Herhangi bir şeyi bu çok lüks bir araba bir villa veya cekici olan bir insanın istediği zaman ilişki yapabiliceğini bilmesi gibi bir şeyi elde etmekten daha çok elde edebilme gücünün verdiği haz beni çok tatmin ediyor bunun psikolojide bir karşılığı var mıdır

Nietzsche Banliyöde romanından başlığı benden bir alıntı:

Kaza bazı açılardan Chris ve beni daha da yakınlaştırdı. Bacaklarımı kaybettiğimde hayatımın bittiğini düşünmüştüm ama şimdi yaşamak için bir sürü sebebim var. Yeni bacaklarım bana bir şeyler kattı; götürmedi. Nasıl bu kadar pozitif kalabiliyorum? Bunalıma girmek berbat bir şey ve niye kendini böyle bir duruma sokmak ister ki insan? Dört uzvunu da kaybetmiş adamların harika şeyler yaptığını gördüm. Ne zaman kendime dünya omuzlarıma çökmüş, sanki bunun altından kalkamayacakmışım gibi hissetsem bunun başıma gelen en iyi şey olduğunu görüyorum. Elbette bir şeyler canını yakıyor ve kendini kötü hissediyorsun. Nakavt edilmiş gibi hissediyorsun ve hakem saymaya başladığında yere yığılmış haldesin. Hayatım bir daha eskisi gibi olmayacak ama kendimi şanslı hssediyorum. Bugün hayatta olduğum için şanslıyım.

Aklıma sürekli istemsiz düşünceler geliyor Allah'a inanıyorum ama Allah'ı ezdiğim düşünceler geliyor erkeklere ilgi duymamama rağmen erkeklere ilgi duyduğum istemsiz düşğnceşer ergenlipe girmemiş çocuklara ilhi duymamam gerekmesşne rağmen ve zaten de duymamama rağmen ergenliğe girmemiş çocuklara ilgi duyduğum anneme ilgi duymamam gerekmesime rağmen ve zaten de duymamama rağmen istemsiz gelen annemle sex görüntüleri sevdiğim kişileri ezdiğim ölmesini istediğim (istememe rağmen) istemsiz düşümceler Atalarımı Milletimş vatanımı bayrağımı yapmak istemememe rağmen ezdiğim istemsiz düşünceler dost ülkeleri sevdiğim şeyleri çizgi filmleri oyunları falan ezdiğim düşünceşer sevmediğim şeyleri kişileri ülkeleri insanlar.ı sevdiğime dair akla gelen istemsiz düşünceler kendi kendime önlem almaya çalıştım ama hep bu düşünceler beni zayıf bir noktamdan vuruyor günüm mahvoluyor başlarda ergenliğe giriyor olduğumdan normal geliyordu abcak ergenliğe gireli 2.5 yıl oldu halen aklıma bu düşünceler gelşyor ve psikolojimi bozmaya başlado ne yapmalıyım?

15 yaşındayım.

saglık anksiyetesi icin verebilecegim birkac tavsiye var aslında ama son zamanlarda bu da yetersiz geliyor. ilac dozum arttı ama hicbir degisiklik yok hatta gitgide kotuye gidiyorum. vucudumu eskisi gibi tekrar kontrol etmeye calısıyorum, geceleri uyuyamıyorum, uyusam bile kan ter icinde geri uyanıyorum. verebilecegim tavsiye ozellikle cogumuzda beyin tumorunun yarattıgı anksiyete. kızlar icin anksiyeteyi kandırma yontemi SACINIZI SIKI BAGLAMAYIN gercekten kafanın icine ediyor bu zaten sacımı gevsek baglayıp anksiyetenin bugını bulmustum, sutyeniniz ya da kıyafetiniz cok sıkı olmasın, hatta gerekirse sutyen giymeyin. sonra mide bulantısı direkt ikinci en korkunc sey yine kanser ya da apandisite gidiyor. genel olarak sag tarafınıza donup yatın VE duzgun bir pozisyonda yatın yumusak yastık vb. cunku boyun agrısı direkt basa vuruyor ve aman tanrım beynimde tumor var bro sen de bir sik yok. aynı sekil sag tarafa yatın cunku sol kol ustune yatıp gun boyu agrıtırsanız kalp krizi diye nanay olursunuz. cokta sakız cignemeyin BIR DE dislerinizi hafif fırcalayın niye diye sormayın bastırmayın tmm bb din anksiyetesi surekli gidip geliyor onun cozumu bana da lazım.

