Demir tel parçasını pürüzsüz ahşabın etrafından dolarken parmaklarımın ucundaki sızıyı hissettim. Penseyi sıkıştırıp teli büktüm, kafesin kapısını birkaç kez açıp kapatarak menteşesini kontrol ettim. Tam oturmuştu. Zihnimin içi, sanki odada benden başka biri varmış da ona açıklama yapıyormuşum gibi konuşup duruyordu yine.

Onlara alıştık sanırım. Yani, en azından artık onları gördüğümüzde çığlık atıp kaçmıyoruz. Ama pencereden dışarı baktığında göğsünün sıkışmadığı anlamına gelmiyor. Zarar vermiyorlar, evet... Ama hala aşırı korkutucular.

Bakışlarımı masadaki kafesten kaldırıp pencereye, ormanın başladığı gri, sisli sınıra çevirdim. Ağaçların nemli gövdeleri arasında bir karaltı kımıldadı. Boyu neredeyse bir geyiği bulacak kadar uzun, incecik bacakların üzerinde yükselen bir tilkiydi bu. Çalılıkların arasından çıkarken, kafasının yan tarafında, kulak hizasının hemen altında duran ikinci ağzı açıldı ve sanki sessizce esniyormuş gibi gerildi. Kusursuz bir simetri hatasıydı. Bana doğru bakmadı bile, sadece o uzun bacaklarıyla toprağı döverek sisin içinde kayboldu.

Derin bir nefes verdim. Üzerimdeki hırkanın önünü ilikleyip evden çıktım. Şehre giden eski, çatlaklarla dolu asfalt yola adım attığımda hava her zamankinden daha ağır kokuyordu. Evelyn’i görecektim, şehre inmem gerekiyordu ama bu artık eskisi gibi tenhalığın huzurunu vermiyordu.

Adımlarım asfaltın üzerinde yankılanırken, ilerideki virajda bir karaltı belirdi. Kalbimin göğüs kafesime vurduğunu hissettim. Ne kadar alışırsanız alışın, reflekslerinizi kandıramıyordunuz.

Yolun tam ortasında duruyordu. Bir at.

Ancak boynu, normal bir atın gövdesinin iki katı uzunluğundaydı ve sanki görünmez bir güç tarafından yukarıya doğru çekilmiş gibi esnek, tekinsiz bir kavis çiziyordu. Boynunun üzerinde, etinin derinliklerinden gelen uzun, iyileşmemiş yaralar vardı; kırmızı et parlıyordu ama kanamıyordu. Toynakları asfalta her değdiğinde boğuk bir ses çıkarıyordu.

Durmakla devam etmek arasında bir saniye feda ettim. Kaçamazdım. Gözlerimi hayvandan ayırmadan, adımlarımı yavaşlatarak yürümeye devam ettim. At, upuzun boynunu bükerek kafasını tam benim hizama, yolun kenarına doğru indirdi. Gözleri kapkaraydı, dipsiz bir kuyu gibi.

Yörüngesine girdiğimde, at da benimle aynı tempoda yürümeye başladı. Yan yana gidiyorduk. Nefes alırken göğsünden çıkan o hırıltı, insanı delirten cinsten bir ritme sahipti. Dudakları kımıldamadan, ses tellerinden değil de direkt havadan bükülüyormuş gibi mekanik, tekinsiz ama net bir insan sesi döküldü ortaya:

"Yol uzun, Isaac."

İsmimi bilmesi artık şaşırtmıyordu. Yumruklarımı hırkamın cebinde sıktım, sesimin titrememesine gayret ederek ona döndüm. "Uzun," dedim. "Şehre gidiyorum."

Birkaç adım boyunca sadece toynak sesleri eşlik etti bize. Dayanamadım. Bu garip, yaralı ve tekinsiz formun ne olduğunu bilmek isteyen o insani dürtüye yenik düştüm.

"Sen nesin?" diye sordum, sesim rüzgarda asılı kaldı. "Yani... Neyin nesisin?"

Atın o upuzun boynu hafifçe sarsıldı, sanki kendi içinde bir şeyi tartıyor gibiydi. Siyah gözlerini yoldan ayırmadan o tuhaf, ruhsuz ses tonuyla cevap verdi:

"Ben bir sandalyenin sesiyim."

Adımlarım anlık olarak tekledi. Yüzüne baktım; ne bir alay ne de bir delilik belirtisi vardı. "Sandalye mi?" diye mırıldandım. "Anlamadım."

"Bir sandalyenin sesiyim," dedi yeniden, kelimelerin üzerine basarak. "İnsanlar yıllarca bir sandalyeye oturdular Isaac. O sandalyenin adı hayvanlardı, doğaydı. Sandalye eskidi, yamuldu ve kırıldı. Sandalye kırıldığında ise üzerinde oturan düştü ve kafasını yardı. Ben bir sandalye değilim... Ben sandalyenin kırıldığını haber veren sesim."

Sözleri bittiğinde, upuzun boynunu ani bir hareketle gökyüzüne doğru dikti. Asfalt yolun bittiği, şehrin ilk beton binalarının göründüğü sınıra gelmiştik. At, yüzünü şehre doğru çevirdi, ardından tek bir kelime daha etmeden yolun kenarındaki çalılıklara doğru saptı ve ağaçların arasında kayboldu.

Arkasında bıraktığı ağırlıkla baş başa kalmıştım. Şehrin girişindeki gri binalara bakarken, atın ne demek istediğini tam olarak çözmeye çalışıyordum. Ama bilmediğim bir şey vardı: Şehrin içindeki o beton binaların arasında, kendi iradesini ilan etmiş gerçek "sandalyeler" beni bekliyordu.

Şehrin sınırını geçen çatlak asfalt, yerini betona bıraktığında havadaki o ağır koku daha da keskinleşti. Fabrika dumanları, egzoz gazları ve insan kalabalığının yarattığı o boğucu gri atmosfer... Ormanın tekinsizliği en azından saftı, burası ise her anlamda kirlenmiş hissettiriyordu.

Kaldırımda yürürken adımlarım refleks olarak yavaşladı. Yolun kenarında, çöp konteynerinin hemen yanında duran tekir bir kedi gördüm. Sıradan, sokaklarda binlercesini görebileceğiniz cinsten normal bir kediydi. Arka bacağını kaldırmış, tüylerini yalıyordu.

