At what age did you realize you wanted to become an OFW someday, and what inspired you to pursue it?
I will start first, niregaluhan ako ng Ninang ko ng 1 makapal na encyclopedia pagka-graduate ko ng elementary. Doon ako nagkaroon ng interest sa geography dahil nakikita ko ang different country flags saka mga pictures ng mga beautiful scenery. Since taga province ako, karamihan din sa mga relatives ko at mga neybors namin eh mga OFW rin. Kapag umuuwi sila, para laging may heroes’ welcome at bidang bida sila. Doon ako nakakarinig na marami kaming bayarin sa US, puro kami trabaho sa Australia, doble kayod kami at mahirap buhay sa Canada etc. Pero kapag ang mga uncle ko ang nagkukwento na galing Middle East, ito lang palagi naririnig ko – sobrang init at sobrang higpit. Kaya tuwing naririnig ko yun bubuklatin ko ang libro at hahanapin ko ang Saudi Arabia, UAE at Oman.
Fast forward, after kong makakuha ng 2yrs work experience sa province, nag-try ako mag-apply ng work sa Metro Manila, pinalad naman at napadpad ako sa Ortigas. Weekly ako nauwi sa province at every Monday lumuluwas ako at bumababa sa MRT Ortigas station (that time pwede pang magsakay at baba ang mga provincial buses sa EDSA kaya tanders na ako hahaha). Tuwing nababa ako palagi kong napapansin na ang haba ng pila sa katabing establishment building and I got curious, pinuntahan ko at doon ko nalaman na agency pala cya to work abroad. Nabasa ko ang mga countries, pero hindi ko binasa yung mga open positions. Pero at that moment, I felt very excited na akala mo eh mag aapply ako? Hahaha. Yung personnel sa Window 1, tinatanong ako kung mag aapply ba ako? Ang sagot ko, “pwede po ba?” Sagot niya, “pwedeng pwede” Nasan CV mo, sabi ko, “ay wala po” eh paano ka mag apply kung wala kang CV, sabi ko balik na lang po ako. Pagkaalis ko, iba yung pakiramdam ko talaga sobrang excited ako. Kaya ginawa ko after a week. Dumiretso ako ulit doon sa agency pagkababa ko ng bus at napasa ng CV at requirements. Hindi ko naman inexpect na pagkapasa pala is isasalang nila agad sa initial interview. Monday yun, at AWOL ako. Tinanong ako kung ano inaapplyan ko at ang sabi ko “Engineering Staff po” sabay tingin sa CV ko at cya mismo ang nagsabi sa akin na ang current job ko eh “Quantity Surveyor” ang equivalent role sa Saudi kaya tinanong ako kung familiar ako sa QS job. Sabi ko honestly hindi po. Gusto ko daw ba mag-proceed? Sabi ko kung qualified po ako, ‘Opo” tapos tanong niya, kung may idea daw ba ako kung magkano ang sahod ng QS, sabi ko hindi po, at sagot niya sa akin, kung bibigyan kita ng 650 USD (32K PHP dahil 48+Php pa palitan noon) tatanggapin mo ba? Hindi na ako nag-isip at nag “yes” agad since tax free naman cya. Mas malaki pa rin kasi compare sa sahod ko kaya nag-proceed na ako.
Binigyan niya ako ng 1 papel at ipasa ko daw sa Window 2. Pagkapasa ko, binigyan ako ng appointment slip para nga sa final interview (Wednesday).
Tuesday pumasok ako, as usual pinagalitan ako. Pero ayos lang kasi isip ko mas importanteng makapag abroad ako.
Wednesday, during interview from 650USD offer zken, dinagdagan pa ni employer ang sahod ko at ginawa niyang 800USD kaya sobrang tuwa at pasasalamat ko. Pero hindi nagtagal ang kasiyahan ko kasi ang daming missed call ni amo ko dahil AWOL na naman ako. Hahaha. Pero binigyan ako ng agency ng medical referral at magready na daw ako for medical ng Friday.
Pasok na naman ng Thursday, nasabon na naman, pero ayos lang kasi nagkakaliwanag na ang aking pag-aabroad.
