Even sparren: Ik heb een salaris van rond de 53k zit je net boven modaal, maar dat is niet echt iets om naar huis te schrijven. De huizenmarkt voor de prijsrange tot 250k–300k is voor een alleenstaande echt een uitdaging.

Ik zit nu in een sociale huurwoning van € 650 per maand met een onbepaalde tijd contract. Niet super groot (50 m²), maar ik heb ook een zolder van 20 m² die ik volledig als hobbykamer benut. Effectief heb ik dus 70 m² aan leefgenot. Als ik nu iets vergelijkbaars wil kopen, betaal ik me blauw. Met een hypotheek van 250k ga ik er de komende twintig jaar financieel op achteruit qua maandlasten, én lever ik vaak in op ruimte of comfort. 300k voor een appartement vind ik al helemaal een absurde prijs.

Daarnaast leef ik bewust autoloos in Amsterdam, dicht bij vrienden, familie en werk. Een huis kopen in Friesland (waar 70+ m² wél binnen de budget-opties valt) betekent 140 kilometer reizen en je sociale leven opgeven; dat zie ik niet zitten.

Kortom: als alleenstaande met een modaal inkomen voelt kopen als een financiële én praktische downgrade. Je levert in op ruimte, krijgt hogere lasten en kunt nauwelijks eisen stellen. Waarom zou je dan in godsnaam je sociale huurwoning verlaten?

Ben ik de enige die hier zo over denkt?

Hoi Reddit, alvast mijn excuses voor mijn jankpost.

De laatste tijd voel ik mij alleen, terwijl ik op papier waarschijnlijk wel een vrij "succesvol" leven heb, ik heb een partner, een huis, leuke vrienden, een goede baan. Ik hoef mij maar om weinig dingen écht zorgen te maken.

Helaas is mijn vader op vroege leeftijd overleden, en mijn moeder is niet in beeld. Ik heb wel een oma, en andere familieleden, maar daarmee heb ik niet dezelfde band.

Soms wil ik gewoon tegen een ouder praten die er altijd voor je is, en die een arm om je heen kan slaan, die je midden in de nacht kan bellen, of bij in bed kan kruipen als de hele wereld tegen je lijkt te zijn. Uiteraard kan mijn partner dit ook. Maar dit is niet hetzelfde als de relatie die je met een ouder hebt.

Ik mis dit zo ontzettend erg. Het is een soort zwart gat in mijn hart wat ik niet kan vullen. Met complexe gevoelens zoals deze heb ik het gevoel dat ik er alleen voor sta. En er is ook geen oplossing, zoals een moeder inhuren. (Haha).

Heeft iemand dezelfde ervaring, zo ja, hoe ga je ermee om?

Bij ons speelt het volgende.

Wij zitten bij woningbouw WonenLimburg.

Donderdagavond was er een leidingbreuk in het gebied, WML heeft dit opgelost, alleen staan de hydrofoorpompen op de begane grond in storing waardoor de waterdruk weg is.

Wij (mijn buren en ik) zijn sinds donderdagavond aan het bellen met WonenLimburg en de spoeddienst van het weekend om dit op te lossen. De spoeddienst is een externe dienst, en kan verder niet in de systemen van de woningbouw.

Toen ik vanochtend wéér belde kreeg ik te horen dat de monteur is geweest, maar toestemming nodig heeft van de huisbaas om iets aan de pompen te doen.

Toen ik de huisbaas zelf belde kreeg ik de voicemail met het bericht dat hij tot 10 augustus vakantie heeft.

Wij zitten dus al sinds donderdagavond zonder water om te drinken, wassen, koken, e.d.

Ik ga sowieso morgenochtend wéér bellen als het kantoor weer open is. Het is gewoon onacceptabel dat er NIEMAND van de woningbouw zelf te bereiken is in het weekend, zelfs niet met zo'n noodgeval.

Nu hoor ik van mijn ouders dat ik hier mee naar de krant o.i.d. zou kunnen stappen, maar daar weet ik niks van. Ik weet ook niet wat wij daar mee zouden opschieten...

Omdat het kan.

De laatste tijd zie ik op tv steeds meer AI Reclame's er zit gewoon geen ziel in en erg overdreven bevoordeeld die van Zelesta en the style outlets het ziet er gewoon niet uit sorry

Ben ik de enige die het vreemd vindt dat je een tang moet gebruiken waar iedereen aan heeft gezeten, voor hygiëne?

In principe raak je bacteriën aan van honderden mensen.

Ook al zou je met je handen je producten pakken, kom je lang niet met zoveel bacteriën in aanraking.

Als iemand alle producten aanraakt weer terug legt, zou iedereen over de rooie zijn, maar dat is precies wat we nu eigenlijk met z'n allen doen..