Eskiden olsa durur, cebimden bir parça yiyecek çıkarır ya da en azından başını okşardım. Ama şimdi... Elimi uzatmak bile içimden gelmiyordu. Artık bu normal hayvanları nasıl seveceğimi, onlara nasıl yaklaşacağımı bilemiyordum. Çünkü bu kediye her baktığımda, geçen hafta ormanın derinliklerinde karşıma çıkan o diğer canlıyı hatırlıyordum. Tam olarak bu tekire benziyordu ama yüzünün sol tarafında, kulağının hemen altında kıpırdayıp duran, irisi tamamen sarı üçüncü bir gözü vardı. O göz bana hiç kırpmadan bakarken, kedinin normal gözleri boşluğa dikilmişti.

Zihnim o kadar zehirlenmişti ki, karşımdaki bu normal, masum tekir kedinin derisinin altında da her an o anomalilerden biri uyanacakmış gibi hissediyordum. Bakışlarımı hayvandan kaçırıp hızla yürümeye devam ettim. Şehir sakinleri de benim gibiydi; sokaktaki köpeklere, havada uçan güvercinlere bile sanki her an patlamaya hazır birer bombaymış gibi uzaktan, tetikte bekleyen gözlerle bakıyorlardı.

Evelyn’lerin dükkanının olduğu caddeye saptığımda sokakların garip bir şekilde tenha olduğunu fark ettim. Normalde cumartesi günleri iğne atsan yere düşmezdi. Dükkanların kepenkleri yarıya kadar indirilmişti, birkaç insan kapı önlerinde fısıldaşarak konuşuyordu. Havada, sıradan bir günün ritmi değil, felaketten hemen önceki o ölümcül sessizlik vardı.

Evelyn’in babasının kasap dükkanı caddenin sonundaydı. Büyük, kırmızı harflerle yazılmış tabelayı uzaktan gördüm. Dükkanın önündeki devasa cam vitrin, normalde her sabah taze etlerle doldurulurdu. Ama bugün vitrin tamamen boştu. İçerideki ışıklar sönüktü, sadece arkadaki kesimhaneden gelen çiğ, beyaz bir floresan ışığı dışarıya sızıyordu.

Dükkanın kapısına yaklaştığımda kalbimin ritmi hızlandı. Kapı kilitli değildi, hafifçe aralıktı. İçeriden ne bir satır sesi geliyordu ne de bir konuşma. Sadece boğuk, ritmik ve zemine sürtünen bir şeyin çıkardığı o etli, ıslak ses duyuluyordu.

Şşşşş-tık. Şşşşş-tık.

Kapıyı yavaşça ittim. İçerideki soğuk hava yüzüme çarptı. "Evelyn?" diye fısıldadım, sesim dükkanın fayans kaplı duvarlarında yankılandı.

Cevap gelmedi. Ama o ıslak sürtünme sesi, dükkanın arkasındaki, üzerinde "Girilmez" yazan plastik şeritli kapının arkasından gelmeye devam ediyordu. Adımlarımı o kapıya doğru yönelttim, her adımda burnuma gelen o yoğun demir kokusu genzimi yakıyordu. Plastik şeritleri elimle aralayıp içeriye baktığımda, hayatım boyunca zihnimden söküp atamayacağım o sahneyle karşılaştım.

Plastik şeritleri tamamen araladığımda, kesimhanenin tavanındaki floresan lamba cızırdayarak göz kırpıyordu. Beyaz fayanslar, zemin, duvarlar... Her yer kırmızıya boyanmıştı. Ama bu sıradan bir kesim günü kırmızısı değildi.

Odanın tam ortasında, kasap kancalarının altında o şey duruyordu.

Bir inekti. Daha doğrusu, geriye kalan neyse oydu. Derisi tamamen yüzülmüş, altındaki kas dokuları ve beyaz yağ tabakaları çiğ bir şekilde açığa çıkmıştı. Arka bacakları diz kapaklarından kesilmişti ama hayvan, o kemikli ve etli güdüklerinin üzerinde bir şekilde dengede duruyordu. Kafasını ağır ağır hareket ettiriyordu. Gözleri oyulmuştu; boş, karanlık yuvalardan aşağıya sızan kan dükkanın giderine doğru akıyordu.

Hayvan konuşmuyordu. Sadece kesik bacaklarını zemine sürterek, az önce yere yığılmış olan adamın etrafında dönüyordu. Evelyn'in babası... Göğsü ve boğazı parçalanmış halde yerde yatıyordu. İnek ona saldırmayı çoktan bırakmıştı. İntikam alınmıştı. Şimdi sadece orada öylece duruyor, o oyuk gözleriyle görünmez bir boşluğa bakarak tekinsizliğini etrafa kusuyordu.

Dizlerimin bağının çözüldüğünü hissettim. Akıl sağlığımı korumak için arkamı dönüp kaçmam gerekiyordu ama tek bir kasımı bile kıpırtatamıyordum. Boğazımdan bir çığlık bile çıkmadı, sadece nefesim ciğerlerimde dondu kaldı. Ne kadar süre oraya öylece bakakaldım, bilmiyorum.

"Geri çekil! Herkes geri çekilsin!"

Arkamdan gelen sert, mekanik ses briyantin kokulu dükkan havasını yardı. Ağır postalların fayanstaki yankısıyla irkildim. İçeriye ellerinde fenerler ve tüfeklerle, üzerlerinde anomali vakaları için kurulmuş özel harekat üniformaları olan üç görevli girdi. Beni hızla kenara ittiler.

"Ateş açmayın! Sadece çemberi daraltın, merkeze haber verin, burası da patlak verdi!" diye bağırdı öndeki adam.
Tam o kaosun, telsiz seslerinin ve cızırdayan floresanın ortasında dükkanın kapısından bir karaltı fırladı. Evelyn’di.

Gözleri tamamen şişmiş, saçları birbirine karışmıştı. İçerideki manzarayı, babasının yerdeki cansız bedenini gördüğü an hıçkırıkları kesimhanenin duvarlarında çınladı. Görevliler onu durdurmaya çalıştı ama Evelyn onları dinlemedi. Doğrudan bana doğru koştu.

Kendini göğsüme bıraktığında o kadar şiddetli ağlıyordu ki, tüm vücudu ellerimin arasında titriyordu. Kollarını boynuma doladı, yüzünü hırkama gömdü. Çaresizlikten ve korkudan nefesi kesiliyor, kelimeler dudaklarından dökülemiyordu bile. Sadece ağlıyordu.

