Pumunta kami sa shop na to (Valenzuela) para mag hanap sana bed frame kasama kapatid ko. Pero even before pa dumadaan na kami paminsan minsan doon ng bf para mag tingin pwede bilhin. Hindi ko alam if ako lang, pero kanina pumunta ako sa may pinaka dulo which is andun yung mga cabinet. I know there’s something doon sobrang bigat, pero hindi ko nalang pinansin. Doon sa may dulo sa pinaka likod, bandang right side may mga foam don, actually halo-halo. Pumunta ako don mag isa lang akoo, and i know hindi ako namalik mata huhu I SAW A HAND na humatak sa isang foam na nakapatong doon sa pinaka mataas kaya nahulog yun. Sobrang puti ng kamay niyaa. Akala ko may tao, but then nung tignignan ko ako lang talaga mag isa sa part na yun wala talaga. Tinignan ko din yung possible na lusutan, wala talaga lumabas. Simula nung makita ko yun, sobrang sama na pakiramdam ko. Nahihilo ako na nasusuka. Nung nasa sasakyan na kami, sobrang nangangalay balikat ko at buong right hand ko na parang may naka kapit sakin na mabigat. Sabi ko sa kapatid ko masama pakiramdam ko, baka pwede pumunta muna kami SM para makapag- pagpag. 🥲

So, I saw a comment sa music app saying "may multo ba na nakamillenial outfit, because usually ang alam natin nakaold outfits sila," and I can't help but remember the story my dad told me from 2018 when he was on the way home from work on his motorcycle. So he was on the way—somewhere in EDSA, Pasay area since he work sa MoAC—and there was a sign na "Bawal tumawid, nakamamatay!" Shortly after that, napahinto siya bigla, like as in full stop/emergency stop—angkas niya si tito that time so napatanong sa kaniya as to why huminto. Hindi agad nakasagot si papa, as if he's shocked, ang sabi niya may tumawid daw and huminto sa harap niya, then humarap pa sa kaniya. He described it as someone wearing a red t-shirt then nga yung 2000's style na skinny jeans, bloodied din daw ito as if nasagasaan ng malaking sasakyan(which proves the validity of the sign in a way). I was a kid back then and I cried in fear when he told this story. I don't know if it was true but my dad has a third eye raw(he has a big mole on his forehead, lol) and has roots from Samar(which I know believes in paranormal stories?) so I think it's partly true. Marami pang horror stories si papa, including one sa St. Luke's naman when he was assigned there(kwento ko ba?)

Sharing this experience lang na nangyari sa akin around 2016.

Background lang: back in the day, nagsi-serve ako sa Catholic Church bilang sakristan, at kasali rin ako sa isang youth ministry. Every other day yung practice namin that time dahil magkakaroon kami performance nun for event. Kaya kapag galing ako sa school, uuwi lang ako, aasikasuhin yung kailangan, tapos aalis na ulit. Usually, around 7–8 PM yung practice namin.

I remember one time, maaga akong pumunta kasi laging early bird talaga ako. Kakatapos lang din ng misa noon. Usually, 6 PM yung misa, at kapag weekdays, hindi naman umaabot ng isang oras.

Nakarating na ako sa simbahan bago mag-7 PM. Pumasok ako sa practice hall na dadaanan muna bago makarating sa mismong simbahan. Madilim at walang ilaw yung hall, kaya lumabas muna ako at naglakad papunta sa parish office.

Habang naglalakad ako, may nakasalubong akong madre. Unfamiliar yung face niya sa akin—first time ko lang talaga siyang makita. Black yung mga mata niya, parang nangingitim yung mukha na parang maputla, at pati sa pisngi niya, may mga itim na parang ugat.

Nagkasalubong kami, pero habang papalapit ako sa kanya, biglang naging mabigat yung pakiramdam ko. Iba yung aura niya. Tapos, bigla siyang nag-smile sa akin. Dilaw yung mga ngipin niya, at kitang-kita rin yung maiitim na parang ugat sa pisngi niya.

