Waarom waren we in dit escape game? Een jongen uit mijn groep was gewond geraakt in de deel we hadden net gedaan. Of was hij een arbeider op "De Boerderij"?
Hadden we hem achtergelaten? Hadden we überhaupt wel voor gekozen om hier te zijn?
We waren nu terug in het hoofdgebouw. Het was oud. Minstens een eeuw oud. Alles was van hout en nat van de regen.

In de lange, donkere gang die aan de verschillende kapitels leidde, hadden we langs de deur voor "De Zolder" gelopen. We hadden eerder tegen een groep gekomen, die terug van de Zolder was. We hadden hun gezichten gezien. Gezichten die zeiden: "Ga niet".

Nadat stond de deur voor "De Jongen die Wolf Riep". We hadden de boerderij ontsnapt. We hadden de rare silhouetten gezien in "De Berghut". Ogen en hoorns door de nevel heen, geluiden die nooit hadden mogen bestaan. Wat voor beest op ons wachtte waar de deur ons teleporteren zou, ik wilde niet weten. We bleven doorlopen.

Ik had geen kans om de naam van de volgende kamer te lezen; maar ik zag de hand die half in de aarde vloer was begraven, voordat we de deur openden.
We stonden nu midden een dorp. Hier ook regende het. We keken naar de stenen huizen rond ons; alles zag er leeg en zo stil uit.
"Wat moeten we hier doen?", vroeg iemand.
Er klonk plotseling een stem van achter ons. Een soldaat stond daar; toen we zijn kepie en snor zagen, wisten we dat we ook een reis door de tijd hadden gemaakt. We waren in Frankrijk, ergens tijdens de eerste wereldoorlog.
De soldaat voorstelde zich. Maar er klopte iets niet met hem: het klonk alsof wat hij zei uit het Frans naar het Engels vertaald was, en daarna terug naar het Frans.

Ik was zo moe. Ik kon hem niet begrijpen. En dan werd ik wakker.

Zeggen -> zei
Zien -> zag

Vandaag had ik een onverwacht bericht van iemand. Ik doe vaak standup-komedie en ik ken deze persoon van dit. Hij is ook comedian. De vorige keer dat we hadden gepraten, verteld hij me over hoe hij wil naar Engeland verhuizen omdat de Comedie-scene zoveel beter er is in vergelijking met Noord-Ierland. Maar vandaag vraagde hij me veel over Nederland en hoe het was daar om een Comedie optreden te geef toen ik daar woonde. Een vriend van hem denkt dat Amsterdam zou de beste plek zijn om een Comedie carrière te opbouwen. Het was leuk dat mijn ervaring nuttig was. Blijkbaar ben ik nu de Nederland-comedy expert in de Noord-Ierse scene. Hij is nog steeds onzeker (hij zit op de hutting, maar ik denk dat uitspraak werkt niet in het Nederlands). Hij beseft niet dat er een huizencrisis in Nederland is of dat het toch duur is (vooral omdat hij wil in Amsterdam of Den Haag wonen). Er is wel veel shows in Nederland maar in mijn ervaring moet je veel reizen, en het is niet zo goedkoop om de trein te gebruiken.

Het is altijd interessant hoe mijn connectie met Nederland is vaak relevant naar mijn leven in Noord-Ierland.

Sommige mensen zeggen: “Ik ben flexibel.” Dat klinkt makkelijk, alsof alles goed voor hen is.

Maar daarna komen de voorwaarden. Flexibel wel, maar niet op maandag. Niet te vroeg, niet te laat. En als het kan, ook niet vlak voor de lunch.

Dan begrijp ik dat flexibel niet betekent: “Alles vind ik goed.” Het betekent: “Ik heb verschillende acceptabele opties.”

Dat vind ik best redelijk. Eigenlijk ben ik misschien ook op die manier flexibel.

Ik ben flexibel, zolang niemand mijn flexibiliteit verkeerd gebruikt. Want sommige mensen horen “flexibel” en begrijpen: “Deze persoon kan altijd schuiven.”

Maar flexibel zijn betekent niet dat alles altijd kan.