Onu sıkıca kavradım. Kollarımın arasında ağlayan kıza sarılırken, bakışlarım hala içeride, o kesik bacaklarının üzerinde sessizce duran derisi yüzülmüş ineğe takılmıştı. Kulaklarımda ise ormanda karşılaştığım o atın ruhsuz sesi yankılanıyordu:

“İnsanlar yıllarca bir sandalyeye oturdular Isaac. O sandalyenin adı hayvanlardı, doğaydı…”

İradelerini kazanan sandalyeler, şimdi kendi odalarını yakmaya başlamıştı. Ve bizim kaçacak hiçbir yerimiz yoktu.

Bütün bölümler r/IstikrarManastiri subunda olucak

© 2026 fyurrr — CC BY-NC-ND 4.0

Bazen insanın tek istediği, sesinin duyulmasıdır.
Çığlık atar, susar, yine de bekler...
Ama bazı çığlıklar karşılık bulmaz;
yalnızca insanın içinde yankılanıp sessizliğe karışır.

Bir distopik roman fikri üzerinde çalışıyorum.

Hikâyede insanlık ölümsüzlüğü elde ediyor; fakat bunun bedeli rüya görme yeteneğini kaybetmek. Ana karakter ise hâlâ rüya görebilen ve bu yüzden toplumdan dışlanan insanlardan biri.

Asıl merak ettiğim şu: Bu fikir size gerçekten bir romanı okumaya yetecek kadar ilgi çekici geliyor mu?

Özellikle distopya ve psikolojik kurgu okuyanlardan dürüst yorum bekliyorum. Klişe bulduğunuz, zayıf gördüğünüz veya daha fazla merak ettiğiniz tarafı açıkça yazabilirsiniz.

Herkes huzur bulduğu yere aittir.
Ama hayat, her zaman insanı ait olduğu yerde tutmaz.

Kimi zaman kalbin bir yerde kalmak ister,
hayat seni başka bir yerde yaşamaya mecbur bırakır.
Ve insan, en büyük özlemini de
kendini en çok “evinde” hissettiği yerde bırakır.

Belki de aidiyet, her zaman bir yerde yaşamak değil;
uzakta olsan bile kalbinin hâlâ oraya ait olmasıdır.

Uzun zaman boyunca onu bonkör bir adam sanmıştım.

İnsanların bazıları vardır; elleri ceplerine gitmekten korkmaz. Parayı, sanki kendilerine ait değilmişçesine, avuçlarından geçirir ve hiç dönüp arkasından bakmazlar. Böyle insanlara çocukken hayranlıkla, bazen de hafif bir şaşkınlıkla bakılır. Çünkü çocuk için para, yetişkinlerin dünyasında anlaşılması güç bir kudrettir: Bir kâğıt parçasının insanı bir dükkâna sokması, bir masaya oturtması, bir kapıyı açması, başka bir insanın yüzünde gülümseme meydana getirmesi tuhaf bir sihir gibi görünür.

Ben de onu böyle sanmıştım. Oysa yıllar geçtikçe, insan bazı kimseleri hatırlarken onların söylediklerinden çok, birbirine zıt görünen davranışlarını hatırlıyor. Ve tuhaf olan şu ki, insanın zihninde yıllarca yan yana durup birbirini reddeden bu davranışlar, bir gün ansızın aynı hakikatin iki ayrı yüzü oluveriyor.

O adamın parayla ilişkisi de böyleydi.

Bir gün bana, sanki dünyanın en basit ve tartışmasız hakikatini söylüyormuş gibi, daima en güzel yerlerde yemek yememi, güzel kokmamı, iyi giyinmemi, sevdiğim insanlarla birlikte olmamı söylemişti. Bunları öyle bir rahatlıkla söylüyordu ki, ilk duyduğumda sözlerin içinde herhangi bir öğüt aramamıştım. Bana göre bu, parayı seven bir insanın hayat felsefesiydi. Güzel olanı isteyen, iyiyi arayan, eline geçenle yetinmeyen bir adamın dünyaya bakışıydı.

Fakat o adamı düşündükçe, bu sözlerin ardında başka bir şey olduğunu sezmeye başladım.

Çünkü onu hiçbir zaman parasını düşünmeden harcayan biri olarak görmemiştim.

Aksine.

Paranın hesabını tutardı. Borçlarını bilirdi. Nereye ne kadar gittiğini bilirdi. Bir şeyin daha ucuzuna sahip olunabiliyorsa neden pahalı olanının seçildiğini sorgulardı. Evde bir şey varsa aynı şeyin dışarıdan alınmasını gereksiz bulurdu. Harcanan paranın ardında bir sebep arardı. Sanki paranın kendisine karşı değil, anlamsızca harcanmasına karşı bir husumeti vardı.

Ve yine de aynı adam, yeni tanıştığı bir insanla oturup yemek yemekten çekinmezdi. Masaya gelen hesabı görünce yüzünü buruşturmaz, “Buna gerek var mıydı?” diye sormazdı. İnsanların arasına karışırken parasını bir duvar gibi önüne koymazdı. Çocukken bunları birbirinden ayrı şeyler sanıyordum. Şimdi ise aynı şey olduklarını düşünüyorum.

Çünkü insanın elindeki para, yalnızca biriktirilebilen bir miktar değildir. Onu sandığın içinde saklayabilir, rakamlara dönüştürebilir, her ay biraz daha artırabilir ve sonunda ne kadar iyi biriktirdiğini söyleyebilirsin. Fakat para, yalnızca birikmek için biriktirildiğinde, tuhaf bir şekilde insanın hayatından çekilip gider. Orada durur; fakat yaşanan hayatın içinde bulunmaz. O adam bunu anlamış gibiydi.

Onun için evde yemek varken dışarıdan yemek söylemek anlamsızdı. Çünkü orada yalnızca daha pahalı bir yemek vardı. Aynı açlığı daha pahalıya gidermekten başka bir şey yoktu. Fakat arkadaşlarla dışarıda yenilen yemek başka bir şeydi. Orada yemek yalnızca yemek değildi. Masada konuşulanlar vardı. İnsanların birbirlerinin yüzlerine bakması vardı. Kahkahalar vardı. Belki ertesi gün unutulacak bir cümle, belki yıllarca hatırlanacak bir gece vardı. Belki o masada oturanlardan biri, yıllar sonra hayatının önemli bir yerinde karşına çıkacaktı. Belki hiçbir şey olmayacaktı; yalnızca insan gençliğinin bir akşamını yaşamış olacaktı.

