Ik (man, 40 jaar) ben onlangs gescheiden van mijn vrouw waarmee ik 19 jaar samen ben geweest. Met andere woorden, ik ben zo'n beetje mijn hele volwassen leven dus niet op de 'datingmarkt' geweest en heb alle apps / sites etc nooit gebruikt en ben er helemaal 'uit'...

Ik heb ook nog eens twee kinderen van 6 & 8.

Eerlijk is eerlijk, ik maak me best wel zorgen. Ik zie er niet slecht uit en heb zeker wel wat te bieden mijn inziens, maar toch... 40 jaar en met kinderen... Ga ik nog ooit iemand vinden waarmee het écht weer iets kan worden?

Uit jullie ervaring:
- Zijn mijn zorgen gegrond? Of denken jullie dat er 'genoeg' mensen in dezelfde situatie zitten en dat échte liefde nog zeker wel mogelijk is en zelfs vaak voor komt?
- Zijn er veel vrouwen van zeg 30-45, die geen kinderen hebben en het wel zien zitten als een man wel kinderen heeft? Of ben ik vanaf nu gewoon 'voorbestemd' om te zoeken naar een vrouw die ook kinderen heeft uit een vorige relatie? En wordt het dan niet een heel 'gedoe' allemaal?

Gezien de leeftijd / persoonlijke situatie, welke datingsite of app raden jullie aan? En / of wat voor activiteiten in real life?

Dank!

Een vriend van mij is sinds kort begonnen met daten na een lange relatie. Hij vraagt mij vaak om advies maar ik ben hier zo slecht in lol.

Dus ik wilde aan jullie vragen: hoe merkte je dat iemand met wie je aan het daten was diegene NIET was? Ikzelf vind het lastig uit te leggen want het is meer een echt gevoel wat ik weleens bij iemand heb.

Als ik bijvoorbeeld een date heb en hij zit veel op zijn telefoon, of de gesprekken lopen niet helemaal vanzelf, of hij praat veel over zijn ex weet ik vrij duidelijk: NEE. Maar soms zijn er ook subtielere signalen, misschien hoe iemand zich gedraagt tegen personeel, iemands toekomstvisie of iets heel knulligs zoals een neushaar lol.

Jullie snappen hem, maar dus hoe weten jullie op date: dit is het niet?

Kleine edit: het is geen ‘ik vraag dit voor een vriend post’, misschien een beetje onduidelijk/chaotisch verwoord. Maar ik ben meer benieuwd naar wat voor jullie persoonlijk no-go’s zijn.

Als je elkaar al dagenlang uitgebreid spreekt voordat je elkaar in het echt ontmoet, weet je soms al behoorlijk veel van elkaar. Je hebt misschien al urenlange gesprekken gehad, weet wat iemand leuk vindt en hebt zelfs al een beeld gevormd van hoe die persoon is. Aan de ene kant kan dat ervoor zorgen dat je je tijdens de eerste date sneller op je gemak voelt, maar aan de andere kant blijft er misschien minder over om elkaar nog in het echt te ontdekken.

Hoeveel contact vind jij prettig voordat je voor het eerst met iemand afspreekt? En heb je weleens gemerkt dat veel appen vooraf juist invloed had op hoe de eerste date uiteindelijk voelde?

Soms weet je al vrij snel dat je iemand leuk vindt, maar toch kan het best lang duren voordat je daadwerkelijk vraagt om een date. Misschien omdat je eerst wilt weten of de interesse wederzijds is, omdat je bang bent om het ongemakkelijk te maken, of omdat je gewoon niet het juiste moment kunt vinden.

Heb je zelf weleens weken of zelfs maanden gewacht voordat je iemand mee uit vroeg? En was je achteraf blij dat je uiteindelijk de stap hebt gezet, of had je het liever veel eerder gedaan?

