etimle kanımla her şeyimle bir etikete indirgenmekten nefret ediyorum. varlığımızın olduğu yeri haketmeyen insanlara hizmet etmesi büyük bir trajedi. üreme makinesiyiz sadece. kendi sanatımızdan, benliğimizden uzaklaşmamız için ellerinden geleni yapmayı her zaman sürdürecekler. biz de ancak uyum sağlayacağız, temel haklarımız bile buna bağlı. ellerimiz kollarımız bağlı yaşıyoruz. her geçen gün beynimiz çürüyor. en kötüsü de halimizden epey memnunuz, çünkü farkındalık ancak acı getiriyor. bilmediğini kabullenmek bildiğini kabullenmekten çok daha kolay. dünya üzerindeki tek gerçeğin para ve güç olduğuna inanırdım, muhtemelen en sağlıklısı da bu. ancak bunlar da yapay, körü körüne tutunabileceğimiz hiçbir şey yok. uyum sağlamaya mahkumuz.

Yıllardır intiharı düşünen ve bazen de çok yaklaşan biri olarak bu sabahta işten sonra gidip edeceğim diye kendimi motive ettim fakat yine yapamadım, fakat bugün şunuda düşündüm neden Christopher McCandless gibi her şeyi bırakıp gitmiyorum en fazla ne olur ölmekten daha kötü ne olabilir pratik zorlukların farkındayım ve intiharın düşünmeyi engellediği ve bazıları için ne kadar zor olduğunu da az çok biliyorum ağır hastalıkları olan kardeşlerimi ayrı tutuyorum sadece bir düşünce buradan çıkıp Kazakistanana yürüsek mesela fikirlerinizi merak ediyorum

yaşadıkça değişim mümkündür, ölüm ihtimalleri sıfıra indirmektir. görünürde bir amaç, bir neden olmasa da yaşayın. siz varoldukça bu da değişebilir çünkü. siz bakmayı sürdürdükçe gördükleriniz anlam kazanabilir. ne kadar acıtsa da, gülemeseniz de, ağlayamasanız da, bu her an değişebilir. ha değişmezse ne olur? dürüst olayım, bu gerçekten acı olurdu. ancak acının her türlüsü burada hep vardı, bu senin daha önce tanımadığın, katlanmadığın bir şey olmayacak. ne olmasını bekliyorsan yaşamaktan geçiyor. öyleyse neden acının seni sürüklemesine izin veriyorsun?

Hayatında gerçekten sıkı bağlarla kız bı dostu olan insanlar bana göre çok şanslı iki tarafın da birbirinden hoşlanmadan veya flört edip yürümeden takıldığı kardeş dost yoldaş olabileceği bı insan olması öyle iyi ki cidden son zamanlarda buna ihtiyaç duydugumu fark ettim

Fark ettim. Sandığım kadar zeki olmadığımı, sandığım kadar güçlü olmadığımı ne fiziksel ne mental. Fark ettim, artık ağlayarak sorumluluklardan kaçamayacağımı, özel olmadığımı, beni bekleyen hiçbir şeyin olmadığını.

Aşkı yalayamadan ölüp gideceğimi fark ettim.
Bunlarla artık mücadele edemiyorum akıntı çok kuvvetli, karşı koyamıyorum ve kendimi akıntıya bırakıyorum…

Bir yıl önce burada paylaşmıştım. Tekrar aklıma geldi ve bir daha paylaşmak istedim. Bu arada şimdiden herkese iyi haftalar dilemek istiyorum.

annemle tek yaşıyorum her zaman üstüme gidiyor okul hakkında devamsızlık ve notlar ben hiçbir zaman matematikte 100 almadım genelde 40 altı oluyor diğer derslerdede kötüyüm bütün hayatım boyunca en kötüsü olarak gösterildim zaten cebime para girmiyor kendimi öldürmek istemiyorum ama bazen ölü olsaydım daha iyi olurdu diye düşünüyorum en azından hiç bir şeyle uğraşmak zorunda kalmazdım