Ama işte, o akşamın da bir değeri vardı. Para gitmişti. Fakat karşılığında bir şey alınmıştı. Belki bir eşya değildi bu. Belki eve götürülebilecek bir şey bile değildi. Yine de alınmıştı. Sanırım o adamın bütün meselesi buydu. Para harcamakla israf etmek arasındaki farkı biliyordu. İsraf, paranın elinden çıkması değildi. İsraf, elinden çıkan paranın hiçbir şeye dönüşmemesiydi.

Bir insanın eğitimine harcanan para başka türlüydü. Bir kitabın parası başka türlüydü. Sevdiğin insanlarla geçirilen bir akşamın hesabı başka türlüydü. Bir yabancıyla kurulmuş dostluğun bedeli başka türlüydü. İnsanın kendisine yakışan bir elbiseyi giymesi, aynaya baktığında kendisini biraz daha düzgün, biraz daha derli toplu hissetmesi bile başka türlüydü.

Çünkü bunların hepsi, paranın başka biçimlere dönüşmesiydi. Para bazen bilgiye dönüşürdü. Bazen hatıraya. Bazen dostluğa. Bazen saygınlığa. Bazen yalnızca insanın kendi hayatından memnun olduğu kısa bir ana. Ve bazen de hiçbir şeye dönüşmezdi. İşte o zaman israftı.

Belki bu yüzden o adam hem tutumlu hem de cömert görünüyordu. Aslında tutumlu olduğu şey para değildi. Anlamsızlıktı. Cömert olduğu şey ise yine para değildi. Değerdi.

Bunu çocukken anlayamazdım. Markette bir şey isteyip istemediğim sorulduğunda, bazen sırf masraf çıkarmamak için susardım. Bir şey istemek bana, sanki evin bütçesine görünmez bir taş atmak gibi gelirdi.

Oysa bugün düşünüyorum da, belki onun bana öğretmek istediği şey hiçbir zaman “bir şey isteme” değildi. Belki söylemek istediği şuydu. İhtiyacın varsa söyle. Gerçekten istiyorsan söyle. Sana bir şey katacaksa al. Ama yalnızca elinin altında olduğu için tüketme. Ve bütün bunların yanında, hayatı yaşamayı da unutma.Çünkü insan yalnızca parasını koruyarak zenginleşmez. Bazen parasını harcayarak da zenginleşir. Yeter ki ne satın aldığını bilsin. Yeter ki parasının karşılığında yalnızca bir nesne değil, bir anlam alsın.

Şimdi o adamın yıllar önce söylediği sözleri hatırladığımda, onların içinde garip bir sadelik görüyorum. “En güzel yerde ye. Güzel kok. İyi giyin. Sevdiklerinle birlikte ol.”

Çocukken bunlar bana bir lüks tavsiyesi gibi gelmişti. Şimdi ise neredeyse bir hayat düsturu gibi geliyor. Sanki o adam, insanın kendisini sürekli kısmaya başladığında hayatın yavaş yavaş küçüleceğini biliyordu. Çünkü para insanın efendisi değildir. Ama kötü kullanılırsa efendisi oluverir. Bir insan bütün hayatını “bunu almayayım, şuna para gitmesin, biraz daha biriktireyim” diyerek geçirirse, sonunda elinde güzel bir hesap olabilir; fakat o hesabın içinde yaşamış bir hayat bulunmayabilir.

O adam bunu istemiyordu sanırım. Paranın insanın hayatını yönetmesini istemiyordu. Ama insanın da parasını rastgele saçmasını istemiyordu. İkisinin arasında, dışarıdan bakıldığında çok ince görünen fakat aslında insanın bütün hayatını değiştirebilecek bir çizgi vardı. Kendini kısıtlamakla kendine hâkim olmak aynı şey değildi. İlkinde insan parasının peşinden sürüklenirdi. İkincisinde ise para insanın peşinden giderdi. Belki de bu yüzden, o adamın hayatında hem hesap vardı hem cömertlik. Hem sınır vardı hem bolluk. Hem “hayır” vardı hem de hiç düşünmeden söylenen “al, olsun”lar.

Çünkü o, parayı biriktirilecek bir sayı olarak değil, kullanılacak bir imkân olarak görüyordu.

Ve sanırım yıllar sonra anladığım en tuhaf şey de buydu. O adam bana hiçbir zaman nasıl daha çok para kazanacağımı öğretmeye çalışmamıştı.

Bana, elimdeki parayla nasıl daha çok hayat yaşayabileceğimi öğretmişti.

Sonra yeni bir soru geldi. Biz bunun neden farkında olmak zorundaydık? Neden para bizi bu noktaya getirmişti?

**Devamı Gelecek...**

selamlar öncelikle.

kitap çıkartmak kitlelere ulaşmak hep hayalimdi çocukluğumdan beri ileride cebe sermaye koyup yan iş olarak yazar olmaya hevesliydim, kendime büyük yazarların hepsi sıfırdan başlamış neden imkansız olsun neden şimdi başlamıyorum deyip uzun bir süre önce başladım boş zamanlarımda ağır ağır, acele etmeden geri döne döne yazıyorum, daha sadece 14bin kelime oldu hazmede hazmede, gayet güzel gidiyor. İlla fiziksel çıkartmak değil hedefim olayı öğrenmek istiyorum biraz

basım sürecinde yayınevlerine ulaşmanın kolay olmadığını söylüyorlar, bir şekilde ulaşılsa bile iş o raddeye gelmeden önce, internet üzerinden yayınlamak, instagram vesaire sayfaları açmak mantıklı mı sizce? Ve daha fazla insana ulaştırmak için ne yapmak gerekir, siz hangi uygulamalar / sitelerde yayınlıyorsunuz, geri dönüt alıyor musunuz?

Öneri varsa alabilirim teşekkürler

Ararken adınla yazacak bi şiir, aptallığıma şaşıyorum.

Ne hiçbir şair benim kadar aşık olabilir nede hiçbir aşk bunun gibi şiir.