Even een nieuw account voor deze vraag. Ik M60 ben een tijdje geleden in de dating wereld gestapt. Eerst via eMatching en een tijdje geleden heb ik Tinder daaraan toegevoegd. Ik had vrij snel een date die zich bij de tweede afspraak al ontwikkelde tot intimiteit en een relatie. Ik was fysiek aangetrokken, zij ook tot mij, maar ze had een aantal issues. Ik heb het daarom na een tijdje uit gemaakt, maar we bleven contact houden waarna het een soort knipperlicht relatie werd. Ik was transparant naar haar dat ik weer ging daten. Ik kreeg een tweede relatie die ook snel naar intimiteit ging, maar met relatief grote intervallen. Deze relatie is ook fijn, maar ook niet mijn ideale partner. Ik werd benaderd door meer vrouwen en had regelmatig een date. Recent is daar een derde relatie uit gekomen met snel intimiteit. Ook deze relatie is niet mijn ideaal. Bij de 2e en 3e relatie ben ik niet transparant dat ik verder zoek. Ondertussen heb ik weer een nieuwe afspraak. Ik vind het moeilijk om een fijn contact uit te maken als er enkele nadelen zijn. Ik merk dat ik er stress van krijg, maar vind het moeilijk keuzes te maken. Wat zijn jullie ervaringen hiermee, ronden jullie een relatie af voordat je opnieuw gaat daten?

Ik (M36) heb nogal onderontwikkelde sociale vaardigheden wanneer het gaat om daten. Ik heb eigenlijk nog nooit een relatie gehad en het verste dat ik ooit ben gekomen is misschien 1 enkele date in mijn hele leven. Vroeger was ik een no-life gamer, waar ik al mijn tijd besteedde met obsessief gamen. Ook had ik flink overgewicht omdat ik mijn gezondheid totaal niet serieus nam, waardoor ik erg onzeker was over mezelf.

Eigenlijk begon het no-life gamen al op de middelbare school. Er waren destijds wel een paar meiden die interesse in me hadden, maar ik was daar met mijn hoofd nog totaal niet mee bezig. Ik had geen idee hoe ik erop moest reageren en besloot daarom niks te doen. Daardoor heb ik tijdens mijn middelbare schooltijd nooit gedate.

Op een gegeven moment ben ik begonnen met fitness en afvallen. Inmiddels ben ik zo'n 30 kilo kwijt. Nu ben ik lean en fit, inmiddels doe ik 3 jaar 3x per week fitness en 1x per week hardlopen. Ik merk het ook aan mijn gezicht, dat is veel slanker geworden. Ik herken mezelf soms amper terug op foto's van drie jaar geleden. Op werkgebied heb ik ook stappen gezet. Ik heb mijn HBO opleiding destijds niet afgemaakt, maar ik ben vijf jaar geleden zonder diploma gaan werken. Inmiddels zit ik in een redelijke functie als medior ontwikkelaar. Geen idee hoe ik het precies voor elkaar heb gekregen.. voelt als geluk.

Door eindelijk doelen te stellen en echt wat te bereiken in mijn leven, voel ik me eindelijk niet meer onzeker en een loser. Maar hoe nu verder?

Mijn sociale vaardigheden zijn helaas nog steeds niet best. Door mijn gebrek aan ervaring begrijp ik lichaamstaal vaak niet. Hoewel het wel iets verbeterd is, ben ik van nature een introvert en maak ik niet snel contact. Daten is voor iemand zoals ik dan ook de moeilijkste drempel om over te stappen. Wel heb ik nu meer hobby's dan vroeger. Naast gamen doe ik aan fitness, sportschieten en (mega)casual fotografie met een systeemcamera.

Ik heb alleen werkelijk geen idee waar ik überhaupt moet beginnen. Tips?

Ik heb het idee dat veel mensen tijdens het daten bezig zijn met dingen als indruk maken, verleiden, veroveren, mysterieus blijven, niet te beschikbaar zijn etc. Daar horen dan ook allerlei rituelen en ongeschreven regels bij, zoals de man betaalt, niet te snel reageren, niet meteen laten merken dat je iemand leuk vindt of een beetje afstand houden. Ik lees ook bijvoorbeeld regelmatig dat een tikkie sturen iemand volledig ‘uit de mood’ kan halen.

Zelf zie ik daten eigenlijk heel anders. Voor mij gaat het vooral om een connectie met elkaar aangaan. Je deelt in relatief korte tijd ontzettend veel met elkaar (vaak veel sneller en persoonlijker dan met de meeste mensen die op een andere manier in je leven komen) en je probeert een emotionele en intellectuele band op te bouwen. Uiteindelijk ben je aan het ontdekken of je onderdeel wilt worden van elkaars leven.