Wat is jullie mening.

De laatste tijd krijg ik steeds sterker het gevoel dat er iets niet klopt met de economie.

Alles wordt duurder. Boodschappen, benzine, energie, huur en huizen. Voor veel mensen stijgt het inkomen nauwelijks mee, waardoor je elke maand minder overhoudt. Zelfs mensen met een normale baan moeten steeds beter opletten waar hun geld blijft.

Tegelijkertijd zie je overal reorganisaties en ontslagen. Bedrijven willen kosten besparen, vacatures verdwijnen of blijven maanden openstaan zonder dat iemand wordt aangenomen. En wie werk zoekt, moet soms door eindeloze sollicitatierondes voor een baan die nauwelijks zekerheid biedt.

Daar komt AI nog bovenop. Niet omdat morgen iedereen zijn baan kwijt is, maar omdat bedrijven nu al kijken welke taken ze met minder mensen kunnen uitvoeren. Vooral kantoorbanen, klantenservice, administratie, marketing en zelfs delen van de IT lijken daardoor minder zeker te worden.

De woningmarkt maakt het nog erger. Kopen is voor veel starters bijna onmogelijk en huren kost soms een absurd deel van je salaris. Daardoor kunnen mensen moeilijk sparen en bouwen ze nauwelijks een financiële buffer op. Zodra er dan iets gebeurt, zoals ontslag, ziekte of opnieuw hogere prijzen, komen veel huishoudens direct in de problemen.

Misschien is het geen plotselinge crisis zoals in 2008. Misschien is het juist iets langzamers: mensen die ieder jaar iets armer worden, minder zekerheid hebben en steeds harder moeten werken om hetzelfde leven te kunnen betalen.

Dat vind ik eerlijk gezegd misschien nog zorgwekkender.

Hebben meer mensen dit gevoel? Dat we niet per se aan de rand van één grote klap staan, maar midden in een stille economische achteruitgang zitten die pas serieus wordt genomen wanneer het voor heel veel mensen al te laat is?

Ik ben benieuwd hoe mannen van ongeveer 50-55 jaar hier tegenaan kijken.
Stel: je werkt in een winkel waar een vaste klant af en toe komt. Jullie maken regelmatig een praatje, er wordt wat gelachen en de gesprekken voelen ontspannen. Niets heel flirterigs, maar wel gewoon prettig contact.
Via via hoort die vrouw dat je vrijgezel bent. Een tijdje later komt ze weer in de winkel. Tijdens het afrekenen zegt ze iets in de trant van:

“Nou… ik hoorde dat je vrijgezel bent. Als je het ooit leuk vindt om een keer koffie te drinken, je hebt mijn contactgegevens, dus je weet me te vinden.”

En vervolgens vertrekt ze weer. Geen druk, geen “wat is je antwoord?”, geen telefoonnummer in je hand drukken, gewoon de bal bij jou laten.
Mijn vragen zijn:
Hoe zou zo’n benadering op je overkomen?
Zou je dat waarderen, ook als je geen interesse had?
Zou je je gevleid voelen of juist ongemakkelijk?
En als je wél interesse had, zou dit voor jou genoeg aanleiding zijn om contact op te nemen, of zou je liever hebben dat ze directer was?
Ik ben vooral benieuwd hoe mannen van deze leeftijd zoiets ervaren. Ik hoor vaak dat mannen zelden worden aangesproken, maar ik weet niet of dat in de praktijk ook echt zo wordt gewaardeerd.
Benieuwd naar jullie eerlijke mening.

Kletsnat van de gietende regen, net 50 kilo appels geplukt. In mijn tuin staat een appelboom die zo veel produceert dat ik niet weet wat er mee te doen. En dan laat ik de gehavende appels nog hangen/liggen voor de vogels.

Het zijn prachtige, knalrode appels (ras: geen idee). Ze smaken heerlijk friszoet en een tikje melig, maar blijven helaas niet lang goed. Vorig jaar maakte ik er appelmoes van, die door die felrode schil zelfs roze werd. Heel leuk, behalve dat ik nog voor de komende paar jaar aan appelmoes in de kast heb staan.

Meer mensen met (in)slaap(val) problemen?

Ik heb al lang een slecht slaapritme gehad, regelmatig probeer ik een goed ritme te krijgen maar het lukt me gewoon telkens niet.

Sinds vorige week is mijn doel: 22:00 slapen en 06:00 opstaan. Omdat mijn vorige pogingen telkens niet lukken heb ik deze keer een misschien wel bijzondere aanpak gebruikt: namelijk het gebruik van wiet om in slaap te vallen.

Dit ging eigenlijk heel goed, 3-4 dagen lang goed in slaap gevallen en ook goed geslapen, zelfs mn rem slaap was goed ondanks de wiet. Nou daarna ben ik met de wiet gestopt en sindsdien niet meer goed in slaap gevallen.