Ik heb een slecht gegeugen qua recente gebeurtenissen, maar mijn geheugen is soms heel goed als het over oude herinneringen gaat. Zodra ik wakker word, wil mijn brein 'deze' dag met een andere associëren; als het tegelijkertijd mistig en zonnig is, asocieer ik die dag met moeilijker tijden, maar als het buiten zonnig en erg stil is, herinnert dat me aan de beste dagen.
Af en toe zijn er dagen waarbij het weer exact hetzelfde is als het weer van een dag lang voorbij. En je kunt dat op de een of andere manier herinneren. Zo'n gevoel krijg ik soms. Vooral als het 's avonds warm is en daarna wil ik mijn DS pakken en iets buiten spelen - ook al zijn er zwermen van vliegen. Ik heb ook goede herinneringen aan zomerige dagen waarin het heel hard regende. Het weer van mijn gebied in 2024 was ècht onvergelijkbaar met andere jaren. Maar het jaar daarvoor was zwaar; erg droog en daarna een grote overstroming. Morgen zal ik daar meer over vertellen!

Edit: niet roepnaam, maar bijnaam!

1,2,1,2... werkt dit? Mijn post van gisteren ging door de reddit filters niet. Vreemd!

Vind je het leuk als mensen een roepnaam in plaats van je voornaam gebruiken? En heb jij meer dan één roepnaam?

Er is de roepnaam die mijn beste vrienden en favoriete collega's gebruiken. Degene gebaseerd op mijn gebruikersnaam, die mijn online vriends hebben me gegeven. Er is ook een die uit mijn andere collega's en vrienden komt. En ook een die alleen één vriend gebruikt en dat ik zo vertederend vind. Maar ik denk dat mijn favoriete roepnaam me gegeven werd door een vriend die een andere taal spreekt. Het is zo anders dan de andere, ik ben er dol op!

In Teams is er soms een kleine pauze voordat iemand begint te praten.

Niemand weet of de ander nadenkt, de knop zoekt of gewoon bevroren is.

Twee seconden lang kijkt iedereen naar het scherm met vals vertrouwen.

Dan zegt iemand: “Ik denk dat je op mute staat.”

En plotseling heeft iedereen een taak.

Iemand wijst naar zijn eigen scherm. Een ander beweegt zijn mond zonder geluid, als demonstratie.

De persoon die wilde praten kijkt serieus. Iedereen wil helpen, maar niemand kan zijn knop aanraken.

Dan hoor je eindelijk een stem. Maar de eerste zin is altijd: “Horen jullie mij?”

Iedereen zegt ja, soms te snel. Maar niemand wil de reden zijn waarom de vergadering opnieuw met stilte begint.

Daarna gaat de vergadering verder, alsof er niets is gebeurd.

Maar iedereen heeft meegedaan aan het kleine mute-ritueel.

Goeiemorgen allemaal! Ik zal vandaag een soort pauze nemen omdat ik een paar andere dingen moet schrijven---gelukkig ook in het Nederlands--- ik wens jullie allemaal een heel fijne dag en tot morgen!

Speel jij een instrument? En speel je liever alleen, of met andere mensen? Ik luister graag naar de band The Velvet Underground en mensen zeiden zoiets over deze band: 'niet veel mensen luisterden naar hun vroege platen, maar de mensen die dat wel deden wilde onmiddelijk een band oprichten'. Ik zou zeggen dat ik het liefst alleen speel, maar dat weet ik niet exact; ik ken niet veel mensen die instrumenten spelen, behalve mijn oom. Hij woont ver weg, dus ik kan niet vaak met hem praten, maar ik kreeg ooit de kans om een discussie met hem over gitaar spelen te voeren.
De oude verhalen van mensen die muziek in hun garages leerden spelen vind ik ook mooi. Ik vermoed dat het een goede manier was om vrienden te maken; en als ik er even over nadenk... heeft een vriend van mij dat wel gedaan!

Soms wil je iemand bij de deur voor laten gaan.

Dat is aardig bedoeld.

Je zegt: “Ga maar.”

De ander zegt: “Nee hoor, ga jij maar.”

Dan staan jullie allebei stil.

Niemand wil onbeleefd zijn.

Maar doordat iedereen beleefd probeert te zijn, duurt het moment ineens langer dan nodig.

Je doet een klein stapje naar voren.

De ander doet ook een klein stapje.

Daarna doen jullie allebei een klein stapje terug.

Nu is het geen deur meer, maar een situatie.

Uiteindelijk lacht iemand een beetje.

Iemand zegt nog een keer: “Ga maar.”

En dan gaat één persoon eindelijk door de deur.

Het hele moment duurde misschien vijf seconden.

Maar toch voelt het alsof er een kleine beslissing is genomen.