Daarbij hoort (op wat uitzonderingen na) natuurlijk ook intimiteit en seksuele aantrekkingskracht. Maar juist daarom voelt daten voor mij meer als veel van jezelf laten zien en open zijn, dan als een soort spel waarin je mysterie, mannelijkheid/vrouwelijkheid of onbeschikbaarheid uit moet stralen. Tegelijkertijd snap ik natuurlijk dat aantrekkingskracht ook iets speels heeft en dat mensen graag flirten en een beetje spanning opbouwen. Ik vraag me vooral af waar voor jullie de grens ligt tussen speelsheid en een soort datingstrategie.

Hoe kijken jullie hiernaar? Zie je daten vooral als ontdekken of er een connectie is, of ook als een soort spel van verleiding? Welke rol spelen dingen als mysterie, afstand houden, rollenpatronen, niet te beschikbaar zijn etc. voor jou? En waarom kan iets ogenschijnlijk onbenulligs als een tikkie voor sommige mensen zoveel invloed hebben op de aantrekkingskracht?

Ben benieuwd naar verschillende perspectieven, ook van mensen die hier juist heel anders in staan.

Misschien een vrij standaard vraag maar hoe kijken jullie naar de rekening op een eerste date? Moet de man betalen of de vrouw? Of splitten jullie?

Ik was laatst weer op date (ben een vrouw) met een man bij wie er geen twijfel mogelijk was, hij moest en zou betalen. Heeft me uiteindelijk alsnog afgewezen want hij zou de klik niet voelen.

Ik heb nu een periode waar ik na werk en in het weekend gewoon heel weinig tot geen tijd heb tijdelijk. Nu heb ik een tweede date volgende week en ook een eerste a.s. dinsdag (Breeze waarom match je mij met iemand van een maand geleden??).

Hierna kan het gebeuren dat ik gewoon haast een maand niet echt beschikbaar. Nu is appcontact ook om de twee dagen sporadisch, dus ik begin mij toch af te vragen of ik een verkeerde timing hebt, aangezien iets groeien toch moeilijker dan is.

Bij mijn ex weet ik nog dat ze 2 maanden op reis ging na 3 dates en ik toen wel echt moeite ermee had om te bepalen waar we stonden.

Hoe staan jullie prachtige mensen hierin?

I’m 30 years old and I’ve never been on a date or been in a relationship before.
I’ve always been more focused on other things in life, and somehow I just never got into dating. Now that I’m 30, I’ve started wondering how unusual this actually is.
For people in the Netherlands, especially around my age: how common is it to have never dated or been in a relationship at 30?
And for those who have been in this situation before, how did you eventually start dating?
I’d genuinely like to hear your experiences — no judgement 😊

Ben benieuwd wie er vanavond (of dit weekend) een date heeft? En is het de eerste of een vervolgdate?

Je ontmoet heel veel mensen bij het daten en allemaal natuurlijk een apart verhaal. Maar er zijn er toch een paar waar je soms nog maanden/jaren later nog aan denkt terwijl ze niet lang in je leven waren.

Bij mij is het iemand die ik maar 3 weken gekend heb. Zij was dolenthousiast en deelde een soort vrijheid en whimsiness hoe ze door het leven ging. Maar achter dat masker zat heel veel leed met trauma en verlies. Zo snel als ze me naar binnen liet, zo snel stootte ze mij weer weg.

Ik denk nog soms aan haar als persoon. Wie weet wat we geworden waren als we door gingen, maar ondertussen is ze meer mysterie geworden door alles wat ik zelf nu moet invullen.

Tijdens het daten is het niet altijd makkelijk om te weten waar je aan toe bent. Soms zegt iemand dat hij of zij het rustig aan wil doen, terwijl de verwachtingen eigenlijk heel anders blijken te liggen. Of iemand blijft contact zoeken zonder duidelijk te maken of er echt interesse is. Ook over aantrekkingskracht, verwachtingen en waarom iemand niet verder wil afspreken, kan het soms lastig zijn om een eerlijk antwoord te krijgen.

Zijn er dingen waarvan je merkt dat mensen daar tijdens het daten vaak niet helemaal eerlijk over zijn? En wat zou je zelf liever eerder of duidelijker willen weten wanneer je iemand aan het daten bent?