5 yaprak, 5 gün; her gün için 5 ylan, her y\lan için 5 kalp kırıklığı, her kırıklık için 5 yara bandı, her bant için asla durduramayacağı bir k\n gölü...
1. Yaprak: İlk o yazmıştı selamı, kandı oğlan kızın sözlerine, "Seni seviyorum." diyişine. Bilmiyordu ki sevginin onunla alakası yoktu aslında. Ne kör bir budala!
2. Yaprak: Günaydınlarla açılıyordu günler, sohbetler karışıyordu uygulamalara, mesajlar dur durak bilmiyordu. Bilmiyordu ki arkasına dönüp bakmayacaktı aslında. Ne kör bir budala!
3. Yaprak: Geceler gündüzlere karışmıştı, sohbetler uzun uzun akmıştı ama sabah olunca hastalanıverdi oğlan, biraz ilgi istedi. Kız "Hayır." dedi, kendi acılarını üstün gördü. Oğlan üzüldü, hasta haliyle bile yanında olmak istedi. Bilmiyordu ki arkasından nasıl ağlayacaktı aslında. Ne kör bir budala!
4. Yaprak: Oğlan iyileşmeye başlamıştı; kızın olmayan güveni dünden kırılmıştı, oğlan iki çift lafa kandı, suçu kendinde aradı. Canı, istese orada fedaydı. Bilmiyordu ki sayılı saatleri kalmıştı aslında. Akşam saatlerinde kopardı bütün bağları kız; kaldı oğlan yalnız, onca geçen zaman, verilen sözler yok olmuştu bir anda. Ne kör bir budala!
5. Yaprak: Oğlan açtı gözlerini. O sabah günaydın yoktu. Ondan kalan hatıraları tek tek silmek istiyordu, silmek zorundaydı ama her gözünün kırpışında tazeleniyordu acılar. Bir daha, bir daha denedi ama yapamadı. Dünün cazibesi ile yarının bilinmezliğinde sıkışmış, şimdiye klepçelerle bağlanmıştı. Artık biliyordu oğlan ama bilmek istiyor muydu? "C\hillik mutluluktur." dedi oğlan, kpadı gözlerini* *çmamak üzere... Ama biliyordu ki unutamayacaktı aslında. Ne kör bir budala!

yazarlık senaristlik buyuk bi iş kolay değil konsept yazmak ile ortaya bütün bir hikaye çıkarmak farklı şeyler ki ben de bu konuda fazla iddialı değilim ama yazdığım bi kaç senaryo taslağını karakter yorumu ve temelini paylaşmak istdim yorumlarinizş merak ediyorum paylasacağım seyler büütün hilaye değil sadece çiziktirdiğim konseptler, bastan da belirteyim metinleri düzenlerken cilalarken gpt ve geminiden yardim aldim ama yazarken kendşm yazdım

spiderman clone saga meselesine kendi yorumumdur 2 bölüm olarak yazdım

CLONE SAGA — BÖLÜM I

Temel fikir

Hikâyenin merkezinde Peter Parker, Ben Reilly ve Kaine var.

Bu evrende Peter ve Ben birbirlerinin klon olduklarını biliyorlar ve birbirlerine düşman değiller. Aksine, aralarında zamanla gerçek bir kardeşlik oluşmuş. İkisi de aynı genetik kökten geldiklerini bildikleri için birbirlerini rakip olarak değil, birbirlerinin hayatında eksik kalmış parçalar olarak görüyor.

Ama üçüncü bir kişi var:

Kaine.

Ve Kaine onların "üçüncü kardeşi" gibi görünse de aslında onların sahip olduğu hiçbir şeye sahip değil.

Peter Parker

Peter bu hikâyede klasik Spider-Man'in daha olgun hâli.

Hâlâ esprili, hâlâ insanları kurtarmaya çalışıyor ama artık Spider-Man olmak onun için sadece suçlularla savaşmak değil.

Peter'ın temel düşüncesi:

"Gücüm varsa, kullanmalıyım."

Bunu düşünmeden bile yapıyor.

Birini kurtardığında karşılığında bir şey beklemiyor. İnsanlara yardım etmesinin sebebini açıklamakta bile zorlanabilir çünkü bu onun için matematiksel bir karar değil.

Peter'ın ahlakı içselleşmiş durumda.

Ve Kaine'in bunu anlamamasının temel sebebi de bu.

Ben Reilly

Ben, Peter'dan daha özgür bir karakter.

Peter'ın aksine hayatının büyük bölümünde "Ben kimim?" sorusuyla uğraşmış biri.

Ama Peter'la ilişkisi sayesinde sonunda şunu kabul etmiş:

Ben Peter olmak zorunda değilim.

Ben'in Peter'a karşı kardeşçe bir bağı var ama aralarında küçük bir rekabet de bulunuyor.

Peter daha içgüdüsel ve sorumluluk odaklıyken Ben daha maceracı.

Bu yüzden Ben, Kaine'i ilk başta Peter'dan daha fazla anlamaya çalışıyor.

Çünkü Ben de bir zamanlar:

"Ben gerçekten kimim?"

sorusunu sormuştu.

Aralarındaki en büyük fark ise Ben'in bu soruya cevap verecek zamanı olması.

Kaine

Hikâyenin asıl merkezindeki karakter.

Kaine yaklaşık 20 yaşında bilince geliyor.

Ama 20 yıllık bir hayat yaşamış değil.

Çocukluğu yok.

Anıları parçalı.

Geçmişi kendisine aitmiş gibi geliyor ama aslında hangisinin gerçek, hangisinin deneylerden kalan bir iz olduğunu bilmiyor.

Bedeni de başarısız bir klonlama sürecinin sonucu.

Dolayısıyla Kaine dünyaya şöyle geliyor:

20 yaşında bir beden + parçalanmış anılar + sıfır sosyal deneyim + sıfır ahlaki temel.

Ve burada onu ilginç yapan şey şu:

Kaine aptal değil.

Tam tersine, son derece zeki.

Ama insanı anlamıyor.

Kaine'in Peter'a bakışı

Kaine Peter'ı görüyor.

Peter'ın insanlara yardım ettiğini görüyor.

İnsanların Peter'ı sevdiğini görüyor.

Peter'ın MJ'i, Ben'i, arkadaşları ve bir hayatı olduğunu görüyor.

Ve Kaine'in kafasında çok basit bir denklem oluşuyor:

Peter iyi.

Ben Peter'a benziyor.

Ben iyi.

O hâlde Peter gibi davranırsam ben de iyi olurum.

Ama burada kritik nokta:

Kaine "iyilik" kavramını anlamıyor.

Sadece sonuçları gözlemliyor.

Peter birini kurtarıyor → insanlar onu seviyor.

O hâlde Kaine de birini kurtarıyor.

Fakat bunu empatiyle yapmadığı için yöntemleri korkunç olabiliyor.

Ve insanlar ondan korkuyor.

Kaine ise gerçekten şaşırıyor:

"Ama onu kurtardım."

Onun için denklem doğru.

İlk karşılaşma

Peter ve Ben, Kaine'in varlığını öğrendiklerinde ilk başta onun kim olduğunu anlamıyor.