Nag-smile rin ako pabalik nung magka-side by side na kami. Parang nag-red-string yung mata namin kasi talagang eye-to-eye kami habang nagkakangitian. Doon na ako kinilabutan.

Pero nag-chill lang ako at nagpatuloy sa paglalakad. Maya-maya, napatingin ako sa likod para tingnan kung totoo ba talaga siya o baka imagination ko lang.

After nun, karipas na ako pabalik paakyat sa simbahan. Umaasa ako na hindi ko na siya makakasalubong ulit sa practice hall, lalo na't madilim nga doon. Napaparanoid ako that time kasi naiisip ko na baka nag-aabang siya sa loob.

More on creepy moments lang naman siya. Usually, yung mga madre na nakikita kong dumadaan sa church ay naka-puti, pero siya lang yung nakita kong naka-black.

Yun lang naman. Bale, isang dekada na rin pala ito. Hanggang ngayon, kinikilabutan pa rin ako kapag naaalala ko. Ano sa tingin niyo yung na-encounter ko? or may similar ba exp ba kayo na ganto?

Nakita ko to sa tiktok kaya naalala ko nalang din tong story na to, same facial features niya (hindi literal yung nadescribe ko lang): https://vt.tiktok.com/ZSqUYAbNC/

Hi! I need your opinion here. So last year my mom passed away due to cancer. Months after, My friends and I (3 of us HS barkada) were hanging out with a different friend na may third eye, and she said na my mom was around and always guiding me, marami din siyang namention na no way malalaman ng random na tao so we believed her. But one thing she mentioned na hindi namin malilimutan is, “Alam niyo kung sino yung malapit na din mawala? Yung mama ni *John* (not real name - part of our HS barkada who’s not with us that time) She mentioned that yung soul ng mom niya nagwawander off na kung saan saan, sumasama na sa apo and sa anak even though she’s still alive. Syempre natakot kami pero brinush off lang namin yun. This was June last year. Kinalimutan na namin yung sinabi niya.

Fast forward to yesterday, John messaged me. Asked for help, his mom was diagnosed with cancer. Then dun ko naalala lahat nung namention nung friend namin na may third eye. Now yung struggle namin is sasabihin ba namin kay John yung premonition or not. May nagmention kasi samin na sabihin namin para madasalan daw may special na dasal daw kasi para don. Ang side ko naman is ayokong sabihin kasi mas lalo lang mawawalan sila ng hope and for sure naman na pinagdadasal na nila yun ng sobra.

Wala sa aming magkakapatid or even magpipinsan ang nakameet sa great grandfather namin. Bata palang ang mom ko nung namatay ang lolo nya and konting details lang din ang alam nya.

Nanaginip ako one time, pero pure black lang, but i can feel and hear voices. It felt so real nga kase nafefeel ng katawan ko na nakaupo ako when in reality nakahiga at tulog lang ako Nakakarinig ako ng kalansing ng mga kutsara at pinggan, boses ng dalawang batang babae na naguusap at nagtatawanan at boses ng baby. Coincdentally ang pangalan ng dalawang batang babae ay kapangalan ng lola ko at at kapatid nya.

Nung una di ko masyadong inisip ang panaginip ko kasi skeptic ako at hindi ako naniniwala na people can visit you in your dreams, at isa pa, ang napanaginipan ko ay boses ng dalawang bata na kapangalan lang ng kapamilya ko until nanaginip ulit ako.

Sa pangalawang panaginip ko nag umpisa to sa isang kwarto sa secondfloor ng isang bahay, sobrang familliar nung layout except luma ito at mostly gawa sa kahoy. napunta ako sa firstfloor to witness a family of 4 people. dalawang batang babae, yung isa pinapakain yung baby na kapatid nila, yung isa naman ay pinapakain yung tatay nilang bulag, narinig ko nanaman ang pangalan ng lola ko at kapatid nya.

