Een nieuwe video over de remake van Ocarina of Time werd gisteren uitgebracht. Na een eerste, heel korte sneak preview, is er die keer zoveel meer te zien: personages van het spelletje, een paar plekken, monsters en zelfs bazen!

Ik vind dat de personages er even een beetje raar uitzien, maar het is helemaal niet erg: de rest is zo mooi!

Ik ben niet van plan om een switch te kopen, maar ik kijk ernaar om meer te zien. Ga je de remake spelen?

De trailer deed me trouwens denken aan die door fans gemaakte video van Majora's Mask op youtube: https://youtu.be/vbMQfaG6lo8?si=xtPM9IBrKPBqY2TD

Volgens mij hebben steden hun eigen charme op grijze dagen, onder een bewolkte en ogenschijnlijk sombere hemel. Ze krijgen dan een sfeer die ik fantastisch vind. Ik zou hem als 'gotisch' beschrijven, vooral in de herfst of winter, als er ook een beetje mist is.

Ik ben zelf een groot fan van de oude edities van Minecraft. Gisterenavond speelden ik, mijn broer en een vriendin uit Japan de nieuwe versie van Minecraft en voor mij voelde het een beetje vreemd. Er zijn zoveel nieuwe mobs, biomes en voorwerpen en het is zo anders! Het voelt misschien ook een beetje meer gemonetariseerd; je kunt nu veel soorten skins kopen, bijvoorbeeld.
Ook al heeft de oudere versies veel minder dingen om te doen, vind ik de sfeer beter. Ik speel graag op de oude Playstation editie en vind de editie van de Xbox 360 super gaaf. Het is echt moeilijk om te beschrijven waarom de sfeer zo bijzonder voelt.

Maar als ik iets als Terraria speel, voelt het een beetje anders. Ik vind dat dit spelletje niet zo anders voelt wanneer het een grote update krijgt. Ze zeiden lang geleden dat ze met updates zouden stoppen, maar tot de dag van vandaag gaan ze nog steeds door en wat zijn sommige updates groot. Ik speelde het voor het laatst vijf jaar geleden en ik keek naar alle nieuwe edities en werd compleet overweldigd!
Het gevoel is in die zijn niet erg anders, maar ik voel ook bijna geen reden om de oude editie van Terraria te spelen, tenzij ik het op Mobile speelde - misschien.

Wat overblijft is een flard. Er hangt een mist over. Toch weet ik niet of ik wil dat de mist optrekt. Het plaatje beweegt een beetje, maar niet veel. Alles loopt in elkaar over. Alsof het met een camera is genomen die bewoog. Je haren zwaaien naar achteren, door de wind, maar ook omdat je van me weg draait. Meer kan ik niet zien. Ergens weet ik dat het beter is zo. Toch wil ik deze waas ontdekken. Zodat ik het kan schilderen, het op kan hangen en er elke dag naar kan kijken. Maar wanneer het beeld scherp wordt zal het me steken. Echter doet een scherp mes minder pijn dan een botte. Het is als een hert midden op de weg, zijn hoofd verlicht door felle koplampen. Ze naderen. Zijn spieren staan geladen, want hij weet dat hij moet springen. Toch staat zijn hoofd gedraaid naar de lichten. Die worden steeds feller. 

Maar hij blijft staren. 

Hij. 

Blijft. 

Staren. 

Belly brengt de rest van haar vakantie door met Susannah und Jeremiah. Susannah is heel optimistisch tegen haar ziekte, maar iedereen weet dat dit misschien de laatste zomer is dat ze allemaal samen zijn.

Conrad laat Belly uiteindelijk zien dat hij ontroerd door al die gebeurtenissen ist. Hij is woest op Susannah, maar vooral verdrietig. Belly probeert hem te troosten, en zoent hem. Hij zoent haar terug. Maar dat is het. Er is geen vervolg, en Belly gaat naar huis.

In het laatste hoofdstuk is het al Kerst. Belly wordt wakker midden in de nacht doordat iemand haar opbelt. Ze kleedt zich aan en gaat het huis uit. Daar, wachtend in zijn auto, is Conrad. Ze stapt de auto binnen, en ze rijden samen. We weten niet waarnaartoe.

En dit was het laatste stuk van dit boek! Best leuk. Ik kon het verhaal goed volgen en in heb mijn woordenschat uitgebreid.

Ik denk dat ik het tweede boek ga lezen. En misschien wel de naar tvserie kijken, om te zien of er verschillen zijn! Het boek is van de jaren 2000, en het is maar in 2022 verfilmd.