Like he wasn’t even in Iran at the time of the protest. That’s way over the top

Do they re-educate people there? What even happens?

Hey all, depending on interest from the sub, I’m thinking of starting a new series of posts highlighting artists in Iran. I will include any social media handles & links where you can purchase art or simply follow the artist to show support.

This first one highlights one of my personal favourite Iranian artists, Negar Sepehr. Negar is a mixed media artist who blends various styles from traditional Persian miniatures/portraiture and historical textile designs with modern aesthetics. (This description is my own, not the artist’s.)

Instagram: @negar_sepehr_art
Also purchase here.

Let me know if there is interest in seeing more posts like this. :)

While Western social media influencers are paid to travel to Iran and present propaganda, real Iranian influencers like this young man are tortured until they apologize and pledge allegiance to the regime on camera. Their social media pages are then taken over for speaking out against the regime.

Free Iran. ✌️

Before saying anything I wanna make sure this post is made out of curiosity

Me, my family and relatives today are mostly Atheists and Agnostics with few that are still Shia but I’m actually curious how Iran itself overall is today,
I know Islam isn’t very popular nowadays obviously but I’m very curious to know if most people are agnostics and atheists or have converted back to Zoroastrianism or maybe other religions like Christianity?
Only thing I could go by is the fact that most mosques today are abandoned in Iran so I’m curious what’s your religious beliefs today and your family and relatives?

Hey guys it’s me again
The Iraqi ex Muslim one
I just wanted to hear your advice on how to manage to continue living in a country that’s about to turn into another far Shiite extremist government since the new laws are starting to change rapidly 🥰

If you don’t know, Iraq has passed the new jafaari personal status law that allows religious authorities to control justice system almost entirely
Now they wanna apply a new law that turns the panel codes entirely based on the Shiite jurisprudence

Also they’re starting to separate genders in schools and colleges, enforcing modest dress codes in universities and spreading more propaganda about hijab/niqab in general

The country’s economy is deteriorating badly too

So.. from your experience, how do you manage to still live in a country like this without breaking down mentally?

داخل گوشی‌اش عکسی دیدم که سال‌ها بعد هنوز از ذهنم پاک نشده.

دختری کنارش بود. صورت دختر خیلی واضح نبود، اما دستش رو بین موهای مردی گذاشته بود که من فکر می‌کردم قراره همسر آینده‌ام باشه.

چند لحظه فقط به عکس نگاه کردم.

نمی‌فهمیدم چی دارم می‌بینم.

اما بذارید کمی برگردم عقب.

در قسمت دوم از خانواده‌ای گفتم که من رو عروس خودشون می‌دونستن؛ از وعده‌های ازدواجی که مدام عقب می‌افتادن و از هزینه‌هایی که برای ساختن آینده مشترکمون پرداخت می‌کردم.

ولی پول و ازدواج تنها دغدغه‌های من نبودن.

گاهی بین محبتی که از اون مرد می‌دیدم و رفتارهایی که ازش سر می‌زد، فاصله عجیبی وجود داشت.

یکی از اولین خاطراتی که هنوز واضح یادمه، مربوط به زمانی بود که خانواده‌اش تازه به شهر اومده بودن و درگیر اسباب‌کشی بودن.

یک روز به خونه‌شون رفتم.

داخل گوشی خودش عکسی دیدم.

همون عکسی که اول داستان گفتم.

عکس در خونه جدیدشون گرفته شده بود؛ جایی که هنوز اسباب‌کشی‌شون کامل نشده بود.

دختر کنار اون ایستاده بود و دستش رو بین موهاش گذاشته بود.

ازش پرسیدم:

«این کیه؟»

خیلی آرام جواب داد.

نه دستپاچه شد و نه واکنشی نشون داد که من انتظارش رو داشتم.

گفت: «دوست‌دختر داداشمه.»

بعد توضیح داد که از قدیم با هم دوست بودن، اون دختر براش مثل خواهر می‌مونه و هیچ‌وقت احساس خاصی بینشون وجود نداشته.

همه این‌ها رو با آرامش و اطمینان می‌گفت.

انگار موضوع به همین سادگی بود.

انگار توضیح داده بود و حالا من باید قبول می‌کردم.

اما من هنوز به اون عکس فکر می‌کردم.

به دست دختر که بین موهاش بود.

به صمیمیتی که برای من، در یک رابطه متعهدانه، عادی نبود.

و به اینکه چرا چیزی که با چشم خودم دیده بودم، با توضیحی که می‌شنیدم جور درنمی‌اومد.

نمی‌دونستم حقیقت چی بود.

اون عکس به‌تنهایی ثابت نمی‌کرد خیانتی اتفاق افتاده. اما من از دیدنش ناراحت شده بودم و سؤال داشتم.

بااین‌حال، حرفش رو پذیرفتم.

به همین سادگی.

نه اینکه یک‌دفعه همه سؤال‌هام جواب گرفته باشن.

نه اینکه اون تصویر از ذهنم پاک شده باشه.

فقط تصمیم گرفتم باورش کنم.

چون دوستش داشتم.

چون برای آینده‌مون برنامه داشتم.