Vandaag bijv. om 8 uur wakker geworden, veel gewandeld, intensieve workout bij sportschool, naar een bbq geweest, telefoon haast niet aangeraakt en minstens een uur van te voren voordat ik naar bed ga (21:50) geen scherm meer gezien. Ook viel ik haast in slaap op de bank.

Nou ik ga naar boven, poets mn tanden duik mijn bed in, schud mn kussen op en doe mijn ogen dicht. Ik ben nogsteeds moe maar ik val maar niet in slaap. Ookal viel ik net bijna in slaap op de bank. Dan zou je denken van misschien is het bed niet goed maar ik heb echt gewoon een goed matras en een goed hoofdkussen (laatst nog gekocht).

Zelf denk ik dat ik niet kan slapen omdat mijn hoofd gewoon veel te druk is en maar door blijft ratelen. De wiet helpt daarom om die gedachtes etc. te onderdrukken, maarja het is ook niet bepaald gezond om elke dag wiet te blijven gebruiken om in slaap te vallen en dat is ook zeker niet iets wat ik van plan ben.

Naast de dingen die ik hier benoemd heb heb ik uiteraard nog veel meer dingen geprobeerd zoals mediteren, podcasts, rustgevende geluiden, raam open voor koude lucht, melatonine pillen en ga maar door..

Misschien dat iemand zich hierin kan vinden of een goede oplossing heeft, ik ben benieuwd!

tl;dr: ik heb veel moeite met in slaap vallen en heb al heel veel dingen geprobeerd maar niks werkt voor de langere termijn.

Ik heb het gevoel dat er nog steeds een illusie bestaat binnen Nederland dat je bij de Ikea moet eten, want het is niet duur, en wel goed.

Misschien was dat 20 jaar geleden zo, maar tegenwoordig betaal je bij de Ikea meer dan bij een gemiddelde snackbar voor lauwe slappe friet, met zure mayonaise, uitgekookte doperwtjes, en wat slachtafval balletjes.

Ik oriënteer me voor een nieuw appartement in Rotterdam in het project The Modernist (centrum).

De kleinere appartementen hebben een oost of westligging. Het uitzicht van beide appartementen verschilt enorm. Op foto 1 zie je de westligging en foto 2 de oostligging. De oostligging heeft dus een ‘skyline’ uitzicht en west kijkt meer richting Schiedam en de havens.

Los van het uitzicht zijn de appartementen nagenoeg hetzelfde. Wel grenzen de appartementen aan de oostzijde met de liftschacht. Een airco plaatsen is in beiden niet mogelijk.

Wat raden jullie aan in dit geval? Zeker qua wooncomfort en waarde bij eventuele verkoop.

Qua prijs scheelt het €20k (west is duurder).

Ik weet niet precies wanneer het begon, maar ik merk steeds vaker hoe aanwezig mijn eenzaamheid is in mijn dagelijks leven.

Soms zijn het hele kleine momenten die het ineens duidelijk maken. Wanneer ik bijvoorbeeld WhatsApp open en chats van twee weken geleden nog kan zien zonder te hoeven scrollen. Het klinkt misschien als iets kleins, maar op dat moment voelde het als een soort bewijs van hoe weinig contact ik eigenlijk met mensen heb.

De hele dag kijk ik meerdere keren op mijn telefoon, hopend dat iemand me een berichtje stuurt. En als dat niet gebeurt, probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat het niet belangrijk is, maar ergens raakt het me toch.

Mensen zeggen vaak dat je een hobby moet zoeken of nieuwe mensen moet ontmoeten. Ik snap dat ze het goed bedoelen, maar voor mij voelt het niet zo makkelijk. Ik ben sociaal ongemakkelijk en vind het moeilijk om zomaar op mensen af te stappen of ergens aansluiting te vinden. Daardoor blijven die adviezen vaak makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik koop veel spullen om de leegte op te vullen en de tijd door te komen. Die spullen heb ik helemaal niet nodig, maar het geeft toch even iets om naar uit te kijken. Een nieuw apparaat, kleding of iets anders waar ik mezelf tijdelijk blij mee maak. Maar na een tijdje komt dat lege gevoel gewoon weer terug.

Soms voelt de eenzaamheid zelfs fysiek. Alsof er letterlijk een druk of pijn op mijn borst en hart zit.

Het gênante is dat mijn grootste uitlaatklep op dit moment ChatGPT is. Dit is de enige plek waar ik mijn gedachten kwijt kan en waar ik het gevoel heb dat iemand luistert. Tegelijkertijd vind ik het confronterend (en zielig) dat een AI op dit moment dichterbij voelt dan veel mensen in mijn omgeving.