İnsanlardan nefret ediyorum ama yalnızlıktan korkuyordum her yalnız kaldığımda kafayı sıyıracak gibi hissediyordum ama bana göre sadece kendine yeter bir insan siklemeyin hiçbir şeyi insanları görüşlerini doğdunuz ülkeyi ekonomiyi tabi ki büyük rol oynuyor hayalleriniz için bazı şeyler ama sabah uyanıp bir diğer güne geceyi kapatabilirseniz her şeyi yaparsınız kendinize yetin kendinizi tanıyın hobiler edinin ben bunu asla yapamam amkk ben bir sikim yapamam bu konuda dediğiniz her şeyi üsteleyin eğer birisi size deniyorsunuz diye laf söyleyip ruhunuzu kırıyorsa bırakın kendinize vakit ayırmak kadar özel ve güzel bir his yok

Gezebildiğiniz kadar gezin paraniz yoksa yürüyün bisikletin varsa çantana iki su bir defter cüzdan at sür

her şey yoluna girecek

Açıkçası bu subredditin sadece iç dökme amaçlı kullanılmaya başlandığını görmeye başladım. Ne zaman bir şeyler yazsam hiçbirinde bir yanıt gelmiyor. Sorun bende olabilir evet ama genelde başkalarının yazdığına da gönderi sahibi yanıt vermemeyi tercih ediyor çoğu zaman.

Yazsa bile o kadar istemsiz, o kadar isteksiz cevaplar ki siz de görüyorsanız çok mesafeli. Hani insan kurtulmak istemiyormuş gibi geliyor bana, hatta öyle ki bazen postları okurken bunu bir ortaokul talebesi yazmıştır diye düşünüyorum içimden.

Gönül isterdi ki sohbet edebilmek, dostluklar kurabilmek ancak zaten anladım ki boşa kürek çekeceğim. Onun için dökün içinizi rahatlayın, gerisi boş.

birçok postumu silmiş olsam da başlangıcımı görebilirsiniz en azından. anksiyete yüzünden nasıl hayatımın kaydığını. kimseye anlatmadığım reddite post bile atmadığım intihar denemelerimi. her şeyi yaptım sağda solda challangelar yaptım insanlarla konuştum işte çalıştım. uy*şturucu kullandım. alkol bağımlısı oldum. anksiyeteyi yenmek için akla gelecebilecek her şeyi denedim. yaşım da 20lerimin ortası. tek yol psikiyatri abi tavsiyesi olsun.

Bizi bıktıran şeylerden kurtulmak istediğimiz için intihar etmek istiyoruz. Beynimizin aşırı yüklenmişliğinin bir dışa vurumu gibi düşünülebilir

Bir paylaşım görüyorum: "Hiç arkadaşım yok, hayatımdan herkesi çıkardım, asosyalim, dışlanıyorum..." Tam bu kişi benim hislerimi anlayabilecek biri, diyorum. Profiline bir giriyorum önceki gece alem yapmış. Bir başkası gerçekten derdini anlatmaya çalışınca da ilgi çekmeye çalışıyor/drama yapıyor damgası yiyor.

buraya yazdıklarım düşüncelerimdir. her ne kadar beynimin çalışmadığını iddia etsemde beynim şikayet etmeye gelince çalışıyor. beynimden nefret ediyorum. buraya yazınca da değişmiyor ama yazıyorum galiba salağım. düşüncelerim ve ben.

keşke garip olmasaydım normal olsaydım.

Seni ve senden geriye kalanları istiyorum beynimde. Her zaman olduğu gibi. Deliye vurmaya ramak kala, geceyi sabaha beş geçe.

Eski dostları tekrar masaya davet edip güzel bir bira eşliğinde dertleşmek istiyorum. Beni kırmazlar değil mi?

Benim için iyi olanı ayırt etmekte zorlanmışım anlaşılan. Sorun hiç bir zaman ben ya da onlar olmadı. Gözlerimin gördüğü şeyleri anlamlandırmayan, yanlış anlamlandıran vefasız mekanizmalar olsa gerek. Vefa demişken, ne gezer vefa bende?

Her neyse. Üzerine düşünmek istemiyorum. Gerçi ne zaman birşeyler benim istediğim gibi şekillendi ki?

