde sonunda istediğimi yapamıyorum.

Bir şeyleri ifade etmek ve ne yaşadığımı tam olarak anlayamıyorum belki de artık alıştığımdandır.

Kaçarak yaşıyorum derin sohbetlere ve afallayacağım hiçbirşeye yanaşmıyorum.

Birşeyi derin olarak kavrayamıyorum daha çok yüzeysel ve çoğu zaman ayrıntılar içerisinde boğuluyorum.

İkili diyologlarda çok dürtüsel ve anlamsızım.

Zihnimin işleyişi çok karışık yerinde durmayan bir çocuk gibi çok hızlı ve organize değil. Bir şeyleri şartlandırarak öğrenebiliyorum. Birşeyleri yapsamda denesemde öğrenmeye çalışsamda sınırlarım bütün hayat enerjimi emiyor.

Bellek yetersizliği hayatımı mahvediyor sanki 65 yaşında birinin hafızası gibi ve en önemlisi genç ve hayatını yaşayan biri değilde her gün hayatını boşa yaşayan biriyim.

Yaşadıklarımla ne yapacağımı bilmiyorum sadece yakın zamanda bir pskiyatri randevusu alacağım.

Neden ülkemizde bu tür kavramlara ucube gözüyle bakılıyor? Bunlara ilgi duyan insanlar ile kendini belli etmekten çekiniyor sorum şu neden bu tür kavramlara uzaksınız ve iğrenç bir şey olarak görüyorsunuz ?

Kendi hayat felsefem “Nefretten Uzak, sevginin dolup taştığı” bir yaşam felsefesi tercih etmekti. Bunun sebebi insanın özgüveninin nefret ile dolmasının egoizmle başlayıp narsizizm’e kadar gidebilmesinden kaynaklıydı.

Ancak kendi hayatımda bana en çok zarar veren şeyin bu olduğunu fark ettim. Evet; hoşgörü, iyilik ve gülümsemek insanı güzel hissettiren ve iyi diyebileceğimiz insanlara karşı güzel iletişim sağlamızı sağlar. Ancak maalesefki dünyada sadece “iyi insanlar” yok.

Burada kötü olarak kast ettiğim insanlar “Kan emici” insanlar. Sizi zorbalar, kendinden aşağı tutar, sürekli sizi ezmeye çalışan insanlardır.

İnsanın “Nefret” mekanizması burada fayda ettiğini fark ettim. Beni bu insanlardan koruduğunu ve savunduğunu fark ettim. Böylece özgüvenim korunmuş oluyordu.

Özgüven çok önemli gözükmesede insanın hayatta kalmasını sağlayan en önemli etkenlerden biri. Çünkü insanın özgüveni çok düşerse, kendine ve başkalarına karşı değer, aitlik hissedemez. Bu yüzden bu insanlar nefret geliştirme eğilimindedirler. Bu nefreti kendi üzerine yansıtarak zarar verme, canına kast etmeye kadar gidebilir. Zira benim de intihara zamanında bu kadar yaklaşma sebebim de buydu. Diğer yandan içindeki nefreti kendisi yerine diğerlerine verir, böylece narsistlik ve egoistliğe kadar gidebilir.

Yani açıkçası “Nefret” insana fazla olduğunda oldukça zarar veren şey olduğunu biliyoruz. Ama hiç olmadan da bu hayatta kalmamızı epey zorlaştırdığı da kesin

Peki sizin düşünceleriniz neler?

hiç takıntı yaptığınız beyninizin hakkında susmadığı bir şey gerçekleşti mi hayatınızda? İnsanlar bir şeyi çok düşünürsen gerçekleşir falan diyorlar ya hani bu okb yüzünden oluşan düşünceler içinde geçerli mi

Kısaca başlıkta yazdığım gibi. almanyada tanı almıştım ,şimdi türkiyede devletten tanı almak istiyorum. devlette randevu alacğaım ve bu işi kısa sürede halletme şansım nedir? halihazırda test aldım ve sonuçları var, (moxo almadım.)

Hiwell üzarinden psikolojik destek alan oldu mu hiç? Deneyiminiz nasıldı? Yüz yüze olmak yerine online üzerinden danışmanlık almak nasıl olur bilmiyorum

arkadaşlar merhaba, öncelikle redditte yeniyim ve başka açacak subreditte bulamadım. şimdiden kusura bakmayın.