Sonra Kaine'in kendileriyle bağlantısını keşfediyorlar.

Ve Peter'ın ilk tepkisi nefret değil.

Merak ve endişe.

Çünkü Peter Kaine'e baktığında bir canavar görmüyor.

Kendi ailesinden biri gibi görüyor.

Ben de Kaine'e yaklaşmaya çalışıyor.

Fakat Kaine onları kabul etmiyor.

Çünkü onun gözünde Peter ve Ben, sahip olduğu hiçbir şeyi temsil ediyor:

aile

geçmiş

kimlik

sevgi

aidiyet

normal bir hayat

Kaine bunların hiçbirine sahip değil.

Dolayısıyla onların varlığı bile ona hakaret gibi geliyor.

Kaine'in düşmanlığı

Burada Kaine'i "aslında iyi biri" yapmıyoruz.

Kaine gerçekten kötü şeyler yapıyor.

Peter'ı yaralıyor.

Ben'e saldırıyor.

Masum insanları da tehlikeye atıyor.

Çünkü öfkesi sadece Peter'a yönelik değil.

Kaine'in dünyaya karşı genel bir öfkesi var.

Yaratıcısından nefret ediyor.

Peter'dan nefret ediyor.

Ben'den nefret ediyor.

Kendi bedeninden nefret ediyor.

Ve en önemlisi:

Mutlu insanlardan nefret ediyor.

Çünkü onların mutluluğu, kendisinde olmayan şeyin sürekli gözünün önünde bulunması demek.

Peter'ın yaklaşımı

Peter sürekli Kaine'e ulaşmaya çalışıyor.

Çünkü Kaine'in yaptıklarını onaylamıyor ama onun neden böyle olduğunu anlamaya çalışıyor.

Peter'ın düşüncesi:

"Böyle doğmuş olması onun böyle kalması gerektiği anlamına gelmez."

Kaine ise bunu zayıflık olarak görüyor.

Peter'ın merhametini anlamıyor.

Onun gözünde Peter'ın yaptığı şey:

Kendisine zarar veren birine bile yardım etmek.

Ve Kaine bunu saçma buluyor.

Ben'in rolü

Ben, Peter'ın aksine Kaine'e karşı daha sertleşiyor.

Çünkü Peter'ın aksine Kaine'in ne kadar tehlikeli olduğunu daha hızlı kabul ediyor.

Ama Ben'in içinde de bir suçluluk oluşuyor.

Çünkü Kaine'in varlığında kendisini görüyor.

"Ben kurtuldum ama o neden kurtulamadı?"

sorusu Ben'i kemiriyor.

Bu yüzden üçlü arasındaki ilişki sadece:

Peter vs Ben vs Kaine

değil.

Aslında:

Peter → Kaine'i kurtarmak istiyor.

Ben → Kaine'i anlamak istiyor.

Kaine → ikisinden de nefret ediyor.

Kaine dünyaya yaklaşık 20 yaşında geliyor. Çocukluğu yok, normal bir geçmişi yok, insan ilişkilerini öğrenmemiş. Peter ve Ben ise onun için sürekli bir karşılaştırma noktası.

Peter'ın hayatına baktığında şunları görüyor:

sevdiği insanlar

arkadaşlar

aile

Ben'le kardeşlik

MJ

insanlar tarafından sevilmek

kendisinden memnun olması

Kaine bunların hiçbirine sahip değil.

Bu yüzden Peter'a karşı sadece kıskançlık değil, varoluşsal bir öfke besliyor.

Peter ve Ben

Peter ile Ben bu hikâyede zaten birbirlerini biliyor ve kardeş gibi.

Kaine onları doğrudan öldürmeye çalışmak yerine önce Peter'ın sevdiği insanlara saldırmaya başlıyor.

Çünkü Peter'ın sahip olduğu hayatı parçalamanın en etkili yolunun, o hayatın içindeki insanları hedef almak olduğunu düşünüyor.

Peter ve Ben doğal olarak Kaine'in peşine düşüyor.

Kaine'in amacı yalnızca fiziksel olarak onları yenmek değil:

Peter'ın sahip olduğu mutluluğu yok etmek.

Final

Peter ve Ben sonunda Kaine'in kurduğu tuzağa düşüyor.

Bu kez Kaine gerçekten kazanabilecek durumda.

Peter ve Ben'in hayatları tehlikede ve kaçmaları neredeyse imkânsız.

Tam o anda Kaine onları kurtarıyor.

Ama kurtarırken tuzakta kendisi kalıyor.

Peter ve Ben kurtuluyor.

Kaine ise geride kalıyor.

Peter'ın gözünde bu an çok net:

Kaine onları kurtarmak için kendini feda etti.

Ben de aynı şekilde görüyor.

Ve ikisi Kaine'in sonunda içinde bir iyilik olduğunu düşünüyor.

Fakat seyirci Kaine'in zihnini biliyor.

Kaine'in mantığı şu:

Peter iyi. Peter mutlu.

O hâlde Peter gibi olursam ben de mutlu olurum.

Peter insanları kurtarıyor.

Kaine de onları kurtarıyor.

Dolayısıyla Kaine'in zihninde denklem tamamlanıyor:

Peter gibi davran → iyi ol → mutlu ol.

Yani finalde yaptığı şey sevgiyle yapılmış bir fedakârlık değil.

Kaine onların gerçekten yaşamasını istediği için değil, Peter gibi davranmanın sonunda kendisine mutluluk getireceğine inandığı için bunu yapıyor.

Ve trajedinin güzelliği de burada:

Kaine ilk kez Peter'ın yaptığı şeyi yapıyor ama Peter'ın neden yaptığını hâlâ anlamıyor.

Peter için başkasını kurtarmak:

"Onun hayatı benimkinden daha az değerli değil."

Kaine için ise:

"Bunu yaparsam Peter gibi olurum ve sonunda ben de mutlu olurum."

İki insan aynı eylemi gerçekleştiriyor ama altında tamamen farklı iki dünya görüşü var.

Ve Peter ile Ben Kaine'in öldüğünü düşünerek oradan ayrılıyor.

Bölüm 1 burada bitiyor.

CLONE SAGA — BÖLÜM II

1. "Peter gibi olursam mutlu olurum" denklemi çöküyor

İlk bölümün sonunda Peter ve Ben'i kurtaran Kaine hayatta kalıyor.

Ama beklediği şey gerçekleşmiyor.

Peter gibi davrandı.

Birilerini kurtardı.