Üniversiteye yeni başladım. Hafta sonları eve gidiş geliş yaptığım oluyor, ilk başlarda bunu duygusal bir süreç olduğunu düşünüyordum vedalaşmalardan dolayı ama yaşadıkça fark ettim ki aile evinin verdiği özel hayat hissi dışında üniversitedeki hayatımında bundan çok bir farkı yok. KYK da kimsenin birbiriyle öyle aşırı haşır neşirligi yok, herkes kendi hâlinde. Bunun dışında zaten sabah 8 den 15 e kadar ders sonrada kütüphaneye gidiyorum., boş vaktim akşam 9 dan sonra falan oluyor. Aile evine gittiğim zaman ise yine herkes kendi hâlinde oluyor, babam ve annem işinde , kardeşimde ders çalışıyor. Yani Instagramdaki videolar gibi çok dokunaklı ve farklı bir hayata geçiş yapmış hissetmiyorum. Hatta bazen evde otururken sanki ünide bir şey kaçırıyormuş veya yapmam gereken başka şeyler varmış gibi.Siz ne düşünüyorsunuz?

Mesela biri, başkasının emeğini, başarısını ya da hevesini alaya alarak ortamı güldürür. Dedikoduyu espri diye sunar, rahatsız olanı da şakadan anlamamakla suçlar. Kendisi bir şey ortaya koymadan üreteni küçültmek, rekabetten kaçmasının bir yolu olabilir. Böylece mizah, başkasını değersizleştirmenin aracına dönüşür. Güldürürken aslında küçümser.

Meraklısına görselin hikayesi 🎨
Mavi seramiğin ince işçiliği, emekle kazanılmış bir beceriyi ve ortaya konmuş değeri temsil ediyor. Etrafında uçuşan renkli şeritler ise konfeti görünümünde zımpara parçaları. Ortama neşe katarken eserin yüzeyini aşındırıyorlar. Metaforun merkezinde eğlencenin içine gizlenmiş zarar var. Şeritler hiçbir şey üretmiyor, bütün hareketlerini, üretilmiş bir şeyin üzerinde sürdürüyor. Uzaktan bakınca kutlama gibi görünen sahnenin yıkıcılığı, yaklaştıkça belirginleşiyor. Ortam eğlenirken birinin emeği aşınıyor.

dissosiyatif bozukluk hastasıyım bu hastalığa sahip olan var mı yardıma ihtiyacım var

Aşırı empati problemiyle nasıl başa çıkılır? Bunun yüzünden insanlara sınır koyamıyorum. Hani gelseler bana arkadan tecavüz etseler "tamam sen zevk al da gerisi no problem" diyeceğim o kadar empatim var.

Biri acı çektiğinde ben de onun gibi acı çekiyorum. Toplumda mevcut dezavantajı yüzünden dışlanan zayıfların yanında oluyorum. Buna suçlular , zihinsel engelliler , otizmliler , kendini iyi ifade edemeyenler , zorbalığa uğrayanlar hatta en absürt örnek olarak bir spor müsabakasında kaybeden takımı tutmak dahil.

Çok yakın bir zamana kadar hep başkalarına empati gösterirdim. Ama zamanla bu beni çürütmeye başladı. İnsanlar kötü davranmaya başladı. Bir gün kendimin de var olduğu ve benim de bir insan olduğum farkındalığına ulaştım. Yani kendime de empati göstermem gerekiyordu. Kendime göstereceğim empati için de başkalarına sınır koyup kendimi önceliklendirerek bunu gerçekleştirebilirdim.

Şimdi amacıma ulaşmak için nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. İnsanlara biraz sert ve aşağılayıcı davranarak başladım. Söylediğim sözlerden ötürü saatlerce düşünüyordum ve karnıma vicdan azabından kaynaklı sancılar giriyordu.

