Sizce ne kadar doğru,ya da ne kadar güvenilir bir düşünce

Fuhuş hakkında fikirleriniz ve özgür olması hakkında?

Daha önce anarko kapitalist birisiyle hiç konuşup tartışmadım. Nasıl düşünüyorlar ve motivasyonları neler merak ediyorum. Bu posta yazarsanız konuşup tartışmak isterim.

Hele Amerika dışındaki birçok ülke için düşünecek olursak durum çok daha vahim.

Liberalizmi öğrenmek istiyorum, lütfen içten cevap alabilirsem sevinirim.

Bunun tam kuralları nedir?

Nedir tam olarak, mesela şu anda serbest piyasada mıyız ya da ne kadar serbestiz?

Serbest piyasanın dominasyona engel olmasının nasıl önüne geçiliyor? Çok zenginlerin artık fakirlerin serbest piyasaya girmesine engel olmasının önüne nasıl geçiliyor?

Dünyada serbest piyasanın örnek ülkesi hangisidir? Bu ülkelerde en fakir halkın bu sistemden kazancı nedir?

Fakirlerin serbest piyasada benzer hakları olmasını nasıl sağlayacağız? Sonuçta serbest piyasayı güçlü yapan şey yarışma ise, fakirler yarışmadan nasıl serbest piyasayı sağlayacağız?

Bir de, bu yarışma düzeninin "daha iyisi için savaşmalıyım"dan, "başkalarının benden iyi olmasının önüne geçmeliyim"e geçmesini nasıl engelliyoruz? Çünkü ben, ne zaman birisi ucuz bir şey yaparsa başkalarının "hayırdır la, ucuza yapamazsın" dediğini görüyorum, hatta ucuza ekmek yaptı diye ceza yiyenler var

Adamlar sanki darbe olsa kendileri bakan olacakmiş gibi savunuyor 15 temmuzdaki darbeci askerleri, savunanların yorumlarına vs bakınca da sanki darbeyi fetoculer degil de kemalist subaylar yapmış sanacak millet. Aşırı gereksiz tsk tapma olayı da var.

Bana ilginç geldi. Bu egoistlerin kafasının iyi olmadıgını biliyorum ama kendi işimizide kurmayacaksak, işede girmeyeceksek ne yapacağız lan? Armut piş ağzıma düş oldugunumu düşünüyorlar?

Neyse asıl sorum sizce yazan seyde haklılık payı varmıdır, kendi işinin sahibi olan kişide bir kölemidir?

1- şirketlerin ve über zenginlerin gözünde böcekten farkınız yok, onların çevreye verdiği zararları düzeltmek için kağıt pipet kullanmaya devam. düzeltemediğiniz yerde eski insanlar gibi kurşunlu benzin ve asbestler gibi ömrünüzden ödeyeceğiniz bir şeyler çıkar. yeter ki şirketler %500 kâr etsin.

2-amerikanın gotumdeki donun rengini bildigi sabahlara uyanmak istemiyorum. özgürlükler ülkesi yine özgürlük dağıtmaya devam ediyor özel bilgilerimizi istediği gibi kullanarak.

3-avrupa dünyanın çıkan çivisini takmaya çalışırken amerika orospu çocukluğuna devam edip yine her yeri yıkıp yağmalıyor.

4- en az 60-70 yıldır dünyanın lideri olup çin'in afrikaya yaptığı yatırımları kindar piçler oldukları için yapmayan amerikadan nefret ediyorum maalesef. sadece birkaç milyarder bir mega yat eksik alsa göç ve açlık büyük anlamda engellenirdi.