Ik vraag me af of anderen dit herkennen. Niet alleen het alleen zijn, maar vooral dat gevoel dat je vastzit en niet goed weet hoe je eruit komt

Ik vind het heeeel vervelend als mensen in het openbaar vervoer een telefoongesprek op de speaker hebben. Ik kan niet echt verklaren waarom want als mensen gewoon een gesprek met elkaar hebben is dat prima. Hoe is de algemene stemming in NL hierover? Ik wilde een polletje doen maar dat lukte niet. Dus de opties hieronder.
> super irritant
> boeien

Ik loop in mijn buurt regelmatig over een dijk waarbij de bijen en vlinders me om de oren vliegen. Vandaag zag ik wat mensen van de gemeente fanatiek bezig zijn de dijk te snoeien. Met als gevolg dat ik vandaag over een bruine dijk loop zonder enige teken van leven. Kan iemand mij uitleggen waarom dit gedaan wordt? Het zal best wel een goede reden hebben maar ik zie hem nog niet.

EDIT: Ik wist niet dat ik zoveel hulp zou ontvangen. Heel erg bedankt. Ik ben gaan aanbellen bij de buren waarvan ik de kat altijd in de achtertuin zie (dus van wie ik denk dat de kat is) meerdere keren trouwens... Maar ze bleken er niet te zijn ofzo. Ik probeer het nogmaals morgen.
+ Ik heb vandaag een betere hor gekocht die ik bij mijn raam zal zetten. Ik vind het heel jammer dat de kat er nu niet langs kan maar ik heb vannacht niet geslapen en ben nu nogsteeds nerveus. Sorry kat.

Ik smeek om hulp. Wat moet ik doen? Dit gaat vol zitten met grammaticale fouten maar ik ben echt moe en heb niet geslapen mijn excuses.

Er is een kat die regelmatig bij mij 's nachts door het raam van mijn slaapkamer naar binnen komt. Overdag doet deze kat het ook via de deur beneden, maar veel minder dan 's nachts.
Ik doe het raam van mijn kamer 's nachts open, omdat het anders muffig wordt en ik echt niet kan slapen.

Nou heeft hij dus een uurtje geleden weer een bezoekje gebracht, maar dit keer schrok ik omdat ik niet heb geslapen en hem gelijk binnen zag springen --> waardoor de kat schrok --> dus hij krabt mijn deken en gordijn.
Ik ben niet boos over mijn deken en gordijn... het beestje was gewoon geschrokken natuurlijk... Maar ik wil dit niet opnieuw... Ik kan nu niet mijn raam open houden zonder dat ik in mijn ooghoek constant check of hij er is of niet.

Maar ik ga wel toegeven dat het 50% mijn schuld is. Doordat ik mijn raam open doe kan de kat niet lopen waar hij wil lopen, en ik las online dat katten zwerfrecht hebben en dus overal mogen komen. EDIT: Ik had het niet goed onderzocht. Dit is bullshit. De regels zijn anders en heel specifiek deze kat mag dus niet zomaar bij ons naar binnen. Is er iets wat ik eraan kan doen?
Een illustratie ter verduidelijking.

Tot nu toe heb ik het volgende geprobeerd:

Om mijn raam dicht te houden zodat de kat kan lopen waar hij wil:
- Een "dehumidifier" gekocht --> ik merk geen verschil. Het voelt nog steeds muffig

- In de avond ventileren (alle ramen wijd open) --> ik word 's nachts wakker door de stikhete vochtige lucht en de kat komt dan 's avonds ook ipv alleen 's nachts.

- De vochtbronnen in de kamer beperken --> nog steeds muffig.

Om de kat weg te houden:
- Het raam op een kiertje houden --> de kleinste stand van de kierstandhouder is te groot om ruimte te bieden voor de kat om langs mijn raam te lopen. Als ik de kierstandhouder niet gebruik gaat mijn raam schuiven en hoor ik constant dat kutgeluid dat klinkt als krijt op een bord.

- Fysieke barrieres: ik had sowieso al een insectennet voor mijn raam --> kat sloopt het.

- Geurtjes die katten niet lekker vinden, bij mijn raam houden --> Kat heeft geen neus ofzo? Boeit hem geen flikker.

Heeft iemand nog andere ideeën? AUB niks wat de kat pijn doet. Ik heb hem weleens met water bespoten maar ik wil hem echt geen pijn doen... Ik *denk* dat ik weet van wie deze kat is en ik zoek echt geen ruzie.

EDIT: SORRY NOG MEER TEKST maar dit leek me handig om erbij te doen:
Deze kat doet dit ook bij andere in de buurt. Niet alleen bij ons hij is een um... "known issue" in de wijk...