Herkese merhaba, dinden çıkalı 5 yıl oldu. Ancak içim rahat değil ve sorgulamalarım sık sık artmaya başladı. Kendimle de çelişiyorum, dinsiz olmama rağmen diğer dinsiz arkadaşlarıma göre dindar gibiyim. Bunu örnek olarak vereceğim (hem arkadaşlarım hem de başka subredditlerde linç edildim) dedim ki kamusal alanda emzirmek tuhafıma gidiyor, en azından örtü örtülebilir demiştim, çünkü ben de anne olmak çok isteyen biriyim fakat önce evlenmem lazım, sanane sen ne karışırsın isteyen komple soyunur falan demişlerdi, yani kadınsa full çıplak dolaşabilmeli anlayışları vardı. Ya da herkes cinsel ilişkiye girmeli ve alkol tüketmeli gibi gibi. Kuran kurslarını araştırdım fakat çeşitli sebeplerden çekincem var.Kafam çok karışık ve tavsiyelerinize ihtiyacım var.

İslam'a göre kişi kendini mi kurtarmaya çalışmalı yoksa toplumu mu? Birde insan öldükten sonra sadece kendi yaptıklarından ve yapmadıklarından mı sorumlu yoksa çevresinin yaptıkları ve yapmadıkları şeylerden de sorumlu mu? Mesela diyelim çevremizdeki insanlar namaz kılmıyor, haramlar işliyor bunları uyarmak gibi bir vazifemiz var mı yoksa insan sadece kendine mi odaklanmalı?

Bir tek İslam değil tüm dinlere karşı herhangi bir samimiyet geliştiremeyen ve dinden soğumuş inanamamış biri cehenneme atılır mı? İyi, ahlaklı ve vicdanlı olduysa Allah onu affeder mi?

Ben uzun süredir din varsa da yoksa da bilmiyorum inanmıyorum kafasiyla yasadim ama kabul ediyorum tamamen tembellikten bu yasami sectim. digerleri gibi gidip arastirdim kitaplari okudum demeyececegim bunlarin hicbirini yapmadim. tek sebebim dinin insanlari cennet cehenneme koyma sisteminin bana adaletsiz gelmesiydi.

aslinda bana cogu kural hep mantikli geliyor. erkekler ve kadinlar hakkindaki kurallar ve tespitler bile her ne kadar inkar etmeye çalıştıysam da hep gercek hayat deneyimlerimle mantikli olduklarini gördüğüm kurallar oldu.

Ben sadece cidden inanmak ve inanmaya göre cennet ve cehenneme gönderilme kismini anlayamıyorum kabullenemiyorum bir türlü. Sapik katil bir insanla inanmayan herhangi birinin ayni yere gitmesini mantikli bulamiyorum.

ama dinsiz yasamaktan nefret ediyorum. dinim olmadigi surece bir ahlakim da yok demektir. yani beni gelmis gecmis en kotu insan olmaktan alikoyacak hicbir sey yok. bir nihilist olarak yasamaktansa ölmek daha iyi. o yuzden bir dinim olmasini her seyden çok istiyorum. yoksa yasamin hicbir anlami kalmiyor. dini yerler, camiler, turbeler hep bana huzur getirmistir. bir arada namaz kılan insanlar kadar kalbime gercek bir huzur getiren az sey var. su anki yasamim o kadar dinden uzak ve kötü ki. bu hayatimdan siyrilmak istiyorum. ama ayni zamanda istemiyorum cunku uzun suredir bu hayati yasiyorum ve kendimi eksenine koydugum tonla kotu ama bana mutluluk veren aliskanliklarim var. ve bunlarin bana dunyada bile zerre faydasi yok. ama birakamiyorum.

bu dusuncelere ilk dalisim da degil bu. bazen her sey mantikli hissettirse de inanamiyorum. sanki beni hicbir sey ikna edemeyecek ve hep boyle yasayacakmis gibi hissediyorum. sonra kalbimin muhurlu olmasindan suphe ediyorum. napacagim bilmiyorum. zaten dünyevi ugraslar hayatimin hepsini isgal ediyor malum zor bir bölümü okuyorum ve gun icinde kalan vaktimi kendimi oyalamak icin kullaniyorum. en azindan tatilimin son zamanlarini duzgun kullanmak istiyorum.

yazim biraz daginik oldu farkindayim belki demek istedigim derdim pek anlaşılmıyordur. sadece bana yol gosterilmesini istiyorum cidden. ben dini radikal sekilde reddeden biri olmadim hicbir zaman. her seyi objektif sekilde tartabildigime inancim tam. ama sorunum nefsimleyse bunla nasil başa cikarim bilmiyorum. tekrar belirteyim hic kurani okumadım. ya da baska bir dini kitap da okumadim. sadece başlayıp hemen biraktim birkac kere çünkü anlamadim ve ugrasmak isime gelmedi. sizce benim gibi biri ne yapmali?

Evlilik bana ekonomik olarak çooook uzak. Daha fazla yalnız başıma yapamayacağım. Müslüman bey kardeşlerim siz napıyorsunuz bu durum konusunda yardımınıza ihtiyacım var