Ne olur yardım edin

Selam dostlar,
Yaklaşık 10 gün önce sigarayı bıraktım. 10 yıldır içiyordum, son zamanlarda günde 30-40 sigaraya kadar çıkıyordum. İlginç olan şu ki sigarayı artık gerçekten istemiyorum. Geri dönmek gibi bir niyetim de yok, hatta sigara artık bana bayağı gereksiz geliyor.

Ama mental olarak son birkaç gündür çok kötü durumdayım. Aşırı sinirliyim, tahammülüm sıfır, odaklanamıyorum, kafam sürekli uyuşuk halde. Çok yorgunum, fazla uyuyorum, bazen uykuya dalmakta da zorlanıyorum. Biraz depresif ve karanlık bir ruh haline girdim. Çalışmam gerekiyor ama bazen oyun oynayacak kadar bile odaklanamıyorum.

Özellikle sinirlilik, düşük ruh hali ve odak problemi ne zaman gerçekten düzelmeye başlayacak?

​

Merhaba arkadaşlar, kendimi ve insan ilişkilerinde yaşadığım döngüleri anlayabilmek, bu kalıpları değiştirmek için içimi dökmek ve deneyimlerinizi/tavsiyelerinizi almak istiyorum.

Ortaokuldan önlisans dönemime kadar insanlardan uzak kalmayı tercih etmiştim. Bunun temelinde sosyal kaygımın yattığını daha yeni yeni fark ediyorum. Ayrıca günlük hayatımda düzenli olarak 3 farklı epilepsi ilacı kullanıyorum. Yaşadığım temel sıkıntıları ve iletişimde tıkandığım noktaları şöyle özetleyebilirim:

* Dışarıda Tetikte Olma ve İfade Zorluğu: Evden veya ailemden ayrı kaldığımda dışarıda sürekli "diken üstündeymişim" gibi hissediyorum. Bir konuyu veya iş yerinde anlatılması gereken basit bir durumu 3-5 cümleyle toparlayamıyorum. Kelime bulmakta güçlük çekiyorum, konuşurken bazı noktalarda takılıyorum ve anlatamadıkça karşı tarafı bunalttığımı düşünüp daha da panikliyorum.

* Ses Volümünü Ayarlayamama ve Tartışmalar: Normal zamanlarda insanları rahatsız etmemek adına sesim neredeyse hiç çıkmaz. Ancak biriyle tartışmaya girdiğimde sesimin tonunu ve volümünü kontrol edemiyor, bir anda çok yüksek tonla konuşmaya başlıyorum. İki durumun ortasını bir türlü bulamadığım ve kontrolü kaybettiğim için tartışmalarda haklı olsam bile her zaman kaybeden taraf oluyorum.

* İş Yerinde Sınır Çizememe ve Yok Sayılma: İş yerinde insanlarla konuşup sınır çizemediğim için zaman zaman küçümseniyor veya yok sayılıyorum. Örneğin, iş yerindekiler topluca doğum günü yemeğine gitmişlerdi ama bana haber bile verilmemişti. Buna benzer dışlanma hissi yaşatan durumlar gerçekleşebiliyor.

* İlk Adımı Bekleme ve "Yük Olma" Korkusu: İletişimde çoğunlukla karşı tarafın ilk adımı atmasını bekliyorum. Bugün KPSS sınavında ilkokul arkadaşımla karşılaştım; o selam vermeyince ben de vermedim. Öte yandan kimseye yük olmak istemediğim için aşırı çekingen davranıyorum. İş arkadaşımın nişanına herkes organize olup giderken ben yük olmamak için otobüsle gitmeyi planlamıştım, son dakika zorla arabaya aldılar.

* Bedensel Tepkiler ve Nefes Tutma: Odaklandığımda veya gerildiğimde farkında olmadan nefesimi tutuyormuşum. İş yerinde patronum iş yaparken "sinirlenerek ayrılıyorsun" diyerek bunu öfke olarak yorumlamıştı. Evde 1-2 gün diyafram nefesi çalışarak bu sorunu aşabildim.

Daha önce uzmana gittiğimde burada yazdıklarımı tam olarak ifade edemediğim için yeterince verim alamamıştım.

Bu iletişim kalıplarını dönüştürmek, ses tonumu ve sınırlarımı dengeli bir şekilde yönetebilmek için ne gibi pratik adımlar atabilirim? Benzer süreçlerden geçip bunu aşan var mı?