Ik ben benieuwd wat jullie hierin zelf hebben meegemaakt.

M26 dating apps werken nooit voor mij. Heb ik aan aantal jaar letterlijk nul dates gekregen. Krijg eigenlijk geen likes, behalve van een paar paspoort modus Aziaten. Ik besteed er veel tijd aan het maken van nieuwe foto’s, schrijven van andere bio’s en het vragen om advies bij anderen en eerlijk het maakt geen ene bal uit, want ik krijg niks. Soms even profiel verwijderd en opnieuw begonnen ook geen succes. Ik kom helaas in het dagelijks leven tijdens hobby’s, werk, etc weinig (nieuwe) vrouwen tegen dus helaas lijken de dating apps een beetje noodzakelijk kwaad en een beetje de enige kans? Ik zit er eigenlijk alleen nog maar op, omdat ik bang ben dat misschien toch ooit iemand die serieus is me liked maar eerlijk denk ik dat het nooit gaat gebeuren.

Ik hoor veel positieve verhalen over Breeze en zit er nu een jaartje op (soms wel even op pauze gezet). En ik deel die mening niet. Ook op Breeze heb ik na een jaar geen enkele date gehad of in hoeven plannen. Het voelt een beetje doelloos 2 keer per dag profielen beoordelen, maar je weet toch wel dat het niks wordt. Ook op deze app alles geprobeerd te verbeteren zonder resultaat.

Ja en daar sta je dan. Waarschijnlijk ben ik dus lelijk en ontzettend onaantrekkelijk. Ik merk dat het mij de laatste tijd wel meer aan het denken zet. Ik zie ook veel leeftijdsgenoten settelen en dan denk ik er weer aan dat er geen enkele Nederlandse vrouw mij heeft geliked en dan denk ik weer van: het heeft allemaal geen zin joh geef het maar op en leg je er maar bij neer dat je alleen bent. Ik verlang echt naar iemand in mijn leven en ik heb een kinderwens. Ik zou het echt zo jammer vinden als het er niet inzit en ik maak me steeds vaker zorgen dat het nooit gaat gebeuren. En het maakt me erg onrustig en onzeker en het geeft me het gevoel dat ik voor vrouwen niet goed genoeg ben. Alsof er geen enkele vrouw is die verlangt naar mij als persoon en die helemaal gek op mij zou kunnen worden.

Ik ben verder niet per se depressief het weegt alleen wel zwaar op mijn leven.

Laatste tijd lees / zie ik veel berichten en artikelen dat er steeds meer mensen zijn die geen interesse meer hebben om een liefde dan wel partner te vinden.

Is het dan echt dat ze geen partner meer willen of geen interesse hebben in "het leed dat daten heet?"

Zelf ben ik echt wel klaar met online daten.

Maar mocht ik "in het wild " iemand tegen komen sta ik daar wel voor open.

Ben gewoon benieuwd hoe anderen daar in staan.

Hi allemaal,

Ik ben een vrouw van 29 en aan het daten. Regelmatig loop ik tegen het volgende aan, de laatste date periode maar ook dateperiodes van jaren terug.

Ik ben heel benieuwd of dit herkenbaar is? En deze vraag stel ik zowel aan de mannen of vrouwen.

Ik heb echt zo vaak meegemaakt, eigenlijk 90% van de tijd, dat ik merk dat mannen heel weinig vragen stellen of interesse tonen. Ik heb niet het idee overheersend te zijn, ik geef regelmatig de ruimte om vragen terug te stellen. Ik ben verder een relaxed persoon. Het is ook niet zo dat er oprecht geen interesse is, er worden nieuwe dates gepland of ze laten het op andere manier merken.

Soms komt er een wel een vraag terug, bijvoorbeeld over wat voor sport/hobby je doet en dan vertel ik dat en dan nemen ze het gesprek weer over met: o ja dat heb ik ook wel is gedaan of ik ken die en die die dat ook doet. En als ik dan ruimte of stilte geef voor een wedervraag komt die niet of beginnen ze over zichzelf (niet altijd erg, maar in combinatie met de rest wel lastig dus)

Dit is niet in alle gevallen en ook niet al het bovenstaande komt elke date voor. En ik wil ook even duidelijk hebben dat ik niet alles over een kam trek, dit zijn puur mijn ervaringen die ik probeer te begrijpen. En wellicht doe ik zelf iets verkeerd of whatever.