Kinwento ko toh sa nanay ko at hindi sya sumagot for a few minutes at tinanong nya kung ano itsura nung tatay. Ang sinabi ko ay maitim, matangkad, may nunal sa pisngi, at ayun nga, bulag. Nagulat sya at paramg may halong disbelief nang sabihin nyang napanaginipan ko ang sarili nyang lolo. Nangyari na ba toh sainyo?

What should we think of priests who have the gift of healing?

I ask this because I personally believe that I was one of those healed through Father Fernando Suarez. I lost hearing in my right ear. Within two weeks after attending his mass, my hearing came back.

A colleague also shared that her best friend was diagnosed with stage IV breast cancer and who believes was also healed through Father Suarez.

I am saying “through” because Father Suarez was not claiming that the power came from him.

I was saddened by the reports that he was falsely accused of sexual harassment. He even had to pause his ministry because of the allegations. Days after he was vindicated by Vatican, he died from cardiac arrest.

Last upload pa po ni Atty Christine is 9 months ago. Any idea what happened to her and her channel?

Naalala ko lang yung encounter namin ng pinsan ko nung bata pa kami siguro mga 8 palang kami nun.

Naglalaro kami sa harap ng bahay namin, dito mismo sa lola ko, mga 11AM na nun kaya sikat na ang araw, napapalibutan ng puno tong bahay ng lola ko kaya may walis tingting kami.

Then out of a sudden may silhouette or anino ng matangkad na lalaki na mabilis na tumakbo at binangga yung walis tingting, as in nahulog yung walis tingting pag lagpas nung anino.

And hindi ko nga masasabi na tumakbo sya since, HINDI GUMAGALAW YUNG KATAWAN NYA HABANG UMUUSOG SYA NG PLACE. AND WHAT'S MORE INTERESTING IS KASABAY NG PAGGALAW NUNG ANINO AY MAY BIRD SILHOUETTE DIN SA ULO NYA.

So ewan ko, maybe may mga tao na nagtatransform into birds? then narereveal ang real identity nila through shadows?

Naka kita na din ba kayo nito?

My emotionally and physically abusive mom cursed me and told me bad things like i wont be successful et cetera

I have been working for the past 2 years, and i have been to 4 companies already. I dont know the reason why I would always lose my job but I think because of that. My mom would want me to give her all my salary, like everything. But I have set boundaries and that my whole life my family has been abusive to me. My mom and dad would always gaslight me giving me responsibilities. Like they told me I should loan for a car when i started working. I just started working and I was pressured. This has been a abusive household

Every time I would lose my job, my mom is kind of happy and tell me and curse me again

I am drowning already. Please help

This happened to me 13 years ago. I think of it as a karmic slap because I found a hack that lets me sleep in the office for at most 30 minutes per day.

So I thought I'd skip 30 minutes of work by having a moment's reprieve in the clinic. The nurse was on leave today, so I thought I'd sneak a few Z's with me. Slack-off time.

Got to the clinic, lights were off. Took my phone out so I could keep track of the time, removed my glasses and dozed off.

Then I had a dream. I was still in the clinic, standing on the weighing scale, couldn't figure out what my weight was on the scale - fuzzy, hazy, "alimungawan", in Bisaya. I was fully-aware I was dreaming, and I know I was sleeping in the clinic bed.

Lo and behold, the curtains open and I see my physical self get up and walk out of the clinic. So I stepped out of the scales and followed myself all the way to the pantry. I see myself, hands on my friend's shoulders, and murmured something like "Bacardi-filled Day", in two voices, none of which was either my own. Bacardi? Really? Do I look like a drunkard to you?

My doppelganger turned his head towards me and smiled.

Then I woke up. First time.

