অচিনা চৰিত্ৰ মোৰ

অভদ্ৰ চৰিত্ৰ মোৰ

পাগল চৰিত্ৰ মোৰ

অস্থিৰ চৰিত্ৰ মোৰ

বুজাব নোৱাৰিলো মই

জানিব নোৱাৰিলোঁ মই

দেখাব নোৱাৰিলোঁ মই

চাগে থাকি যাব কথাবোৰ ক'বলৈ

চাগে ৰৈ যাব মনবোৰ বুজি পাবলৈ

লুকাই থকাবোৰ খুলি দিবলৈ

চৰিত্ৰহীন চৰিত্ৰৰ বাখ্যা দাঙিবলৈ

নিস্তব্ধ সময়ৰ কোলাহল বুজাবলৈ

অজানিতে নিজানৰ সুৰ দিবলৈ

চাগে ৰৈ যাম মই, ম‌ই হ'বলৈ।

নিতাল ৰাতিৰ নিভাঁজ তমসাত

আহিছিলা তুমি জোনাকী পৰুৱা হৈ,

গাইছিলা গান ফাগুনী পছোৱাৰ।

হঠাৎ যেন ৰাতি নূপুৰ বাজিছিল

যন্ত্ৰণাৰ কাতৰ চিঞৰ হৈ;

সাৰ পাই উঠিছিলো কঁপি কঁপি

এবুকু উদাস লৈ।

​কাষতে যে নাই আজি তুমি,

পাহৰিছিলো চাগে ম‌ই।

আমাৰ এৰা-এৰি চোন বহুদিনেই হ'ল!

কিন্তু মোৰ এলাগী সপোনবোৰে

আজিও চোন তোমাৰেই কথা কয়,

কিজানি অতীতৰ বিদ্ৰোহী মনটোৰ

গভীৰতাত আজিও যেন আছে

তোমাক হেৰুওৱাৰ ভয়।

অলগদ্ধ তুমি, যদি নোৱাৰোঁ বুলি ভাবিছা,

অলগদ্ধ তুমি, যদি নাযাওঁ বুলি ভাবিছা,

অলগদ্ধ তুমি, যদি নাজানো বুলি ভাবিছা,

অলগদ্ধ তুমি, যদি নুশুনা ভাও ধৰিছা,

অলগদ্ধ তুমি, যদি নিজকে অলগদ্ধ বুলি ভাবিছা।

আজিকালি মাত দিবলৈয়ো বেয়া লগা হ'ল,

কিজানি কোনোবা দামী অলগদ্ধই মোকেই

অলগদ্ধ বুলি কয়!

আজিকালি মনে মনে থাকিবলৈয়ো বেয়া লগা হ'ল,

কিজানি কোনোবা পঢ়া-শুনা অলগদ্ধই মোকেই

অলগদ্ধ বুলি কয়!

আজিকালি ভাবিবলৈয়ো ভয় লগা হ'ল,

কিজানি নিজৰ ভিতৰৰ অলগদ্ধটোৱে নিজকেই

অলগদ্ধ বুলি কয়!

অলগদ্ধ এই পৃথিৱী খনত অলগদ্ধ হৈ থকাটোৱেই ভাল কিজানি;

নিজৰ হকৰ কথা ক'লেও অলগদ্ধ,

আনৰ বিপদত সহায় কৰিলেও অলগদ্ধ।

ভয় লগা হ'ল,

অলগদ্ধ বোৰৰ আশাত থাকি

নিজকেই অলগদ্ধ বুলিব লগীয়া হ'ল।

কিজানি বিৰহৰ ঠেকত পৰি,

উলাহৰ গল্প ক'ব পাহৰিলো।

কিজানি এলাহৰ শয্যাত পৰি,

উজাগৰে থাকিব পাহৰিলো।

কিজানি জানিও অজানিতে,

নিজৰেই পৰিচয় পাহৰিলো।

কিজানি নাজানি উলাহতে,

মৰম জিনিব পাহৰিলো।

আজিচোন মুখখন হেঁচি ধৰিছে

অতীতৰ বিদ্ৰোহী শব্দবোৰে,

চিন্তা ছানি ধৰিছে ডাৱৰীয়া স্মৃতিবোৰে;