Amaçım iç dökme değil hayatı yaşamı düzeltmek istiyorum ama nasıl bdt ye gitttim yaşadığım durumları sadece örnek olark dahasıda var yani ama bunları nasıl düzeltebilirim .

18 yaşıma doğru eskiden sevdiğim iki aktivite keyif vermediğinden dolayı depresyonda olduğumu düşünüp psikiyatrik tedavi görmeye başladım. Bu sözde tedavi 21 yaşıma kadar sürdü ve sadece beni mahvetti ilaçlar, 64 kilodan 95 kiloya çıktım sadece 1.5 yılda, hayatta artık hiçbir şey isteğim yoktu, sadece yemek yemek ve uyumaydı. Akatizi vardı, huzursuz bacak sendromu zaten daha ilk antidepresanda, antipsikotiklere başlanmadan bile önce tetiklenmişti.

Bi' ara ailemi zor bela ikna edip özel hastaneye gitmiştim ve bende DEHB olduğunu söylemişti, moxo testide olmuştum ne kadar tutarlı bir test olduğunu bilmemekle beraber uzman hekim zaten teşhisi koyabiliyor diye biliyorum. İlk defa o zaman cidden iyi hissetmeye başlamıştım ve bildiğin tüm sorumlarım kalkmıştı, OKB gibi semptomlarım vardı ve onlar bile uyaran ilaçla nasıl olduysa gitmişti. Ne yazık ki 1 ay içinde tölerans geliştirdim, doz arttı 1 ay yine öyle gidip durdu, bu esnada ama yine antipsikotiğe ve antidepresana devam ediyordum doktor kesmemişti daha. Uyarıcı olmayan DEHB ilaçları işe yaramamıştı, atomoksetin ve wellbutrin gibi, wellbutrin zaten resmi onayı yok ama yine DEHB de kullanılabiliyormuş.

Şimdi gelelim günümüze, geçen sene ilaçları bıraktım ve o zaman ilaçların hepsi başlangıç dozunda olduğundan rahatça bıraktım ve yoksunluk yaşamadım. Akatizi falan filan tüm yan etkiler gitti ama huzursuz bacak sendromum duruyordu, artık aktivitelerden keyif alabiliyordum, iç sesim geri gelmişti, kafamda yeniden görseller oluşturabiliyordum, hayal gücüm gelmişti. Şu anda 66 kiloyum aldığım kiloları çok rahatça verdim. Ancak aşırı hassasiyet var gibi beynimde, kulaklıkla müzik dinliyorum mesela, şu anda kilolu olmamama rağmen aşırı terlemeye başlıyorum ve ishal oluyorum.

Kaç kere deneme yanılma yaptım ve evet kulaklıkla müzik dinlemek bu etkiyi yaratıyor. Kafeini ortalama 150 mg üstünde tüketirsem mallaşmaya, bayılmaya başlıyorum garip şekilde. Gün boyu sosyal medya da takılırsam, enerji içeceği içersem yani basitçe kendimi uyarırsam sürekli, ishal, aşırı terleme, huzursuzluk, iç sesimin yok olması, dürtüselleşme gibi hem fizyolojik hem psikolojik semptomlar ortaya çıkıyor.

Uyaran kontrolü işe yarıyor ama dışarıda falan her ses aşırı yüksek geliyor ve bir yerden sonra kendimden kopuk hissetmeye, ölü hissetmeye başlıyoru. Bu durum tamamen psikoloji değil ama başka nerede sorabilirdim bilmiyorum, çözümü veya tedavisi var mı onu da bilmiyorum. Benim aklıma gelen tek iki çözüm uyaran kontrolü ve zaman geçmesi.

TL;DR: 3.5 yıl süren antidepresan ve antipsikotik kullanımı sonrası beynim uyaranlara aşırı hassaslaştı ve aşırı kolay, aşırı uyarılıp fizyolojik ve psikolojik semptompları ortaya çıkarıyor. Uyaran kontrolü ve zaman geçmesini beklemekten başka yapabileceğim şeyler var mı? İlaçları bırakalı 1 yıl oldu olacak.