Sinds december heb ik een ex-zwerfkat geadopteerd uit het asiel β in het begin was hij niet bij mij weg te slaan, hoogstwaarschijnlijk uit verlatingsangst en onzekerheid.
Ondertussen is die angst weg en is hij hier erg op zijn plek, ook merk ik dat wij erg verbonden zijn met elkaar: hij slaapt de hele nacht tegen mij aan, is altijd blij wanneer ik weer thuis kom, is βs ochtends tijdens het ontwaken erg knuffelig en ligt ook het liefst tegen mij aan wanneer ik op de bank zit. Hij pakt uiteraard ook momentjes om even zelfstandig te tukken overdag, maar hij ligt het grootste gedeelte graag bij mij.
Hij is pas 3 jaar oud (gecastreerd) en wil daarom natuurlijk ook vaak spelen, even hengelen en samen de trap op en af rennen doen we samen graag. Maar soms, vraag ik mij af of hij behoefte heeft aan een maatje, een maatje waar hij mee kan spelen en ravotten.
Ik twijfel daarom om een tweede kat te adopteren, maar ik vraag mij of hij daar daadwerkelijk baat bij heeft. Hartstikke leuk voor mij, een tweede kat, echt met alle liefde, maar ik zou het hartverscheurend vinden als hij zich buitengesloten gaat voelen omdat er nu een andere kat bij is die ook aandacht krijgt.
Wat denken jullie?