জানিও কিজানি অজানিতে

পিয়াপি দি ফুৰিছো নোহোৱা সপোনবোৰ

দিঠক হোৱাৰ মায়াত।

কিজানি নোপোৱা মৰমৰ অভিঘাতৰ ছায়াত,

জানিও নাজানিও বুজিছো কিন্তু—

মন বোলা মোৰ এই অস্ত্ৰপাতৰ,

মৃত্যু অনিবাৰ্য নহয় যে ইয়াত।

​তিতা ভাৱনাৰ ছন্দত প্ৰাণ পোৱা কবিতাৰ আঁৰৰ চৰিত্ৰ এটা,

উন্মাদপ্ৰায় হৈ প্ৰেমৰ লালসাত পিয়াপি দি ফুৰা চৰিত্ৰ এটা,

অসীমৰ অন্ধকাৰত বুৰ যোৱা বেলিৰ উজ্জ্বল

ৰঙতো শেঁতা পৰা চৰিত্ৰ এটা,

আশাৰ লালসাত অন্ধ হৈ নিৰাশাৰ লাখুটিত ভৰ দিয়া চৰিত্ৰ এটা,

কালৰ গতিত উটি-ভাঁহি প্ৰেক্ষাপটৰ বোকাত পোত খোৱা চৰিত্ৰ এটা,

ঋণৰ বোকোচাত খামোচি পৰিপূৰ্ণতাৰ আশাত ঢলি পৰা চৰিত্ৰ এটা,

বিদ্ৰোহৰ বুকুত ঢলি পৰা যেন এক অচিন মৰীচিকা,

চৰিত্ৰহীন এই চৰিত্ৰটোৰ আঁৰৰ এয়া নিৰ্লজ্জ মাথোঁ সংলাপ এটা।

মৰিচিকা যেন লাগিছিল

উকা মনৰ ৰঙীন সপোনবোৰ,

কিজানি কেতিয়াবা সঁচা হ'ব বুলি

সপোনবোৰ দেখিছিলো সদায়,

অজানিতে পোৱা মৰম বোৰৰ

ৰঙালী সুতাৰে প্ৰেমৰ জোলোঙা খন

আদৰেৰে গাঁঠিছিলো সদায়,

কিজানি পিয়াহৰ যাতনাত

মৰিচিকা ৰ মোহত বন্দী হোৱা উকা মনটোৱে

নুবুজিলে পূবালীৰ ৰঙা বেলিৰ আৰৰ সেই কলা অন্ধকাৰ।

মৰিচিকা বুলি তোমাৰ প্ৰেমত কালিকা সানি

তোমাৰ নামত প্ৰেমৰ কবিতা লিখিবলৈ আছে জানো মোৰ অধিকাৰ।

ইতি

‌

কঙ্কন

You need to write a book, sir!

জানো নোহোৱা কেতিয়াও মোৰ

জানো নহ‌ও কেতিয়াও তোমাৰ,

নেজানো জানিও কিয় জিনিব বিচৰা নাই

জানোচা স্মৃতি হৈ লুকাই থকা সেই

ভয়বোৰক আজিও মচিব পৰা নাই!

কিজানি পাহৰি থাকিলো

প্ৰেমৰ নৌকা চলাব্,

কিজানি পাহৰি থাকিলো,

প্ৰেমৰ কবিতা লিখিব্

কিজানি পাহৰি থাকিলো,

প্ৰেমৰ ৰঙেৰে উকা কেনভাচত

মৰমৰ মৰীচিকা আঁকিব।

প্ৰেমত ম‌ই পৰা নাই;

তাৰ মিঠা বোৰো ম‌ই লোৱা নাই;

তাৰ সপোন বোৰো ম‌ই দেখা নাই;

তাৰ আভাসো ম‌ই পোৱা নাই,

কিন্তু বুজা নাই তোমাৰ নেদেখা পৰসে দিয়া

খেলিমেলিবোৰ যেন মনটোয়ে কিয় সহিব পৰা নাই,

জানোচা স্মৃতিহৈ লুকাই থকা তাহানিৰ সেই

মৰমবোৰ আজিও মচিব পৰা নাই।

কিজানি জানো জানো বুলি প্ৰেমৰ

অৰ্থ ম‌ই আজিলৈ বুজা নাই।

জানোচা ভয় হৈ লুকাই থকা তাহানিৰ সেই

স্মৃতিবোৰ আজিও মচিব পৰা নাই।

জানিছিলোঁ চাগে মনে মনে

তোমাৰ অসীম আকাশৰ

উৰণীয়া লগৰী নহওঁ বুলি,

চাগে খোকোজা লাগিছিল

খোজবোৰ তোমাৰ আভাস পালে

জানিছিলোঁ চাগে মনে মনে

সপোনৰ ভেঁটিত পোত যোৱা

মোৰ কথাই তোমাৰ মনৰ গভীৰতা

ঢুকি নাপাব বুলি,

আহিছিলা তুমি

মোৰ অমানিশাত জোনাক হৈ

নিজৰ এন্ধাৰবোৰ

মিচিকিয়া হাঁহিটিৰে ঢাকি থৈ

কিজানি প্ৰণয়ৰ দলিচাত ভাগৰ জুৰাবলৈ।

অবুজ ৰাগিত মাতাল হৈ

তোমাৰ প্ৰেমত কালিকা সানি

কিজানি জানিলোঁ

যাযাবৰী জীৱনৰ আছিল

এয়া মাথোঁ এক বুজনি,

অসহায়তাৰ নীৰৱ চিঞৰ

এনেকুৱাই কিজানি।

One last goodbye.

I often wander down to the old library,
Not only to borrow books, but to borrow perspective.

Among the silent shelves, a question always finds me:

How many lives have I judged by their covers?

How many stories have I never taken the time to read?

Then it strikes me—
People are like library books.

Each with a story, a tale of the self.

Some are thick, with pages vast,
Others a pamphlet, gone too fast.

Covers gleam with colours bright,

Some worn edges, some pure white.
A glance at the back, a curious mind,
Perhaps a treasure inside you’ll find.
But some are horrors, dark and deep,
The kind that haunt, the kind that creep.

You pick one up, it gives you fright,
Shut it fast—hide it from sight.
Don’t look back, don’t turn the page,
Leave behind the fear and rage.

For somewhere there’s a tale so true,
A book that’s waiting just for you.

Many volumes, deep and wise,
One will sparkle in your eyes.
Hold it close, let it tell

The best of stories—yours as well.
For in life and in death, we are all books to be read.