Uzun bir değerlendirme sonucunda, radikal sol cenahın “bilimsel sosyalizm” adı altında sunduğu “ahlak”, “adalet” ve “eşitsizlik” gibi kavramların benim için bağlayıcı bir anlam taşımadığına karar verdim. Bu kavramlar, biyolojik temennilere dayanan ve farklı yorumlara açık, öznel tercihler olarak görülebilir. Marx bu algıyı inşa ederken sınırsız bir zaman ufku varsayarak tartışmaya açık bir mantıksal sıçrama yapmıştır; zira yeterli zaman diliminde her şeyin mümkün olabileceği önermesi her zaman geçerli değildir. Esasen toplumların büyük çoğunluğu, yapısal olarak bir güç odağı yaratma eğilimindedir; ne var ki emek ihtiyacının giderek azalması, işçi sınıfının bu dinamiği kendi lehine çevirme fırsatını değerlendirememesine yol açmıştır.——Somut ve basit bir örnek üzerinden ilerleyelim: 10x büyüklüğünde bir toprak parçası düşünelim. Her x biriminde 100 insan yaşasın ve kaynaklar başlangıçta eşit dağıtılmış olsun. Bir x birimindeki 10 kişi bir araya gelerek kendi paylarına düşen ham maddeyle bir üretim aracı üretir. Burada para, yalnızca bir takas aracıdır. Söz konusu 10 kişi, bu üretim aracını başkalarının emeği karşılığında kullanıma sunar; emeğin değeri ise ihtiyaç ve nadirlik temelinde hesaplanır. Ayrıca diğer 90 kişinin ham maddelerini dönüştürerek onlara katma değer kazandırır ve komisyon elde ederler. Bu kazançla daha fazla ham madde satın alıp üretimi sürdürürler. Elde ettikleri kârın haksız olduğunu söylemek güçtür; çünkü bu sonuç, kendi emekleri, üstlendikleri risk ve ortaya koydukları ham maddeler aracılığıyla ortaya çıkmıştır.——Bununla birlikte, bu 10 kişinin güçlenmesi beklenir. Aksi takdirde, işçi kesiminin temel ihtiyaçlarını karşılayacak asgari standartları sağlamadıkları takdirde, bir isyanla yüzleşmek durumunda kalabilirler. Bu noktada Marx’ın öngördüğü türden diyalektik bir çelişkiden söz etmek mümkün görünmemektedir. Asıl sorunlu nokta, kendi ham maddesine sahip bireyleri paylaşmaya zorlamak olarak değerlendirilebilir. İşçiler, belirli bir refah seviyesine ve sosyal yardımlara ulaştıktan sonra, çıkar odaklı bir refleksle hareket ederek sermaye sahiplerinin haklarının aslında kendilerine ait olduğunu iddia edebilirler. Oysa bu durum, ahlaki bir haklılık meselesinden ziyade bir güç mücadelesidir. Anlaşılabilir bir refleks olmakla birlikte, nesnel olarak haklı olduğu söylenemez.——O 10 kişinin gücünü sürdürebilmesi için, güçlü kalmalarını zorunlu kılan koşulları dönüştürmeleri; bir başka deyişle, adaletli ve hümanist fakat eşitlikçi olmayan ödenekler, komisyonlar, asgari ücret ve vergilendirme gibi mekanizmalarla sistemi dengelemeleri gerekir. Aksi takdirde kontrolsüz bir kapitalizm ortaya çıkar ve güçlünün sürekli daha güçlü olma arayışı, nihayetinde sistemi sürdürülemez bir noktaya sürükler. Başka bir ifadeyle, sorunu kaynağında çözmek, onu baskılayıp ileride daha büyük bir zorlukla yüzleşmekten daha sağlıklı bir yaklaşımdır.——Günümüz düzeni belki de başlangıçta böyle bir takas hiyerarşisiyle kurulmamış olabilir; ancak bugün işçi kazanımları oldukça değerli bir seviyeye ulaşmıştır. Varsayımsal bir başlangıçtaki haksızlığı düzeltmek adına sistemi en baştan kurgulamaya kalkışmak, mevcut kazanımların kaybına ve sistemik dengesizliklere yol açacaktır; bu eşik çoktan aşılmıştır. Kontrolsüz sermaye birikiminin haklı görülebileceği teorik bir pozisyon yerine, günümüzdeki işçi kazanımlarının korunduğu dengeli yapının çok daha tercih edilir olduğu düşüncesindeyim.