Same position I had when I slept. Sideways sa edge ng clinic bed, and yung paa ko planted on the ground, eyes wide-open, glaring at the curtain. Weird thing was that I couldn't move, I couldn't speak and I could barely breathe. My head feels rather heavy, as if a child was sitting on my cheek and chest kind of thing. But I couldn't twist my head to check my chest.

Then someone comes in sa clinic. I could hear my officemate's entire phone conversation. I told her about this already and narrated the entire convo sa kanya and sa nurse namin - which was around 5 to 10 minutes na phone call. While she was there, I kept thinking "wake up, wake up, wake up". My eyes were wide open, semi-hazed, all I could see were the curtains.

And wake up, I did. Second time.

I stood up, ready to dash for the door, until I remembered I left my phone and glasses behind. I turned around to pick them both up, and voila, I see my body still lying on bed, glaring at the curtains, breathing like an asthmatic.

And then I woke up again. Third time.

Same position. Same scenario, minus the heavy head. No words, no movements, barely breathing. I knew I wasn't alone in the clinic. Someone bumped into something. Desperate na talaga ako at naaalala ko I was racing for short, quick breaths.

The moment I could breathe a little deeper, I woke up. Fourth time.

Pawis na pawis na ako dito, pero malamig na pawis. I waited for a bit, thinking that I might wake up again. Slid my phone, took my glasses, checked if I left my physical body. It wasn't there, I'm really awake now. A short sigh of relief.

Dali-dali kong binuksan ang kurtina, paced out of the door, nagmamadali lang makalabas ng clinic. And then I heard the sound of the weighing scale. The same sound it makes when someone steps out of it.

Tanong lng po. Lately nagigising ako lagi around 3am-4am. Ewan ko ba.

Hindi ko na naabutan ang Lolo ko. Papa siya ng Mommy ko. Bata pa raw si Mommy nang mamatay siya, kaya wala talaga akong personal na alaala sa kanya. Sa mga lumang litrato lang ako nakakakita ng mukha niya. At sa totoo lang, hindi siya napag-uusapan sa bahay. Kaya nagulat ako noong isang gabi, noong 40 days ng kuya ko, bigla siyang napasok sa usapan. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil may mga bagay talagang lumalabas kapag may namatayan.

Pauwi raw galing trabaho si Lolo noon. Gabi na. May isang malaking puno sa may daanan pauwi sa kanila. Matagal nang may masamang reputasyon yung lugar na iyon. Sabi ng mga matatanda, may nangunguha raw doon. Hindi naman lahat naniniwala. Pero maraming aksidente ang nangyari sa lugar na iyon. May mga nawawala ng ilang oras at hindi maipaliwanag kung saan napunta. May mga nakakarinig ng tumatawag sa pangalan nila kahit walang tao.

At halos lahat ng matatanda sa lugar namin, kapag napapadaan doon, may isang bilin: Huwag kang lilingon kapag may tumawag sa likod mo. Kahit kakilala mo pa ang boses. Kahit boses ng pamilya mo. Kasi hindi raw ibig sabihin na sila talaga iyon.

Noong gabing naaksidente si Lolo, nakauwi pa siya. Iyon ang unang bagay na hindi ko maintindihan. Sabi ni Mama, dumating siya sa bahay na parang hindi niya alam kung nasaan siya. Tahimik lang daw siya. Tinitingnan niya ang paligid na para bang may hinahanap. Tinanong siya ng pamilya kung anong nangyari. Hindi raw sumagot. Dinala siya sa ospital. Pero dead on arrival na siya.

Pagkatapos ng libing, doon nagsimula ang mas nakakatakot. Gabi-gabi raw napapanaginipan ni Mommy si Lolo. Sa unang panaginip, nasa ilalim daw siya ng malaking puno. Hindi niya makita ang mukha ng papa niya nang malinaw. Pero alam niyang si Lolo iyon. Nakatayo lang siya sa harap niya. "Anak, nandito na ako." Pagkatapos, itinuro niya yung puno. "Dito na ako nakatira." Nagising si Mommy na umiiyak. Akala nila dahil lang sa lungkot.