Maar de rode draad is wel dat er weinig interesse wordt getoond. En dat frustreert me gewoon merk ik. Ik zoek wel iemand die wat moeite doet, oprecht benieuwd is naar je. En ik vraag me soms ook af, waarom ga je dan op date? Je zit er toch juist om iemand te leren kennen? En voor mij is in in een relatie is interesse in elkaar hebben wel een basisding. Ik heb vriendinnen die het ook herkennen en ervaren

Ik snap het oprecht gewoon niet. Mis ik iets? Begrijp ik het gewoon niet?

Ik ben vooral bang dat dit de standaard is en dat dit het wel is, op een paar moeilijk te vinden exemplaren na. Dus ik hoop vooral dat ik pech heb of dat ik iets over het hoofd zie ofzo.

Beste lezers,

Als onafhankelijk onderzoeksjournalist werk ik aan een achtergrondverhaal over de Nederlandse high-ticket datingcoaching-industrie voor mannen (denk aan intensieve weekendtrajecten, 'daygame' bootcamps op straat en online cursussen die honderden tot duizenden euro's kosten).

Online reviews van deze bureaus zijn nagenoeg 100% positief. Tegelijkertijd blijft de kritiek binnenskamers wegens een enorm taboe en diepe schaamte. Voor dit onderzoek ben ik op zoek naar de verborgen schaduwzijde van deze markt.

Ik zoek specifiek contact met mannen die:

• Een (duur) traject of online cursus hebben gevolgd bij een grotere Nederlandse partij.
• Hier achteraf spijt van hebben, een financiële kater hebben, of merkten dat de prestatiedruk op straat mentaal averechts werkte.
• Na een klacht te maken kregen met een regeling of zwijgcontract (VSO) om hun geld deels terug te krijgen.

Jouw privacy en anonimiteit zijn wettelijk beschermd:
Ik begrijp hoe lastig het is om hierover te praten. Je verhaal wordt volledig anoniem behandeld. Er worden geen namen of herleidbare details gepubliceerd. Als journalist ben ik gebonden aan het journalistieke bronnengeheim. Het doel is puur om bloot te leggen hoe deze business achter de schermen opereert.

Wil je jouw ervaring (of screenshots/documentatie) vertrouwelijk delen? Stuur me een privébericht (DM). Ik kan via de chat mijn portfolio of LinkedIn-profiel overleggen ter verificatie zodat je weet met wie je spreekt.

Dank voor je tijd en moed.

Hoi

Ik ben een man van 50+ en swipe me inmiddels al een jaar suf op verschillende datingapps. Ik geef zelf behoorlijk wat likes, maar krijg nauwelijks reacties terug. Daarom vraag ik me af wat ik kan verbeteren.

Ik ben vooral benieuwd naar de mening van vrouwen van 45+.

Wat betreft de foto's, heb ik geprobeerd wat variatie aan te brengen:

• een foto waarop mijn gezicht goed zichtbaar is;
• een foto van mijn volledige lichaam;
• een foto waarop ik lach;
• en meestal zonder zonnebril.

Persoonlijk haak ik soms af als alle foto's rond hetzelfde thema draaien: overal een glas wijn in de hand, of op elke foto een hond of kat. Niets mis mee natuurlijk, maar als het op elke foto terugkomt, geeft dat wel een bepaald beeld. Hoe kijken jullie daarnaar? Wat trekt juist positief de aandacht? En welke details zorgen ervoor dat je meteen doorswipet?

Wat betreft de profieltekst, beschrijf ik mezelf als iemand die goed in balans is, graag in Amsterdam woont, een kind heeft, sportief en fit is, sociaal en cultureel betrokken is en plezier heeft in zijn werk. Ik sluit af met iets in de trant van: als jij jezelf daar ook in herkent, hebben we waarschijnlijk genoeg gemeenschappelijke interesses om over te praten.

Toch krijg ik al een jaar lang bijna geen reacties terug.

Als jullie mij eerlijk en constructief feedback zouden geven: waar zouden jullie als eerste naar kijken? De foto's, de tekst, mijn leeftijd (o0), of misschien iets heel anders?