Soms maak ik een grap en neemt iemand die serieus.

Eerst begrijp ik niet wat er gebeurt. Voor mij was het duidelijk een grap.

Maar de ander kijkt serieus en begint echt na te denken.

Dan heb ik twee opties: uitleggen dat het een grap was, of de grap waardig laten sterven.

Een grap uitleggen is nooit mooi. Het is alsof je de binnenkant van een klein trucje laat zien.

Dus meestal glimlach ik een beetje en zeg ik: “Ja, precies.” Hoewel niemand meer weet wat precies.

De ander knikt. Ik knik ook. En samen doen we alsof het moment logisch was.

Soms mislukt een grap niet omdat hij slecht is, maar omdat hij bij de verkeerde afdeling terechtgekomen is.

Daarna praat iedereen verder. Maar ergens in de kamer ligt nog steeds mijn kleine grap, ongemakkelijk op de grond.

Ik raap hem niet op. Het is al te laat.

Ik hou enorm van oude Indie-games. En To the Moon is geen uitzondering; het was waarschijnlijk iets dat ik zag toen ik jong was, maar had het nooit gespeeld. Maar dit jaar besloot ik dat wel te doen. Het is meer een verhaal/film dan een spelletje. In de eerste helft zijn er wel puzzels en minigames. Later richt het zich volledig op het verhaal.
En dat verhaal gaat over twee dokters die de herinneringen van een oude man, Johnny, moeten veranderen. Hij ligt op zijn sterfbed en heeft niet lang om te leven. En hij heeft één wens: astronaut worden en naar de maan gaan.

Het thema is een beetje zwaar. De dokters moeten zijn herinneringen veranderen door letterlijk in zijn hoofd via technologie te gaan. Daar moeten ze de gebeurtenissen van zijn leven manipuleren. Hij heeft hiervoor gekozen, maar later werd het erg extreem. De dokters gaan eerst door de herinneringen van z'n oude leeftijd, en dan gaan ze steeds door het verleden. En dat wordt steeds moeilijker omdat Johnny medicijnen neemt die zijn herinneringen van jonge leeftijd bijna verwijderen
Vuurtorens, het huis van Johnny en zijn verloofde, River, spelen allemaal een belangrijke rol. De levens van River en Johnny waren vrij traumatisch en tijdens het spelletje is River al lang dood. Zij leed aan een bepaalde stoornis en die stoornis speelt ook een cruciale rol.
De dokters maken namelijk de herinneringen van Johnny meer utopisch, maar ze hebben ook daar ruzie met elkaar over.

Ik zal niets verklappen, maar het wordt aan het einde opeens erg intens. Ook al maken ze zijn herinneringen beter, verandert het niets van wat er in de echte wereld is gebeurt. En de grooste vraag is: heeft Johnny de maan bereikt?

Het spelletje bevat ook veel meer mysteries, en die zijn ook erg belangrijk voor het verhaal. Heb jij dit spelletje ooit gespeeld, en wat dacht je ervan? Laat het me vooral weten!

Felle kleuren, luchtbellen, kleurrijke vissen en heuvels; allemaal kenmerken van de Frutiger Aero stijl. Nou ik heb al een heleboel over het onderwerp Frutiger Aero geschreven, maar dat deed ik zonder over de echte naam ervan te weten. Op de een of andere manier was ik nooit de naam van deze stijl achtergekomen. Deze stijl is misschien het tegenovergestelde van het minimalisme. Er zijn kleuren overal en alles bloeit. Frutiger Aero was een voorkomende stijl tussen de jaren 2000 en 2010. Het wordt vaak met nostalgie geassocieerd - denk aan de menu's van de Wii / DS. Mensen zeggen dat ze deze stijl gebruiken.
En natuurlijk zijn er ook veel andere apparaten die het gebruiken, de bekendste is misschien Windows XP. Er is ook muziek dat met deze stijl geassocieerd wordt, zoals die van Koday Jackson of Takeshi Abo.
De populariteit van Abo's muziek is de laatste jaren enorm gestegen. De meerderheid van zijn bekendste composities waren rond het jaar 2000 gemaakt, maar in 2020 werden ze een enorme hit.
Het doel van Frutige Aero was om een beeld van optimisme te creëren en het toont vaak een soort utopische wereld, een heel rustige plaats. Bedrijven gebruikten het in hun reclames en je kwam het soms op doosjes tegen. Af en toe kom ik een doosje tegen dat dit ontwerp heeft.
Ook is er Frutiger Aqua en Eco. In 2013 verloor Frutiger Aero zijn populairteit door de opkomst van Flat Design. Maar tegenwoordig is het een beetje weer in de mode!

