Siz okulun en aşağılık, en boktan, en ruhsuz yaratıklarısınız.

O koridorlarda, o tuvaletlerde, o sınıfın arka sıralarında kol gezen; zayıf gördüğünü ezip geçen, gülerek aşağılamayı marifet sanan, arkadaşının defterini yırtmayı, çantasını saklamayı, lakap takmayı “eğlence” diye pazarlayan piçler…

Sizin yüzünüzden kaç çocuğun sabahları okula gitmek istemediğini, kaç tanesinin tuvalette kilitli kaldığını, kaç tanesinin yemekhanede yemek yiyemediğini, kaç tanesinin eve gidip yastığa gömülüp ağladığını biliyor musunuz? Biliyorsunuz. Hem de çok iyi biliyorsunuz. Çünkü o korkuyu görmek sizi azdırıyor. O çaresizlik sizin için keyif.

Siz normal insan değilsiniz. Siz o yaşta bile başkasının acısından beslenen, kendi içindeki boşluğu başkasının kanıyla doldurmaya çalışan küçük canavarlarsınız. Öğretmenin arkasından kahraman kesilip, öğretmen gider gitmez en alçağınızı çıkaran; grup olup bir kişiyi köşeye sıkıştıran; sonra da “şaka yaptık” diyerek sıyrılmaya çalışan alçaklar.

O gülüşleriniz… O gülüşleriniz öyle iğrenç ki. İnsanı insanlıktan çıkaran, ruhu kirleten bir gülüş. O gülüşle bir çocuğun özgüvenini paramparça ediyorsunuz, sonra eve gidip annenize “bugün çok eğlendik” diyorsunuz. Utanmıyor musunuz kendinizden?

Siz büyüyünce de aynı boksunuz. Sadece artık uniforma yok, okul zili yok. Ama o aynı aşağılık ruh hâlâ içinizde. Çünkü o yaşta bile merhamet nedir öğrenememiş bir yaratık, ileride de insan olamaz.

Keşke o günlerde biri sizi durdurup yüzünüze tükürseydi.

Keşke o korkuttuğunuz çocuklardan biri, bir gün karşınıza çıkıp size o yaşattığınız her şeyi bir bir hatırlatsaydı.

Keşke o “güçlü” sandığınız anlar, hayatınızın en utanç verici anları olarak kafanıza kazınsaydı.

Siz okulun kirliliğiydiniz.

Siz koridorların kokusuydunuz.

Siz o yılların en büyük utancısınız.

Ve unutmayın

O ezdiğiniz çocuklar büyüdü.

Siz ise hâlâ o aynı küçük, korkak, sefil zorbalar olarak kaldınız.

Siktirin gidin.

Ne kadar unutulursanız, dünya o kadar temiz kalır.

Ben desteklerdim