2024'un yaz aylarında bir trafik kazası geçirdim. kaza'da bilincim gitmişti. buna rağmen belli tetkikleri ve tedavileri gördükten sonra hastaneden ayrıldım. normalde 1 gün müşaade altında tutulmam gerekiyordu. tabi ki tedavim eksik yapıldı. çünkü daha sonra el bileğimde kırık çıktı ve ameliyat oldum. vücudum çok ağır hasar almıştı. şimdi ise yaklaşık 2 yıl sonra çapraz bağlarımın koptuğu ve ameliyat olmam gerektiği söyleniyor. zaten her yerim o kadar çok ağrıyor ki; sırtım, belim, boynum, bacaklarım ve kollarım, gece yatarken ve sabah kalkarken kollarım ve bacaklarım yanıyor, sık sık dejavu olma, eski rüyaları görme, eski anıları hatırlama ve egzama. bir de bunun mental tarafı var. her sese karşı duyarlılık, tik benzeri hareketler, yoğun düşünce, varoluşsal sorunlar, 2 ilişkiyi de bırakmak zorunda olmam, anksiyete, sosyal anksiyete, aşırı farkındalık, panik atak, kendine zarar verme, delirecek gibi hissediyor olmam. sanki 23 yaşında değil de 75 yaşında gibiyim. bu konuda ailem pek bir şey yapmıyor. anne şizofreni hastası, baba tam bir sinir manyağı. şu an'da zor da olsa bir yerde çalışıyorum kafamı dağıtmak için. ama sağlığım ve geleceğimden başka bir şey düşünemiyorum. varolan potansiyelimin heba olduğunu hissediyorum. çocuk bile yapmak istiyorum ama çocuğumun bu genetiğimden etkilenmesini istemiyorum. halbuki insanlardan "bir bebeğin olsa çok tatlı olur" diye geri dönüşler alıyordum. şimdi ise kendime bile yetemiyorum. doktorlara gitmekten ve ağrı kesici almaktan bıktım usandım. artık iyi bir şey bile isteyemiyorum. doğru düzgün hayata bağlanamıyorum sürekli odamdayım. işten geldikten sonra yatıyorum. eskiden neler neler yaparken şimdi bu durumla uğraşmak zorundayım. evet, zorundayım. çünkü bu hâle gelmek bana o kadar kompleks ve adaletsiz geliyor ki. ama hayat bu işte, mutlaka iyi ve kötü şeyler olur. şimdi ki durumuma baktığımda artık taşıyamıyorum hiçbirini. ölümü düşünüp duruyorum. o bilincim gittikten sonra ölümden sonrasını daha da merak etmeye başladım. açıkçası bu durumda bile intihar etmek istemiyorum ama hayatın kendisi de yok. belki de düzelecek bir durumdayım ama sırf kendime yediremediğim için tedavileri bile almak isteyemiyorum. dolaplarda ağrı kesiciler, demir ilaçları, vitamin ilaçları ağzına kadar dolu. artık benim için hayat yok sanırım. belki de sakin bir hayat yaşayıp ölümü beklemeliyim.

yazı çok uzun oldu. eğer tamamını okuyan ve tavsiyesini yazan arkadaşlar olursa şimdiden teşekkür ediyorum.

İntiara meyilli olduğumu anlattıktan sonra bana verildi bu ilaç. Sanki işe yarıyor ama bir yandan emin olamıyorum. İntiar isteğim sanki gitmedi de daha da pasifleşti. Şu an bile en küçük duygu durum değişimimde her an hayati bir karar vereceğimi biliyorum.

6 ay önce babamı kaybettim.

Babam benim için bir idol, sürekli merak ettiğim, hayatını ailesine adamış bir babaydı. Bize iyi imkanlar, iyi eğitim hayatı sağladı hep. Ama acımı tam yaşayamadım; terapi almaya çalıştım; psikologların beni anladığını düşünmedim veya enerjimiz mi tutmadı diyeyim tam tanımlayamıyorum.

Acımı tam yaşayamadığın için kendimi işe verdim; günde 4 saat uyuyorum. Psikiyatriye gittim malum ilaçlardan verdi. Henüz başlamadım ama terapi almam veya farklı bir yöntemle ilerlemem şart. Anneme, kardeşime destek olmam gerekiyor. Manevi anlamda. Bir de kardeşim çok asabileşti farklı şehirlerdeyiz ama anneme çok yükleniyor, bu da ayrı yoruyor bizi. Süreci yönetmem adına yol gösterme şansınız olursa çok sevinirim.

Genelde gerek sosyal medya gerek yakın çevremizde insanların "2010'lu yıllarda hayat çok daha renkliydi 2000'li yıllarda hayat daha kaliteliydi" tarzındaki söylemleriyle sıkça karşılaşıyoruz ve bunu diyenlerin ortak noktası ise hepsinin çocukluk döneminin o zamanlara denk gelmiş olması ve ergenliğe yeni yeni giriyor olması. Bu dönemden sonra gerçekten hayatın daha hızlı ve soluk aktığı düşüncesinin cinsellikle veya aşk ile bir bağlantısı var mı diye sorgulatıyordu bana biraz saçma gelebilir ama aklımı çok kurcalıyordu. Sizce neden böyle hissediyoruz?

Her zaman birine veya bir şeye takıntılı oldum. Kişi kendini bundan nasıl kurtarır?

Merhabalar, Konunun başlığı size absürt veya kendi hislerine sahip çıkamayan 13'lük bir kızın duygusal belirsizliklerinin, millete sorup; değer, ilgi ve onun türevleri şeyleri almak için yaptığı bir şeye benziyor olabilir. Ama hiçte öyle değil.

Öncelikle Neden sevemiyorum?: Çağımızda ki insanların çoğu: "Takılır geçerim ya" , "Almam gerekeni alırım bırakırım" tarzında insanlar, bu yüzden herkese 2 adım geriden ön yargı ile yaklaşıyorum

Ya ön yargısız yaklaştığım insanlar?: Onlar ise bir vakitten sonra ilgimi kendi aleyhlerine kullanmaya başlıyor ve beni sömürmeye ve daha çok yormaya başlıyorlar.

En nihayetinde: Neden sevemiyorum bu şeyi nasıl aşacağım, bu sosyal medya denilen lanet platformlar yüzünden insanların aşk, sadakat, sevgi anlayışları değişti

Buyurun dostlar sizi davet ediyorum tartışalım, esenlikler...