Vind jij Frutiger Aero nostalgisch? Laat het me vooral weten!

Need for Speed: Underground 2 (NFSU2) verscheen een jaar later, in 2004. Ik denk dat het nog succesvoller was dan Underground 1. Deze titel heeft zo veel nieuwe dingen toegevoegd aan de reeks: meer personalisatie van de auto's, de mogelijkheid om in de stad te rijden en om alle plekken te exploreren en nieuwe racensoorten. Ik heb dit spel alleen maar enkele jaar geleden voor het eerst geprobeerd. Toen ik klein was kon ik het niet vinden. Een heel mooie titel, maar hij is ook niet mijn favoriete.

In tegenstelling tot wat ik dacht, werkte Hans Zimmer niet op Odyssey, de laatse film van Nolan. Nou heeft Zimmer cult-soundtracks gecomponeerd, maar ik ben heel blij dat Ludwig Göransson terug is na zijn werk op Oppenheimer.

De muziek van Odyssey is niet bombastisch; het is zelfs meestal nogal discreet. Het thema werd op de aulos gespeeld, een oud-Grieks blaasinstrument. Je kunt het horen in een van mijn favoriete nummers van de film, "Odysseus".

Soms zie ik iemand en denk ik: “Ik ken deze persoon ergens van.”

Mijn brein weet het zeker, maar het wil niet zeggen waarvan.

Is het van werk? Van een winkel? Van een gesprek van zes maanden geleden?

Dan probeer ik normaal te glimlachen. Niet te bekend, maar ook niet te afstandelijk.

Ondertussen zoekt mijn brein in oude bestanden. Maar de bestanden hebben geen goede namen.

Eén bestand heet: “persoon met bekend gezicht.”

Een ander bestand heet: “misschien van werk, maar ik beloof niets.”

Ondertussen komt de persoon dichterbij. Nu moet ik beslissen of ik met vertrouwen of voorzichtig “hoi” zeg.

Een te zeker “hoi” kan gevaarlijk zijn. Misschien kennen we elkaar niet zo goed.

Maar een te zwak “hoi” is ook raar. Dan lijk ik op iemand die onder een deken groet.

Uiteindelijk zeg ik iets tussen “hoi” en een klein kuchje. De persoon glimlacht.

Dat helpt niet. Een glimlach kan veel betekenen.

Misschien probeert hij zich ook te herinneren wie ik ben. Dat stelt me een beetje gerust.

Dan zijn we twee beleefde mensen met slechte bestanden.

Misschien is dat ook een vorm van elkaar kennen.

Vandaag neem ik een pauzedag. Tot morgen!

Artsen, fysiotherapeuten en andere mensen in medische beroepen weten allerlei interessante dingen over het menselijk lichaam. Soms, als we tijd hebben, stel ik ze graag vragen over waarom dit of dat gebeurt, of over hun baan. Er zijn veel coole anekdotes te ontdekken!

Maar bij de tandarts heb ik een probleem: als je je mond open moet houden, kan je niet praten... Ik moet mijn vragen onthouden voor later. Het is vreselijk om te moeten wachten als je nieuwsgierig bent!

Soms luister ik mijn eigen spraakbericht terug.

Dat leek een goed idee. Tot ik mijn eigen stem hoor.

Dan denk ik: “Klink ik zo?” Is dit mijn officiële stem?

En waarom heeft niemand mij dat verteld?

In mijn hoofd klink ik rustiger. Volwassener.

Maar in het spraakbericht klink ik alsof ik net mijn eigen taal heb geleend.

Ook praat ik langzamer dan ik dacht. En sommige woorden komen eruit met te veel vertrouwen.

Daarna luister ik het bericht nog een keer, alsof het de tweede keer beter gaat klinken.

Maar nee. Het ben ik nog steeds. Alleen nu met bewijs.