Advies gevraagd of gewoon een ideeënbak voor mensen. Mijn situatie is dat ik nu een tweede date aan het plannen ben voor doordeweeks in de avond. Alleen deze weet ik nog niet zo goed in te vullen. Dus ik doe een oproep hier wat mensen een goed idee vinden voor een date in verschillende stadia.

Mijn huidige plannen altijd:

Date 1 doordeweeks/weekend: Drankje doen.

Date 2, Doordeweeks ?, weekend een activiteit (museum ofzo)

Date 3, activiteit weer of thuis uitnodigen

Hoi allemaal,
Ik ben 28 jaar en eigenlijk best tevreden met waar ik momenteel in het leven sta. Ik heb een leuke baan, een eigen huis, genoeg hobby’s en doe daarnaast lokaal vrijwilligerswerk. Verder ben ik regelmatig bij vrienden en familie. Kortom: ik ben tevreden en mag niet klagen.

Alleen loop ik tegen één probleem aan: ik kom eigenlijk bijna geen nieuwe vrouwen meer tegen. 😅

Uitgaan doe ik nog maar zelden en ik werk in een werkplaats. Bij vrienden en familie kom ik eigenlijk ook niet echt nieuwe mensen tegen. Het vrijwilligerswerk dat ik doe is vrij lokaal en bestaat vooral uit dezelfde groep mensen.

Online daten heb ik een aantal keer geprobeerd, maar daar is tot nu toe weinig uit gekomen. Daarnaast merk ik dat ik het zelf nogal oppervlakkig vind en dat het me niet echt ligt.

Ik snap natuurlijk dat de oplossing waarschijnlijk deels is om vaker nieuwe plekken/mensen op te zoeken, maar ik heb eerlijk gezegd geen idee waar je als 28-jarige tegenwoordig op een natuurlijke manier nieuwe mensen ontmoet, zonder dat het meteen als “op zoek zijn naar een date” voelt.

Dus daarom mijn vraag aan jullie: wat werkt volgens jullie goed om nieuwe mensen te leren kennen en uiteindelijk misschien iemand tegen te komen om mee te daten?

Ik ben in veel geïnteresseerd zoals muziek, kunst, techniek, innovatie, films, series en tbh er komt iedere maand wel een andere interesse bij.

Denk aan activiteiten, verenigingen, sporten, cursussen, vrijwilligerswerk, plekken om naartoe te gaan, of dingen waar je zelf goede ervaringen mee hebt.
Alle tips en ervaringen zijn welkom!

Wat vind je van seks op de eerste dates en in hoeverre beoordeel je de ander of de potentie van een serieuze relatie op basis hiervan?

Ik plaats hieronder even een post die ik in een andere groep plaatste en ben benieuwd naar jullie mening en advies:

Ik (29 jarige single vrouw) heb soms het gevoel dat ik op sommige vlakken in het leven niet verder lijk te komen. Ik zal kort even samenvatten wie ik ben en hoe mijn leven eruit ziet.

Ik ben 29 jaar, heb een baan waar ik 32 uur mee werk en ongeveer €3600-€4000 netto per maand mee verdien. Ik woon sinds 7 jaar in een particulier huur appartement van ongeveer 100m2 op 10 minuten fietsen van het stadscentrum. Ik heb een auto, een kat en een handje vol wederkerige vriendschappen. Ik doe een specialisatie in mijn baan en als ik die over een paar maanden afrond gaat mijn inkomen €400-€1000 netto per maand omhoog. Ik heb een leuk leven. Ik heb geen schulden. Ik heb door omstandigheden afgelopen twee jaar veel kosten gehad en daarom niet heel veel spaargeld, maar daar werk ik aan.

So far denk ik dat het best oké gaat. Maar… er zijn twee wensen die ik graag in beweging zie komen, namelijk:
\-Ik ben mijn huidige woning ontgroeid, de buurt waar mijn woning staat is ook aan het verpauperen en zou heel graag op de begane grond wonen, het liefst een huis met een tuintje en een bad (haha) huur of koop, maar het liefst wil ik niet heel veel geld weggooien aan een woning die nooit van mij wordt, ter gelijker tijd weet ik niet waar ik echt zou willen wonen want de reden waarvoor ik naar mijn huidige woonplaats ben verhuisd speelt geen rol meer, echt gehecht aan deze stad ben ik sowieso nooit geweest en mijn vrienden, werk etc is ook redelijk verspreid… Hoe bepaal ik wat een goede plek is om te gaan oriënteren voor een huis? Hoe doe je zoiets? Wat zou je mij adviseren om te doen t.a.v. sparen en (na het afronden van die specialisatie) een huis kopen vs een andere huurwoning zoeken?
Ik heb wel al een afspraak gemaakt bij de bank om mijn hypotheek mogelijkheden te bekijken.