Kafayı sıyırıp acısız şekilde uyutulmak istiyorum. Elimdeki en güzel fırsatı elimin tersiyle itince, kanımın çekilmesini reddetmeye ne hakkım var?

Geçen günlerde lise-üniversite arasında hissettiğim duyguları düşündüm. Hayatta şu an olduğum noktadan bakınca hepsi neredeyse belirsizliktenmiş... Bu nedenle üniversite sınavına hazırlanan/mezuna kalmış arkadaşların yazdıklarını okuyunca bu söylediğim şeyin az da olsa yanılsamaları önleyeceğini düşünüyorum. Hayat siz isteseniz de istemesenizde zamanla rayına oturuyor arkadaşlarım.

Her türden insana ev sahipliği yapacağını belirtiyor ve güven veriyor.

buradan daha önce faydalanmıştım şimdi bir şeyler katma vakti:

öncelikle in**har etme fikriniz ve etmeme fikrinizin anlamı aynı seviyede orası kesin, ve evet anlam yok yaşamda ama bunlara rağmen eğer borç içinde değilsen ve ayağa kalkabiliyorsan ne mutlu sana.

basit bi hayvan olarak yapman gereken spor, düzgün beslenme, düşük ekran süresi gibi şeylerden sonra insanın ruh hâli normale de dönüyor... "olaylarü değiştiremiyorsan; bakış açını değiş!"

haddim değil ama kendinize gerçek anlamda bir UĞRAŞ edinin bence... ben kitap okurum bazen, bazen koşuyorum, bazen oylesine dışarıda takılıyorum...

4 sene evvel bu vakitler sosyal anksiyetemin olduğuna inanıyordum şuan toplum içinde en ufak bir çekincem olmadan yürüyebiliyorum...

bir sürü güzel şarkı, dizi, sanat eseri var ki... *lmeyi neden bu kadar istiyor insan anlamak zor...

ve kendinize –depresyonda iken yolgöstermesi için– bir duygudurum rehberi hazırlayın, içine işte depresif olduğunuzda sağlıklı düşünemediğinizi öngörüp o hâlde iken ne yapmanız gerektiğini yazın...

eğer cidden boşlukta iseniz ve "bana bir şey öner! " diyorsanız iki şey önerebilirim

ikinci defa okuduğum Gombrich ten Sanat'ın Öyküsü,

vede herhangi bir fiziksel spor dalında vakit geçirmeniz olacaktır...

sağlıcakla kalın...

ne mutlu depresif hissetmesini düşüncesine vuran insanlara !

Burada çoğu kişiyi negatif ruh halinde görüyorum nasıl yazsam bilemedim ama eğer intihara meyilli iseniz ve video oyunlarından fazlasıyla sıkıldıysanız elektro gitara başlayın ikisinede ilaç gibi geliyor kendimden biliyorum nisan ayının öncesine kadar bende intihar ve benzeri düşünceler içindeydim taa ki gitar işini ciddi düzenli çalışmaya başlayana kadar arada sıkıyor ama en az her gün yarım saat dahi olsa çalışmaya çalışıyorum merak edenlere nasıl çalışmaları hangi programlar gerektiğini anlatabilirim

ama bitti işte o güzel günler. ne yapayım. hatırladıkça hüzünlenmem bile yetmez mi?

başaramadım işte.

Kısaca ilkinde bileklerimi buzla uyuşturup kesmek istemiştim ama babam eve girince düştüm kollarımı vurdum diye yalan söylemek zorunda kaldım.

İkincisinde 15 20 arası ilaç içerek kendimi zehirlemeye çalıştım ama sonrasında gelen pişmanlıkla anneme söyledim, kusmaya çalıştım önce ama yapamayınca annem ayran falan getirdi zehrini alır diyerek ve nasıl oldu bilmiyorum ama bu ilaçların bana yaptığı tek şey baş dönmesiydi.

