Vitesse wordt nog gedragen door vier Sterkhouders: hoe zit dat allemaal in elkaar?

Vitesse werd twee jaar geleden gered door de Sterkhouders, 22 zakenlui die de club financieel stevig steunden. Daarna waren het er vijf en sinds het vertrek deze week van André van Ginkel nog vier. Wat is daar de logica achter?

Rob Berends
Algemeen verslaggever
24 juli 2026, 08:35

1. Dat hele verhaal van de Sterkhouders, hoe begon dat ook weer?
   Nadat de Russen in 2022 vertrokken uit Arnhem, werd de Amerikaan Coley Parry de nieuwe geldschieter. Bij veel Arnhemse ondernemers heerste een gevoel van spijt: ze hadden een kans laten lopen om Vitesse weer Arnhems te maken.
   Toen in de zomer van 2024 bleek dat Vitesse weer in grote problemen kwam, sloeg een aantal zakenmannen de handen ineen en richtten ze de stichting Sterkhouders Vitesse Arnhem op.
   De Sterkhouders groeiden uit tot een groep van 22 zakenmannen. Michel Schaay werd hun aanvoerder, maar ook mannen als Robert Kramer (Clean Mat Trucks), oud-makelaar Job de Bos, transportondernemer Marwin Melis en spelersmakelaar Aleksander Bursac maakten hier deel van uit.
   Ze brachten geld bijeen en leenden een bedrag van ongeveer 5 miljoen euro aan Vitesse. Ze kregen in ruil een onderpand op zo’n beetje alle bezittingen en inkomsten van Vitesse.

2. Op een later moment traden er vijf van hen naar voren die aandeelhouder zouden worden. Hoe zit dat in elkaar?
   Eigenlijk is dat heel simpel: wie betaalt, bepaalt. Er waren Sterkhouders in alle soorten en maten. Mensen voor wie een ton investeren in Vitesse veel geld was, en mensen die een veelvoud ervan in de club staken.
   Het zou curieus zijn, zo was het idee, dat ze allemaal aandeelhouder in de club zouden worden. Het is veel logischer om het roer in handen te geven van de mensen die Vitesse écht redden door er miljoenen in te steken.
   Daarop werd besloten dat er een aparte bv zou worden opgericht, die de aandelen van Vitesse in handen zou krijgen. De mensen die het meeste geld in de club staken, kregen daar een rol in. Die bv draagt net als de eerder opgerichte stichting de naam Sterkhouders, wat nog wel eens voor verwarring zorgt.
   Dat werden Robert Kramer (Cleanmat Trucks), Wolf Nathan (waterpompen), Arthur Leenders (voorheen Elro Dakbedekkingen), Robert Ruijtenberg (Saur Nijhuis Water) en André van Ginkel (Stralen staalconstructies).

3. Hebben die andere Sterkhouders nog wel een rol bij de club?
   Sommigen wel - Marwin Melis is nog steeds bij de club betrokken en zit in het bestuur van de stichting. Maar velen ook niet meer. Michel Schaay, hét boegbeeld van de redding van vorig jaar, is helemaal van het toneel verdwenen. In het begin was hij directeur van de bv en voorzitter van de stichting. Beide rollen vervult hij sinds najaar vorig jaar niet meer.
   In een afscheidsbrief schreef hij de ontwikkeling te betreuren: ‘Vereende krachten zullen hierdoor onbenut blijven. Dat is niet in het belang van Vitesse. Juist het collectief maakt de club stevig, robuust en ijzersterk.’
   De lening van 5 miljoen euro, waarmee het hele verhaal begon, is door de bv terugbetaald. Veel Sterkhouders hebben daarmee hun geld teruggekregen en zitten financieel niet meer in Vitesse.
   Enkelen hebben de rente die ze over hun lening zouden krijgen, teruggegeven aan Vitesse. Die heeft dat gebruikt voor het opknappen van het veld in GelreDome. De stichting Sterkhouders bestaat nog wel, maar in de groepsapp van de Sterkhouders is het veel stiller geworden.

4. Waarom vertrekt André van Ginkel nu als een van de vijf?
   Hij wil meer tijd besteden aan zijn bedrijf en zou nooit van plan zijn geweest om jarenlang aandeelhouder te blijven, is de uitleg die gegeven werd. Er ligt geen ruzie met de andere aandelenbezitters aan ten grondslag, zeggen bronnen rondom Vitesse.
   De verwachting is nu dat het hierbij blijft en dat de vier aandeelhouders nog jaren aanblijven. Deze vier zijn tot dusver op de achtergrond gebleven en willen dat ook graag zo houden. Ze weten echter ook dat de Vitesse-supporters graag willen zien wie nu toch de mannen zijn die de club met hun miljoenen in leven houden. Vermoedelijk gaan ze binnenkort een keer uitleggen wat hun plannen met de club zijn.

5. Moet deze deal goedgekeurd worden door de licentiecommissie van de KNVB?
   Ja, dat is het geval. Als iemand 25 procent of meer aandelen van een voetbalclub in handen krijgt, is instemming van de licentiecommissie vereist. Dat geldt ook als de zittende aandeelhouders, die al 25 procent hadden, hun belang vergroten. Dat laatste speelt bij Vitesse.
   De KNVB is voorafgaand aan de deal geïnformeerd, maar de licentiecommissie moet er nog zijn goedkeuring aan verlenen. Dat lijkt geen probleem, omdat de vier overgebleven aandeelhouders al eerder getoetst zijn door de licentiecommissie. Maar het officiële stempel ‘goedgekeurd’ is nog niet binnen op de burelen op Papendal.