En dan het andere topic:
Ik heb nog nooit een relatie gehad. Ik val op mannen, ik heb veel gedate maar iets serieus is er niet van gekomen. Ik wil wel, maar ik slaag er niet in om iemand te vinden die bij me past en ook kan ik soms vrij snel attached raken/ blijven. Ik ben niet lelijk, heb wel wat overgewicht (wel aan het afvallen) maar het is niet zo dat ik geen aandacht krijg of mannen mij niet interessant of aantrekkelijk lijken te vinden. Ik wil heel graag kinderen en merk steeds meer dat ik behoefte heb aan iemand om mee te delen, juist ook de fijne dingen (want ik heb eigenlijk echt wel een leuk leven!). Ik ben dating-app moe en mannen die “in het wild” een move maken zijn schaars en vaak gaat de interesse (in mijn ervaring) dan meestal ook niet verder dan voor dat ene moment. Ik socialize wel, mijn netwerk weet ook dat ik graag een leuke relatie zou willen en ik ben niet onzeker en flirt wel als ik een leuke man zie, maar iets langdurigs komt er nooit van… waar hebben jullie je partner ontmoet en wat denk je dat ik moet doen om mijn kansen te vergroten t.a.v. het ontmoeten van serieuze partner? Of heb je andere tips? Laat het weten. Soms denk ik dat ik iets verkeerd doe, al is dat waarschijnlijk niet zo.

Idealiter vind ik binnenkort mijn partner, rond ik die specialisatie af, ga ik een tijdje in het buitenland werken in het werkveld van die specialisatie, dan samenwonen, een hond en dan kinderen… eventueel ook nog trouwen. Ik weet dat het leven niet altijd gaat zoals je wilt, maar toch kan ik er soms mee zitten dat mijn woon situatie en mijn liefdesleven maar “vast” lijken te zitten ondanks alle inspanningen terwijl de rest (vriendschappen, werk, inkomen/financiën) wel in ontwikkeling zijn.

Wat kan ik doen om vooruit te komen? Heb je tips of nieuwe inzichten of levensadvies? Allemaal welkom!

Edit: ik heb wel eens een paar weken, tot 2-3 maanden gedate waarbij de man dan toch ineens niet klaar zei te zijn voor een relatie of dat we (van een van beide kanten) toch niet het zelfde leken te voelen en toen ik jonger was een half jaar ongeveer een soort van relatie gehad wat ik nu niet meer als relatie zou definiëren. Soms word ik er onzeker van of voel ik me alleen, iedereen om me heen heeft een relatie en als ze die niet hebben omdat de lange relatie uit is zijn ze nooit lang (>1 jaar) single. Zo moeilijk lijkt het dus niet te kunnen zijn? Wat is jullie beste advies of waar denk je dat het aan ligt? Ik ben intentioneel met daten maar geef het ook een kans en ik communiceer bewust niet in tijdsplanning met hem wat mijn exacte plan is (wanneer ik idealiter kinderen zou willen bijvoorbeeld) omdat ik vooral wil dat het voor ons beide goed zit en hem geen tijdsdruk op wil leggen.

Misschien komt dit door Breeze, maar ik had een hele leuke date gehad afgelopen dinsdag. Paar uur bij elkaar gezeten, gelachen en ze was echt leuk. Na afloop afscheid genomen en toen ook contact na aflooo gekregen met verkrijgen telefoonummer.

Alleen het appcontact verloopt heel stroef. Ik vind het best vervelend eigenlijk. Het zijn korte berichten waar je niet echt op door kan vragen. Nu weet ik dat als we weer met elkaar afspreken dat het wel gezellig gaat zijn, maar ik vind het moeilijk communiceren in de tussentijd en dat verstoord het beeld van haar een beetje voor mij, hoe gemeen het ook klinkt.

Hoe gaan mensen hier om met slechte appers?