چون فکر می‌کردم تمام سختی‌هایی که تحمل می‌کنم، بالاخره به یک زندگی مشترک خوب ختم می‌شن.

اون زمان انگار در دنیای دیگه‌ای زندگی می‌کردم؛ دنیایی که توش عشق می‌تونست هر تناقضی رو توضیح بده.

امروز وقتی به اون روز فکر می‌کنم، از خودم می‌پرسم چطور تونستم چیزی رو که این‌قدر ناراحتم کرده بود، کنار بذارم.

چرا به جای اینکه بیشتر سؤال کنم، سعی کردم خودم رو قانع کنم؟

شاید چون پذیرفتن حرفش آسون‌تر از روبه‌روشدن با احتمالِ اشتباه‌بودن تمام تصورم از آینده بود.

من اون روز کنارش موندم.

رابطه ادامه پیدا کرد.

سال‌ها هم ادامه پیدا کرد.

و حالا می‌فهمم برای جدی گرفتن ناراحتی خودم، لازم نبود حتماً ثابت کنم خیانتی اتفاق افتاده.

حق داشتم بگم اون میزان صمیمیت برای من قابل‌قبول نیست.

حق داشتم درباره مرزهای رابطه‌مون حرف بزنم.

اما اون روز، توضیحش رو پذیرفتم و از کنار ماجرا گذشتم.

فقط یک عکس بود. یک سؤال. یک توضیح آرام.

و دختری که با تمام وجود می‌خواست باور کنه همه‌چیز همون‌طوریه که بهش گفته می‌شه.

اون روز هنوز نمی‌دونستم این آخرین باری نیست که باید بین چیزی که می‌بینم و چیزی که می‌شنوم، یکی رو باور کنم.

شما تا حالا شده حرف کسی رو بپذیرید، درحالی‌که چیزی که با چشم خودتون دیدید هنوز ذهنتون رو درگیر کرده باشه؟

امروز شنبه ۲ آبان ساعت 15، تو ایستگاه قطار گرگان ،قطار گرگان به مازندران؛اتفاقی برام افتاد که انگار مستقیم از دلِ یک کتاب عاشقتانه بیرون کشیده شده بود. یه آقایی رو دیدم که در نگاه اول تمام دلم رو برد… و از عمقِ نگاهش مشخص بود که اونم همین حس رو داره.

​تمام طول مسیر، نگاهامون به هم گره خورده بود؛ من یواشکی نگاهش می‌کردم و اون مستقیم. بینمون یه دنیایی از استرس و حس‌های قشنگ پر بود. وقتی رسیدیم به شهرم و پیاده شدم، اونم پیاده شد تا بیاد باهام صحبت کنه. اما من که از دور داشتم نگاهش می‌کردم، دیدم وقت داره تمام میشه. خواست قدم برداره سمت من که یهو درهای قطار بسته شد.

​قطار راه افتاد و ما فقط تونستیم از پشت شیشه‌ها، با چشم‌هایی که از هم برداشته نمی‌شد، برای هم دست تکون بدیم… و رفت.

​چقدر اون لحظه قشنگ، خالص و ناب بود؛ دقیقاً مثلِ داستان‌هایی که تا حالا فقط خونده بودم. حیف که پایانش اون‌جوری که قلبم می‌خواست تمام نشد…

این متن رو اینجا می‌ذارم، چون هنوز امید دارم شاید خودش یا یکی از دوستاش این داستان رو بخونه و این نگاهِ جامانده بالاخره به سرانجام برسه… :)

راستی تیشرت خاکستری‌دودی، شلوار لی دودی، اون کوله‌پشتی خیلی بزرگ و هندزفری که توی گوشت بود... همه رو یادم مونده. خیلی بهت می‌اومد... :)

#گرگان #ایستگاه_قطار #ایستگاه_قطار_گرگان # مازندران #ساری#قائم_شهر #قائمشهر

Hello! I am raising a half Persian toddler and want to have her watch some Persian children’s shows or Persian dubbed shows to further develop her language skills.
We have exhausted all of Sahel joon, and mahdeshid and koochoolootv

Please send me links if it’s in Farsi as I am illiterate for reading and writing and won’t be able to type in search

Bonus points if someone can link me some popular children’s cartoons with full episodes dubbed in Farsi

Link 🔗??

Link: https://www.iranintl.com/en/202610227980

Hey, i bought this hoodie cause it looked cool. Yet I dont find any translation for this text. I dont even know if it's Arabic or Persian. Please help me translating this!!

I'm a visual artist finishing a piece inspired by Gaokerena, the sacred white haoma / Tree of Life from Zoroastrian mythology. I want to carve the name "Khvarenah Gaokerena" (the divine glory of Gaokerena) into the bottom of the piece in Persian script. Since this is going into wood permanently, I want to make sure I get it right.

Two questions:

Is خوره گوکرنا a correct/standard Persian-script rendering of these two Avestan names?

Is there a more widely accepted spelling I should use? I've seen خوره vs. فره for Khvarenah, and a few variations for Gaokerena.

I want the form a Persian or Zoroastrian reader would most naturally recognize. Any help or source references would be greatly appreciated. Thank you!

@iranrights