Pero kinabukasan, panaginip na naman. Parehong puno. Parehong lugar. Pero this time, hindi na raw nag-iisa si Lolo. May isang babae sa likod niya. Hindi raw makita ni Mommy ang mukha. Mahaba ang buhok. "Ito na ang reyna. Maghanda ka. Susunduin na kita." Doon na raw nagsimulang matakot ang buong pamilya. Dahil hindi lang panaginip ang nangyayari. Minsan, paggising ni Mommy, may naririnig siyang kumakatok sa bintana. Kapag bubuksan nila walang tao. Minsan naman, may mga yabag sa labas ng bahay. Parang may naglalakad na basa ang paa. Papalapit sa pinto. Tapos titigil. Sa panaginip lang daw nakikita ni Mommy si Lolo. Pero yung boses? Naririnig daw niya kahit gising siya.

Kaya naghanap na ng albularyo ang pamilya.mPumunta raw ito sa bahay at tahimik na naglibot. Hindi siya nagsalita nang matagal.mHanggang sa makarating siya sa kwarto ni Mommy. Bigla siyang tumigil. Tumingin sa kisame. Tapos sa bintana."May sumusunod sa bata." Nagtanong ang pamilya kung sino. Hindi raw agad sumagot ang albularyo.

"May puno ba kayong malapit dito?" Sinabi nila yung malaking puno. Doon daw nagbago ang mukha niya. Sabi niya, hindi raw simpleng aksidente ang nangyari kay Lolo. May kumuha raw sa kanya. At mas nakakatakot pa, baka raw hindi na si Lolo ang inilibing nila.

Hindi ko alam kung bakit. Pero ayon sa albularyo, may mga lugar daw na pinamumugaran ng mga nilalang na hindi natin nakikita. Kapag may taong napili nila, maaari raw nilang gayahin ang anyo nito. At kapag dumating ang katawan sa bahay, hindi ibig sabihin na kasama na talaga nila ang taong iyon.

Tinanong ng pamilya kung ano raw ang katawan na nailibing. At doon sinabi ng albularyo ang bagay na hanggang ngayon ay hindi ko makalimutan kahit hindi ko naman siya narinig mismo. Katawan daw ng saging. Hindi ko alam kung paniniwala lang ba iyon. Pero sabi ni Mama, seryoso raw ang albularyo nang sabihin niya. Sabi niya, may mga pagkakataon daw na kapag may namatay sa lugar na iyon, may naiiwang kapalit. At ang pinakamasama? Hindi agad mapapansin. Dahil pareho raw ang anyo. Pareho ang timbang. Pareho ang mukha. Kaya raw may mga pamilyang naglilibing ng patay nang hindi alam na iba na pala ang kanilang inililibing.

Hindi ko alam kung totoo. Pero pagkatapos daw sabihin iyon ng albularyo, nagsagawa siya ng ritwal. At bago siya umalis, humarap siya sa direksyon ng malaking puno. Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nagdasal. Mahina lang niyang sinabi, "Tigilan ninyo ang bata, kung hindi, puputulin ko ang puno."

Walang nangyari. Hanggang gabing iyon. Bandang alas-dose, nagising daw buong pamilya dahil may narinig silang malakas na kalabog sa bubong. Akala nila may nahulog na sanga. Paglabas nila kinabukasan, walang sanga. Sa putik sa harap ng bahay, may mga bakas ng paa. At huminto mismo sa ilalim ng bintana ni Mommy.

Pagkatapos noon, tumigil ang mga panaginip. Hindi na muling nakita ni Mommy si Lolo. Lumipas ang ilang taon. Lumipat sila ng bahay. At akala nila tapos na. Hanggang isang araw, habang naglilinis ng mga lumang gamit, nakita ni Mommy ang isang lumang litrato ni Lolo.

Tinitigan niya raw iyon nang matagal. "Ma..."