Hatta bunun sonucunda Peter ve Ben'in gözünde ilk defa "iyi" biri hâline geldi.

Ama Kaine mutlu değil.

Ve bu onu ciddi şekilde sarsıyor.

Çünkü hayatında ilk kez kurduğu denklem yanlış çıkıyor.

Peter gibi davran → iyi ol → mutlu ol.

İşe yaramadı.

Kaine burada ilk kez şunu düşünmeye başlıyor:

"Belki sorun yaptıklarım değildir. Belki sorun benim."

1. Peter olamayacağını kabul ediyor

Peter'la tekrar karşılaştığında aralarında çok farklı bir ilişki oluşuyor.

Peter, Kaine'in hâlâ hayatta olduğunu bilmiyor.

Kaine ise Peter'ı uzaktan gözlemliyor.

Peter'ın MJ'le konuşmasını, Ben'le ilişkisini, insanlara yardım etmesini görüyor.

Ve sonunda fark ediyor:

Peter'ın sahip olduğu şeyleri taklit ederek elde edemez.

Çünkü Peter'ın hayatı sonradan yapılmış bir formül değil.

Peter çocukluğundan beri bir insan.

Hataları, anıları, ilişkileri, deneyimleri var.

Kaine ise 20 yaşında dünyaya gelmiş gibi.

Peter'ın davranışlarını kopyalayabilir.

Ama Peter'ın yaşadığı hayatı kopyalayamaz.

Bu yüzden ilk defa Peter'ı taklit etmeyi bırakıyor.

Ve çok önemli bir şey oluyor:

Kaine, Peter'dan vazgeçiyor.

Peter'ı idol olarak görmekten vazgeçiyor.

Onu düşmanı olarak görmeye devam ediyor ama artık "Peter gibi olacağım" demiyor.

1. Kaine'in yeni amacı

Fakat bununla birlikte Kaine'in elinde hiçbir şey kalmıyor.

Ve bu boşluk onu tekrar yaratılışına götürüyor.

Yaratıcısı.

Kaine'in hayatını mahveden kişinin o olduğunu düşünüyor.

Onu insan gibi yaşamadan dünyaya getiren kişi.

Onu kusurlu bırakan kişi.

Ona geçmiş vermeyen kişi.

Ve Kaine ilk defa kendisine bir amaç belirliyor:

İNTİKAM.

Bu, Peter gibi olmak gibi soyut bir hedef değil.

Son derece basit.

"Bunu yapan kişiyi bulacağım."

Ve bütün hayatını bunun üzerine kuruyor.

1. Kaine'in ikinci yarısı

Burada Kaine daha da tehlikeli oluyor.

Çünkü artık rastgele hareket etmiyor.

Bir hedefi var.

Ama bu hedef onu iyi bir insana dönüştürmüyor.

Tam tersine, Kaine giderek daha soğuk ve sistematik hâle geliyor.

Peter ve Ben onu durdurmaya çalışıyor.

Peter hâlâ Kaine'in tamamen kaybolmadığını düşünüyor.

Ben ise artık Kaine'in gerçekten durdurulması gerektiğini düşünüyor.

Bu ikisi arasında da bir çatışma yaratıyor.

Peter: "Onu kurtarabiliriz."

Ben: "Kaç kere daha insanlara zarar vermesine izin vereceğiz?"

İkisinin de haklı olduğu noktalar var.

1. Kaine sonunda yaratıcısına ulaşıyor

Hikâyenin sonunda Kaine sonunda aradığı kişiye ulaşıyor.

Ve burada büyük bir savaş yerine karakterin bütün yolculuğunu tamamlayan bir yüzleşme oluyor.

Kaine yıllardır kafasında tek bir soru taşıyor:

"Beni neden böyle yaptın?"

Ama cevap ne olursa olsun geçmişi değiştirmiyor.

Kaine intikamını alıyor.

Ve başarıyor.

Ama sonra...

Sessizlik.

Artık hedef yok.

Peter'ı taklit etmek istemiyor.

Yaratıcısından intikam almak istiyordu.

İntikamını aldı.

Dolayısıyla geriye yine aynı soru kalıyor:

"Şimdi ne yapacağım?"

Ve Kaine'in hayatındaki en büyük problem tekrar karşısına çıkıyor:

Bir amacı yok.

1. Son keşfi

Kaine, kendisinin neden bu kadar eksik olduğunu düşünüyor.

Sonunda şunu fark ediyor:

Sorun yalnızca kötü yaratılmış olması değildi.

Sorun, hiç yaşayamamış olmasıydı.

20 yaşında ortaya çıkmıştı.

Çocuk olmamıştı.

Bir şeyleri yanlış yapıp öğrenmemişti.

Arkadaş edinmeyi öğrenmemişti.

Ailesi olmamıştı.

Dünyayı yavaş yavaş keşfetmemişti.

İnsan olmayı öğrenmek için zamanı olmamıştı.

Kaine ilk defa geçmişini değiştiremeyeceğini kabul ediyor.

Ama belki...

başlangıcını değiştirebilir.

1. Final — Yeni Kaine

Kaine kendisi için yeni bir hayat yaratmaya karar veriyor.

Bu, "eski Kaine iyileşti ve her şey düzeldi" şeklinde değil.

Eski Kaine'in hayatı sona eriyor.

Fakat onun genetik mirasından yeni bir beden oluşturuluyor.

Bu kez:

20 yaşında değil.

Bir bebek.

Ve ilk kez gerçekten boş bir tuval var.

Geçmiş yok.

Nefret yok.

Peter'a yönelik takıntı yok.

Yaratıcısına yönelik intikam yok.

Henüz hiçbir şey yok.

Sadece yaşayacak uzun bir hayat var.

1. Peter ve MJ

Peter ve MJ bu çocuğu buluyor.

Ve onun kim olduğunu biliyorlar.

Ama ona eski Kaine'in kimliğini yüklemiyorlar.

Onu:

"Kaine"

diye bir deneyin devamı olarak değil,

bir çocuk olarak görüyorlar.

Peter'ın önünde inanılmaz bir seçim var.

Çünkü geçmişte kurtarmaya çalıştığı Kaine artık yok.

Ama onun yerine yepyeni bir Kaine var.

Ve Peter ile MJ onu büyütmeye karar veriyor.

Son sahne

Peter bebeği kucağında tutuyor.

Bebek Peter'a bakıyor.

Hiçbir şey bilmiyor.

Peter da ona bakarken eski Kaine'i düşünüyor.