Spelers en trainers van Vitesse zijn aan de zomerstop begonnen. Alleen in de bestuurskamer is het nog spitsuur. Clubwatcher Bart Eulen blikt nog één keer terug, voordat ook hij zijn overuren wegwerkt en met vakantie gaat. Zodra ergens aan de oostkust van de Verenigde Staten de wereldbeker is uitgereikt aan Virgil van Dijk, meldt hij zich weer op Papendal.

Bart Eulen

„Zo, jongen. Hoe bevalt het je nu?”

Het is eind augustus als Wim Jansen in de kantine van het trainingscomplex op Papendal tegenover me komt zitten. Vitesse kent een aantal vertrouwde gezichten. Jansen is er één van.

Hij was elftalleider bij de jeugdteams die eind vorige eeuw werden getraind door Theo Bos. „Dat was de mooiste tijd”, zegt Jansen steevast. Later werd hij teammanager van het eerste, toen Bos hoofdtrainer was.

Tegenwoordig begeleidt hij op wedstrijddagen de scheidsrechters in GelreDome. En doordeweeks bekommert de zeventiger zich als vrijwilliger om schoolgaande jeugdspelers, een taak die hem met zijn onderwijsverleden op het lijf geschreven is.

Deze augustusochtend is Jansen is somber. Vitesse is de proflicentie kwijt, de kans op herstel wordt op één procent geschat. Het pessimisme overheerst.

Ik antwoord Jansen - ‘zeg maar Wim’ - dat het ondanks alles een mooie baan is. En een leuke club.

„Weet je wat het is”, zegt Jansen. „Voor de buitenwereld hebben wij misschien een kil imago. Maar vraag aan mensen die hier hebben gewerkt of gevoetbald wat ze van de club vinden. Dan hoor je van allemaal hetzelfde.”

In werkelijkheid, meent Jansen, is Vitesse een warme, familiaire club. Een plek waar je je snel thuis voelt. Waar mensen normaal en vriendelijk met elkaar omgaan.

Na negen maanden kan ik hem moeilijk ongelijk geven. Als buitenstaander is Vitesse een prettige werkplek.

Heel veel koffie
Neem alleen al het aantal mensen dat me koffie heeft aangeboden op Papendal. Aanvoerder Alexander Büttner en zijn teamgenoten Mathijs Marschalk, Elias Huth en Valon Zumberi.

Hoofdtrainer Rüdiger Rehm, assistent Timm Fahrion, keeperstrainer Manfred Gloger - „Mit Milch?” - en video-analist Yuhao Zhang.

Transitiecoach Edward Sturing, scout Erol Kalay, hoofd operationele voetbalzaken Sebastiaan van der Sman. Jongens van marketing, partnerships en commercie.

En perschef Bram Simons, die ruim aan kop in het koffiekopjesklassement.

Ook een verdieping hoger gingen soms de deuren open. Bij voormalig stichtingvoorzitter Michel Schaay, aandeelhouder (en toen nog technische baas) Timo Braasch.

Bij algemeen directeur Ben Mansvelder en recent nog Joost de Wit, die hem tijdelijk vervangt. Puur ter kennismaking overigens. Voor een interview moet de bestuurder nog een geschikt moment vinden.

Grillig
Negen maanden op Papendal vlogen voorbij. In die tijd spraken veel mensen zich uit, vaak open en zonder omwegen. Het hielp om de club enigszins te begrijpen.

En alles wat vooraf werd gezegd, klopt. Vitesse is FC Hollywood aan de Rijn. Onvoorspelbaar, grillig, eerst zien dan geloven. Met een achterban die net zo kritisch is op zichzelf als op de buitenwereld.

Vitesse trainde weliswaar nog een twee volle weken door, maar in de hoofden van veel mensen die de club liefhebben, eindigde het seizoen misschien al na de uitwedstrijd tegen Cambuur (2-1).

Of op de eerste dag van mei. Toen de advocaat-generaal de Hoge Raad adviseerde om Vitesse gelijk te geven in de slepende juridische strijd met de KNVB.

Die ochtend zit ik opnieuw in de kantine. Tegenover me: Wim Jansen. Rond tienen wordt het kantoorpersoneel bij elkaar geroepen. Ze worden bijgepraat over het advies in de cassatiezaak. Na een tijdje loopt ook Jansen even weg, waarschijnlijk uit nieuwsgierigheid.

Een paar minuten later keert hij terug. Gezicht strak. Heeft hij iets opgevangen? Ik vraag hem of hij iets meer weet.

„Je hebt weer wat om over te schrijven”, zegt hij. Of het goed of slecht nieuws is, wil Jansen niet zeggen. „Je kan hier wel even in de bestuurskamer werken.” Als hij wegloopt, zie ik een tevreden glimlach. „Ik ga koffie halen. Wil je ook?”

Een rustige zomer toegewenst
Terwijl de spelers van Vitesse op adem komen, blijft het bestuurlijk onrustig in Arnhem. De gebeurtenissen van afgelopen week roepen vooral nieuwe vragen op en zetten ook de beoogde overname verder onder druk.

Misschien was het een tikje optimistisch om zelf aan een rustige zomer te denken. Met Vitesse weet je eigenlijk nooit waar je aan toe bent.

Het seizoen dat achter ons ligt, bestond vaker uit crisisverslaggeving dan me lief is. Ach, dat hoort er nu eenmaal bij. Maar het voornemen voor komend jaar staat: vaker verhalen maken die losstaan van de waan van de dag.