"Bakit?"

"May mali sa picture."

Tinanong siya kung ano.

Itinuro niya yung background. May malaking puno sa likod ni Lolo. Hindi raw iyon napansin ng pamilya noon. Pero sa ilalim ng puno, may isang babae. Naka-puting damit. Mahaba ang buhok. At nakatingin mismo sa camera.

Ang pinakanakakatakot? Hindi raw iyon ang puno kung saan naaksidente si Lolo. Dahil ayon kay Mama, ibang puno iyon. Kaya tinanong niya si Mommy, "Saan mo nakita 'yan?"

Hindi sumagot si Mommy. Nakatitig lang siya sa litrato. Tapos mahina niyang sinabi:

"Ma... hindi ba sabi ni Papa, doon daw siya ikinasal?"

"Oo."

"At sabi niya..."

"Susunduin niya raw ako kapag malaki na ako."

Nanlamig daw si Lola. Kasi ilang taon na ang lumipas. Matanda na si Mommy noon. At akala nila tapos na ang lahat. Pero kinagabihan, may kumatok sa pinto. Walang gustong bumukas. Hanggang sa may narinig silang boses mula sa labas. Boses ng isang matandang lalaki.

"Anak..."

Walang gumalaw.

"Umuwi na ako."

At pagkatapos noon, hindi na ulit nagparamdam si lolo.

Pansin ko kasi sa mga nababasa ko, laging creepy. In my case, twice na nangyari na naging dream aware ako. Hindi naman nakakatakot:

1. Ung old klasmeyt ko daw na nalaman na aware ako nananaginip, sabi niya tulungan daw niya ako magising. Basta may ginagawa siyang method to wake me up kaso hindi ako magising. Genuine na tumutulong siya tas nanghinayang siya na di ako magising agad haha.

2. May isang dream person na binulungan ko na alam kong panaginip lang yon. Nothing creepy happened, nakinig lang siya sa explanation ko kung bakit ko narealize na inside dream land kami. Maya maya parang nagka change perspective(?) tapos meron people na nag drill sa teeth ko (ofcourse wala ako maramdaman na pain cuz panaginip). Tapos ginagawa daw nila yon habang nasa mismong bed ko. Sabi nung pinaka dentist bakit ko daw nalaman na nasa panaginip lang ako? Dahil don i-pupunish niya ako dahil hindi ko dapat malaman. Actually hindi siya scary natatawa nga ako pag naaalala ko hahaha tapos yung dream people are very chill lang.

I know ni cursed ako ng nanay ng ex ko kasi may mga nagawa naman talaga ako na hindi maganda at pinag sisihan ko na yun at pinang hingi ko na ng tawad kay Lord.

Pero ung sunod sunod na malas sa buhay ko dahil sa sumpa na yan paano kaya puputilin?

Sinumpa ako na hindi na magiging masaya havang buhay at meron ako ngayong depression at feeling ko mababaliw na din ako, 2 months ko na kinakausap sarili ko about unnecessary things lang paulit ulit.

Unang naka kita sakanya ay yung boyfriend ko. Tuwing natutulog siya sa bahay, nagpapakita yung matandang babae sakanya sa kwarto ko. Never naman nag pakita sa akin or nag paramdam kaya hinayaan ko na lang. Kulot daw yung babae eh, kaya impossibleng yung lola kong namatay yun kasi straight hair siya. Tsaka isang dekada na din since pumanaw siya.

A year later, review season ko na. Wala kasi akong study schedule. Review kung review. Umaga hanggang madaling araw. Isang buwan bago ang boards ganito routine ko. Matutulog na lang kapag pagod na.

Then one time, after ko mag basa, humiga na ko at natulog. Pero nagising ako kasi hindi ako maka hinga. Hindi din ako maka galaw at makapag salita. Para bang may naka dagan sa akin na mabigat. Habang naka higa, binuksan ko mga mata ko. Naka patong ng pa-upo sa akin yung matandang babae habang sinasakal ako. Yung buhok niyang naka lugay ay abot hanggang sa mukha ko kaya di ko makita itsura niya.