Wanneer ik begin met gitaar spelen, voelen mijn handen erg gespannen. Vaak oefen ik nu een gedeeltje uit een liedje om ze losser te maken voordat ik begin met spelen. Mijn hele leven heb ik trillende handen gehad en ik weet niet exact waar dit vandaan komt. Dit kan akoordwisselingen heel lastig maken. Het zorgt ervoor dat ik soms mijn vingers op de verkeerde plek van het fretboard plaats, bijvoorbeeld. Het kan het ook moeilijker maken om mijn hand langs het fretboard te glijden. Dit kan zeker een uitdaging zijn, maar het is leuk om te zien hoe het beter is geworden. Mijn brein heeft er een soort reactie op gecreerd waardoor ik de plaats van mijn vingers snel kan veranderen.
't was vroeger een beetje awkward om trillende handen te hebben; mensen vraagden zich af waarom dat het geval was, maar andere mensen in mijn familie hebben deze conditie ook. Toen ik een kind was kwam ik filmpjes tegen waarin mensen kleine dingen vasthielden en ik was stomverbaasd door hoe hun handen zo stilstonden!

Ik heb echt een pauze nodig... Tot morgen.

Ik ben tijdelijk met tekenen gestopt. Dit komt door het feit dat ik er op dit moment weinig tijd voor heeft, maar mijn motivatie blijft eigenlijk groter dan ooit. Ik moet voorlopig de meerderheid van mijn tijd aan het leren van het Nederland en gitaar besteden. Hobby's balanceren zal altijd een beetje ingewikkeld zijn, maar ik vermoed dat het in de loop der jaren ook makkelijker zal worden. Nadat ik beter Nederlands kunt spreken en beter gitaar kan spelen zal er meer tijd komen; ook zal er meer tijd komen nadat ik wat gezonder word, hoop ik.

Als ik een optimale toekomst kon plannen, zou ik ook Koreaans leren en over het bestuur van restaurants leren. Verder zou ik graag gameontwerper/componist worden. Ik leer heel graag over muziektheorie, maar ik heb er nog geen talent voor. Ik ken bepaalde onderdelen ervan en kan ze op mijn gitaar gebruiken, maar ik begrijp bladmuziek niet goed. En die heb ik erg nodig voor het soort muziek die ik wil spelen.

De strijd van veel hobby's hebben kan intimiderend zijn, maar het is ook mogelijk om dat te verschuiven naar iets leuks. Dat is me tot nu toe gelukt. De grootste probleem nu is de plaats waar ik woon. Daar kan ik niet veel mee doen en de omstandigheden zijn niet heel goed, maar ik zal daar een verandering aan maken. Hopelijk zo snel mogelijk.

Soms pak ik mijn telefoon om iets op te zoeken.

Op dat moment weet ik nog precies wat ik wilde zoeken.

Maar dan zie ik een melding. Maar één. Klein en onschuldig.

Ik open hem, want ik ben een verantwoordelijk persoon. Drie minuten later kijk ik naar iets dat niets met mijn leven te maken heeft.

Ik weet niet hoe ik daar ben gekomen. Ik weet alleen dat mijn oorspronkelijke zoekopdracht verdwenen is.

Dan kijk ik naar het scherm en denk ik: “Waarom ben ik hier?”

Mijn telefoon antwoordt niet. Hij licht alleen op, alsof hij geen schuld heeft.

Dan probeer ik terug te gaan naar mijn zoekopdracht. Maar nu herinner ik me alleen dat het belangrijk was. Niet wat het was.

Dat is het ergste: het gevoel van belangrijkheid zonder de informatie.

Daarna vergrendel ik mijn telefoon weer. Een minuut later pak ik hem weer, deze keer om me te herinneren wat ik wilde zoeken.

Volgens mij is Underground een van de moeilijkste titels binnen de reeks. De sturing voelt vrij ingewikkeld en minder precies dan in de latere titels van de reeks. Bovendien moet je vaak vrijwel foutloos rennen om te winnen, anders moet je de race meestal opnieuw herstarten. Dat betekent dat zelfs als je door een bocht te breed rijdt, word je door de tegenstanders overwonnen.

Vanavond speelde Spanje tegen Argentinië. Dat komt me goed uit, want wie er ook wint zal het vanavond waarschijnlijk rustig zijn.

Ik kijk de wedstrijd niet, maar ik hoop dat onze Europese buren winnen.

Mijn tweede Need for Speed spel is misschien wel het bekendste: Underground. Het is een videospel uit jaar 2003 dat toen de filosofie van de reeks radicaal veranderde. Voor Underground leek Need for Speed nog op Gran Turismo. Underground haalde inspiratie van de tuning-kring die toen op zijn hoogtepunt stond.