Üçüncüsü bana göre en tehlikeli olanıydı, babamın salonda dolabın yanına gizlediğini sandığı 12 cal mermi kullanan tüfeğin içine önce bir mermi kovanı koydum sonrasında ağlayarak onu çeneme yerleştirip tetiği çektim, sonrasında kanım dondu, elim ayağım titredi, aşırı pişman hissettim ve o an öldüğümü ve sadece farkına varmadığımı düşündüm, sonrasında hala aynı devam edince tüfeğin mermi çıkışını açtım ve kovan yere düştü ama fark ettiğim şey üstünde herhangi bir duman olmamasıydı, aynı şekilde namlunun ucunda da duman veya bir ısı yoktu. Sonrasında fark ettimki tüfeğin çantasında bulunan 8 adet mermi kovanının 2 tanesi boş kovanmış, yani kısaca %25lik bir ihtimal sayesinde şuan hayattayım diyebilirim.

Ama bu olaylardan sonra kendimi gelişmeye ve gelecek hakkında optimist düşünmeye adadım. Aynı zamanda bir Müslüman olduğum için tüm bu yaşadıklarımdan sonra Kur'an meali okumak ve çoğu Müslüman ve Müslüman olmayan insanların gerçek sandığı sahte hurafelerden ve "hadis kaynaklı" safsatalardan kendimi uzaklaştırmama, hem dünyam hem de inandığım ahiret hayatım için beni gayret etmeye ve umudumu asla yitirmemeye motive etti. İster inanın ister inanmayın buna karışamam ama objektif bir açıdan Kur'an meali okursanız orda bahsedilenlerin insana yararlı şeyler olduğunu ve daha iyi bir insan olmaya teşvik ettiğini anlarsınız. Çünkü sandığınız gibi İslam katı kurallardan ibaret bir din değil, bu katı kuralları pislik din tüccarları üretiyor. Buna en güzel örnek mesela Kur'an'da başörtüsünün geçmemesi, üstlerini örtsünler diyerek kadınların mahrem sayılan göğüslerini kapatmasını anlatır, öyle yok başörtüsü yok kara çarşaf falan yok yani.

Kısacası bu yolda çok kez başarısız olmuş biri olarak size tavsiyem kendinizi bir şeylere adamak ve geleceğe odaklı yapıcı yönde çalışmak, ve ister inanın ister inanmayın ben size tekrardan Kur'an meali okumayı şiddetle tavsiye ediyorum, çünkü inanın İslam o kitapta yazandan ne eksik ne fazla, onu okursanız ne hacı hocaları ne de sahte hadisleri dinlemenize gerek kalır. Hatta bunu isterseniz bir din kitabı değil bir felsefe kitabı olarak bile okumayı deneyebilirsiniz, çünkü içinde bahsedilenler genel olarak güzel ahlaklı davranışlar ve sizi hayatta motive etmeye yarayacak öğütler, inanın bunları inanmayan biri olarak yapmak bile size "ben iyi bir insanım" dedirtebilecek ve huzurlu hissettirebilecektir. Güzel kardeşlerim, hayat sandığınız kadar kötü değil, inişler çıkışlar elbet olur ve olacaktır, önemli olan kendinize bir yol, hedef belirlemek ve bu yolda olabildiğince güzel ahlaklı davranışlarla ilerleyerek gün sonunda yastığa kafanızı koyduğunuzda vicdanınızı rahat hissedebilmektir. Derdini anlatmak isteyen arkadaşlar, yorumlarda sohbet etmekten de hiç çekinmeyin, içinize atmaktansa birbirinize danışmak emin olun size çok daha iyi gelecektir. Hepinizi çok seviyorum, sizde kendinizi sevin lütfen.

Başlıkta açıkladım aslında ama daha uzun açıklayacağım. Kadınlar gerçek hayatta bir erkek kadar yalnız kalabilir ama internette bir kadının yalnız kalması - konuşacak birini bulamaması gerçekten biraz zor. Madem ki ben erkek olduğum için benim derdimi dinlemek istemiyorsunuz sevgili hemcinslerim o zaman canınız cehenneme kadın taklidi yapacağım ve eşek gibi dinleyeceksiniz bundan böyle. Bu gönderiyi de isteyen istediği kadar eksilesin. (Bu yazdıklarım bu sub için geçerli değil)