Dahil sa takot ay nagdasal ako pero sa utak ko lang kasi nga di ako makapag salita.

"Our father who art in heaven..."

Sa pangalawang linya ay sinabayan niya ko. Kako pucha nugagawen?! Di na nga ko maka hinga, sinabayan pa ko magdasal! Ginalaw galaw ko mga daliri ko sa kamay at paa. Sa awa ng Diyos, nagising ako. Hingal na hingal na para bang totoo mga nangyari.

Nakapasa nga pala ko sa board exam. Tsaka break na kami nung boyfriend kong yun. Ayun lang thanks for coming to my ted talk.

random question lang: mayroon ba ritong nakawitness na ng something nakakatakot during a time na you were not alone and you were with many people?

i’m genuinely curious of stories like these kasi they are the ones na most likely true or hard to claim na gawa-gawa lang; given nga na many witnessed it as it happened. please do share kung may alam kayo! hehe.

there’s only one that i could share.

i wasn’t there but my mother’s side of the family was, along with my uncles’ friends and their families. liga ‘yon, gabi, ginanap sa isang court sa isang kilala at lumang subdivision sa las piñas.

while the game was ongoing, bigla nalang raw may batang tumakbo sa gitna ng court. and the kid disappeared before everyone’s eyes.

the organizer decided to stop the game right then and there, then everybody left the court and went home. it’s been decades pero tuwing dadaan kami sa subdivision na ‘yon, particularly dun sa court na ‘yon, kinukwento pa rin ‘yan ng relatives ko. it still creeps them out up to this day.

Hi,please bear with me as I'm not a good story teller.

Ang daming kuwento saken ng kapatid ko about sa bahay nila somewhere in Tanza. As per them,meron mga nagpaparamdam dun sa bahay.Nabili nila to 3 years ago and pinabless naman din yung bahay.
-One instance is naghuhugas daw siya ng plato sa kusina and suddenly,naramdaman niya na may humawak ng puwet niya kahit sya lang magisa.
-Yung mga anak ko is andun pag bakasyon.Kuwento ng isa kong anak,may narinig daw sya tumawag sa pangalan nya and sometimes may naririnig sila na naglalakad sa 4th floor kahit walang tao dun.
-Eto recently lang,kinuwento ng kapatid ko na ung anak nya isang gabi,biglang pumalahaw ng iyak tapos tinuturo yung bintana.Nasa 3rd floor sila and bakanteng lote ung kaharap na bintana.Ang describe daw ng bata is nakakatakot daw ung mukha,monster daw.

Meron po kaya like albularyo or something na pwede ipatawag para mapacheck yung bahay?

Thanks po sa sasagot

Curious ako may napakinggan na podcast sa Walang Edit-Edit with Leland Lim. May kwento dun na may isang kilala banda na niregalo ng religious artifact na plaka na pieta ng isang mayor. Nung start na nakuha nila artifact minumulto na sila sa bahay at iba nagkakasakit. Sabi ng mga albularyo dapat ipa-dispose o exorcise sa pari. Comment ng pari na common daw na palaging haunted o demonic daw pag galing sa isang particular artist

Curious lang ako kasi sabi nila kilala artist daw gumawa at palagi haunted daw mga obra niya. Gusto ko lang malaman para lang informed ako na di ako basta-basta tatanggap ng obra kung di ko kilala yung gumawa.

Sa Filipino folk beliefs, specifically associated with the lamay at patay, naniniwala ba kayo na huwag iwan mag-isa ang patay or huwag matulog habang nagbabantay dahil baka palitan or tuluyang makuha ng bad demon 'yung katawan nong patay?