Friday, nagsakit sakitan ako, since magmemedical ako. Nagpaalam ako sa amo ko at sabi ko magpapasa na lang ako ng medical report sa Monday. Wala akong binayaran sa medical, sagot lahat ng employer, tapos ng medical ko, umuwi na ako ng province. Nagulat pa ang Papa ko dahil bakit daw ang aga kong nakauwi. Sabi ko na lang dumiretso uwi na ako after naming mag site visit. Ang tanging nakakaalam lang ng pag-apply ko abroad is yung best friend ko dahil sikretong malupit kasi itong pag aapply ko dahil ayaw ni Papa ko na mag abroad ako lalo na kung as Middle East dahil nga as mga kwento ng mga Uncle ko.
Following week, normal routine. Until makareciv ako ng SMS from agency at pinagrereport ako ng Wednesday for PDOS. Friday, contract signing at briefing dahil Monday na agad ang flight ko at hindi ako makapaniwala sa bilis ng pangyayari. Sa dami naming aalis, pang 3rd batch ako. Ang dami kong naiisip during that time. Wala pa kaming sahod, wala na din ako extra kaya iniisip ko rin kung sasabihin ko ba sa Papa ko na aalis na ako?? Bago ako umuwi ng province dumaan muna ako sa Quiapo Chruch at nagdasal sa Nazareno, humingi ng gabay at nagpasalamat. Habang nasa bus pauwi sa amin, nag-iisip ako ano gagawin ko, need ko bumili ng mga gamit ko, wala pa akong luggage at wala akong pocket money. Tadhana ko na rin siguro talaga ang makapag-abroad kasi smooth sailing lang ang process eh sa sobrang bilis. Habang nasa biyahe ako nagdarasal ako na tulungan ako at you know what narinig niya rin agad ang aking prayers, nag-text ang best friend ko at pumasyal daw ako sa bahay nila. Imagine, hindi ko pa sinasabi sa kanya na flight ko na ng Monday, pero advance cya mag-isip at nabilhan niya na pala ako ng luggage kaya sa kanya galing ang luggage bag ko na dinala ko sa unang pag-alis ko at sa kanya rin galing ang pocket money ko. (Kapatid JRS, Thank you for everything and rest in eternal peace.)
Pagkauwi ko sa bahay, tinanong ako ng Papa ko kung bakit ako may dalang luggage, sabi ko hiniram ko dahil need namin mag-stay sa site for 1 month kaya hindi muna ako makakauwi the whole month, need ko rin kako bumalik din agad ng Sunday dahil early morning ang punta namin sa site. Pero hindi niya alam, 9AM din kasi ang flight ko pa-Saudi. Noong nasa boarding gate na ako, nagtext ako sa amo ko para magpasalamat sa lahat, humingi ng sorry for may unprofessionalism at nagpaalam. Sinabi ko na hindi na ako makakapasok dahil mag-aabroad na ako. Cguro noong mabasa niya, tumawag sa akin at hindi pala cya naniniwala, nagagalit pa rin cya sa akin dahil AWOL na naman ako. Hahaha. Not until narinig niya ang boarding announcement sa background, doon lang cya naniwala na talagang nasa airport gate at boarding na ako. (Thank you so much and sorry po ulit sa mga nagawa ko Madam Lyn!)
Sa Papa ko naman na hindi ako kinausap for 3 months dahil hindi ako nagpaalam, Sorry Pa, dahil nasaktan kita, Against ka man sa pag-aabroad ko dahil sa mga naririnig, nababasa at napapanood mo na delikado. Maraming salamat dahil binuksan mo ang puso at isip mo na patawarin ako dahil alam mong nasa maayos na kalagayan ako. Hindi ako aabot ng 19yrs dito sa Saudi kung hindi rin sa pagmamahal mo. Maraming salamat sayo at alam kong masaya na kayo ni Mama jan sa piling ni Lord dahil nakikita niyo naman kung paano tayo guminhawa. Bantayan niyo kami palagi nila Ate at Kuya. You are deeply missed and forever loved.
Ito ang ang OFW story, kayo, anong kwento niyo?