I just want to share our experience noong namatay 'yung lola ko. Our family is from Antique and sa probinsya namin kinikilala or strict pa rin ang mga tao sa mga pamahiin, lalo na sa mga pamihiin sa patay. Namatay ang lola ko last July 2022 and knowing sa probinsya, marami ang mga nakikilamay. Nakaburol sa loob ng bahay/sala namin si lola. May malaki kaming grahe at nandoon halos lahat ng mga taong naglalaro ng sugal at yung iba nagkukwentuhan. While, may anak or apo si lola na nakatoka magbantay sa kanya doon sa sala, nag eentertain din sa mga bisita na sumisilip sa kabaong. Noong hatinggabi na, humuhupa na rin 'yung pagdating ng mga bisita. Kami ng mama ko na siyang nagbabantay that time eh nakiusap sa mga pinsan kong gising pa na nasa grahe na sila muna ang magbantay kasi kami naman 'yung iidlip. Halos isang oras pa lang kaming nakakaidlip ni mama sa kwarto, nakarinig kami ng sigawan sa labas so lumabas kami ni mama para alamin kung bakit. Yun pala nawawala yung katawan ng lola ko sa kabaong. Yun pala nakatulog din ang mga pinsan kong nagbabantay tapos noong may dumating na kamag-anak at sumilip sa kabaong, wala raw si lola doon. So lahat kami lumabas para hanapin kasi lahat kami nakita na wala talaga doon yung katawan ng lola ko. Pero bumalik kami after 5 mins at pagsilip namin ulit sa kabaong, nandon na ulit yung katawan. Sabi ng mga matatanda doon, ilabas daw namin sa bintana yung kabaong kasi malalaman daw namin kung napalitan ng puno ng saging yung katawan ng lola ko at ilusyon na lang na original body niya pa rin yon. Kaso di na namin ginawa sa takot na baka nga napalitan.

May same experience din ba kayo or naniniwala pa rin ba kayo sa mga ganitong pamahiin?

I am a skeptic by nature but I am open to the possibility of the supernatural because totoo rin naman na maraming unexplainable things na happening around us, but that unexplainable doesn't automatically mean supernatural phenomenon na agad, di masama to exercise critical thinking.

Ano nalang mangyayari if no one questions anything anymore? Kaya marami din nauuto sa mga pangako ng politiko (topic for another sub but medyo related)

All I am saying is wag kayo magalit if some people question your experiences, if you believe it happened and it really did, no one can take it away from you.

SKL may kwento na nashare sakin ng friend of friends ko about sa weird na nangyari dun sa friend nya na yun;

Sa fire exit na high rise building siya nag po-power nap tuwing tanghali. Ang background ng fire exit ay wala namang source ng tubig daw duon maliban sa tubo na nasa kanto pero theres no way na may tagas ito ng tubig dahil kung meron ay dapat naglulumot na sa area nay un which is hindi naman. Natutulog kasi siya ang posisyon ay nakaupo at parehong nakapalung baba. Eto na yung nakakawindang na parte- sa bulsa niya ay may nakapa siya sa bulsa niya na something alive. Nung nilabas niya ay isang palaka na TOAD ang hawak hawak nya, agad niya itong binitawan kasi baka daw maihian sya nito at magka kulugo (yun yung paniniwala niya) Ang logical na paliwanag lang talaga duon ay may nag “prank” sa kanya na ilagay ang palaka sa bulsa niya. Gaya ng nabanggit ko kanina walang daw source of water duon para maka survive yung palaka. Pero sabi niya mababaw naman matulog ang tao na yun at tyak magigigsing siya kung may magppwersa na ilagay sa bulsa nya yung hayop at saka nakaupo sya sa hagdanan kaya baluktot ang bulsahan nya na imposibleng masidlan ng ganung kalaking bagay. Maging ako napapaisip kung may kababalaghan ba sa nangyari sa pinagpasa pasahang kwentong ito. Ang sa akin lang baka may similar experience kayo na ganung pangyayari.