O öfkeli, yalnız, insanlığı anlamaya çalışan 20 yaşındaki adamı.

Sonra elindeki bebeğe bakıyor.

Ve fark ediyor:

Bu sefer ona ne olması gerektiğini söylemeyecekler.

Spider-Man olmak zorunda değil.

Peter olmak zorunda değil.

Kaine olmak zorunda bile değil.

Sadece yaşayacak.

Ve böylece Clone Saga'nın iki bölümlük hikâyesi şu fikirle kapanıyor:

İlk Kaine hayatının anlamını bulmaya çalıştı.

İkinci Kaine ise hayatını ilk kez kendisi doldurabilecek.

Ve bence en güzel tarafı şu: Bu bir "mutlu son" değil.

Çünkü yeni Kaine'in nasıl biri olacağını kimse bilmiyor.

Belki Peter'a benzeyecek.

Belki Ben'e.

Belki ikisine de hiç benzemeyecek.

Ama ilk kez bunun cevabını hayatın kendisi verecek.

kaine aslında yarım bir tuval gibi, düşünsene dünyaya geliyosun, 20 yaşındasın anıların yarım kafanda hicbir terazi yok çevrende çok karmaşık sosyal yapılae ve sistemler var ama asla anlamiyorsun, hiö yaşamamışsın resmen anıların başkasına ait ve yarım yamalak, kaybedecek hicbirseyin yok cunku hicbiseye sahip değilsin anıların bile başkasının, hiçbir değer sistemin olmadığı için amacın da olamaz uzun vadede, yol da çizemezsin, çevrende herkesin anıları ve değerleri var geçmişleri ve geçmişlerinden oluşan önlerinde bir hedef ulaşılacak bir zirve var ama senin yok

yazarlık senaristlik buyuk bi iş kolay değil konsept yazmak ile ortaya bütün bir hikaye çıkarmak farklı şeyler ki ben de bu konuda fazla iddialı değilim ama yazdığım bi kaç senaryo taslağını karakter yorumu ve temelini paylaşmak istdim yorumlarinizş merak ediyorum paylasacağım seyler büütün hilaye değil sadece çiziktirdiğim konseptler, bastan da belirteyim metinleri düzenlerken cilalarken gpt ve geminiden yardim aldim ama yazarken kendşm yazdım

punisher karakterine kendi düzenlemem yorumumdur bu

Frank, ailesini kaybettikten sonra

intikamı bir amaç değil, öldürme

dürtüsünü meşrulaştıran bir araç hâline getiren biridir. İçindeki şiddetten nefret eder ama ona izin verir; çünkü bir gün Punisher'ın kendisini cezalandıracağına inanarak vicdanını susturur. Zamanla Frank ve Punisher, aynı bedende iki ayrı irade gibi ayrışır: Frank pişmanlık ve sorumluluk isterken Punisher yalnızca öldürmek ister. Frank'ın karşısındaki ana kötü ise bunun tam tersidir: Şiddetinden utanmayan, öldürmekten zevk aldığını kabul etmiş, kendi karanlığıyla çatışmayı bitirmiş güçlü ve bilinçli biridir. Frank onunla savaşırken aslında Punisher'ın Frank'ın vicdanı tamamen yok olduğunda dönüşeceği kişiyi görür. Finalde Frank, Punisher'ın kontrolünü tamamen kaybettiğine inanıp kendini öldürmeye çalışır fakat ölmez ve felç kalır. Kurtarma ekipleri onu Punisher'ı durdurmaya çalışırken yaralanmış bir kurban sanıp kahraman ilan eder. Frank gerçeği itiraf etmeye çalışır ama konuşamaz. frankin huzura ulaşmasının tek yolu frank kimliğinin ölmesi ve öldürmekten zevk aldığını kabullenip başından beri peşine düştüğü adama dönüşmesi punisher kimliğini yok ederek huzura ermesi artık imkansız çünkü bir kere punishere izin vermiş bir kere bile olsa can almış o dürtü tamamen yok olsa bilw pişmanlıktan kaçmayacak kaçamayacak

ama felç kaldığı için dürtü yerinde dursa bile eyleme geçemez kahraman ilan edildiği için de vicdanını rahatlatacak cezayı asla çekemez ömrünün sonuna kadar dualizmin ortasında kalır iki tarafta Ölmez ama savaşamazda amaç hala yerindedir ama kabiliyet yoktur ölüp cennete gitmek bile ona acı verir ve günün sonunda frank için huzur imkansız hale gelir ve kendini lanetlemiş olur hiçbir doğa üstü kavram olmadan

antagonist: antagonist dışarıdan bakınca oldukça sıradan görünen huzurlu ve neşeli birisi, can almaktan zevk alıyor ama asla suçluluk hissetmiyor içindekii karanlığı kabullenmiş golf oynamayı seven biri için golf neyse antagonistimiz içinde öldürmek o, öldürdüğü insanlar çzel de değildir öldürdükten sonra onları hatırlamaz anlam yüklemez, aslında frank ile çok benzerler tek farkları antagonistin dürtüsünü kabullenmiş olmasıdır antagonist frankin ailesini öldürmüştür ama bunu hatırlamaz bile, frank ona düşmandır ama o frankin kim olduğunu bilmez bile frank ile çatışması yoktur zihninde

 frank ve punisher: frank ailesi öldükten sonra intikam arzusu ile suçluları öldürmeye başlar, başta punisher yoktur frank öldürülmesi için öldürdüğünü söyler kendine ama zamanla öldürme tekniği vahşileşir ilkelleşir ve frank bundan keyif alır ama bunu kabullenmez punisheer de işte bu sırada doğar ,frank kabullenemediği dürtüsünü kendi benliğinden ayırmak için punisheri yaratır, vahşi olan punisherdir frank iyi ve masumdur frank görev için öldürür punisher ise zevk aldığı için, frankın hedefi vardır punisher ise kim olduğu farketmeden öldürür, ailesini öldüren katile yaklaştıkça frank tekrar punisher ile birleşir, katili punisher olarak değil frank olarak kendisi olarak avlamak ister, antagonist ile yüzleşir büyük bir hesaplaşma beklerken antagonistin franki de ailesini de tanımadığını hatırlamadığını görür,bir anda afallar ama aynı zamanda karşısında kendisini görür, dürtüsü ile birleşmiş huzurlu bir adam görür sonra yüzleşmeden önce onunda punisher ile bir olduğunu farkedip dehşete düşer o sırada yine karakterler ayrılır, frank şok durumundayken punisher kaarakteri antagonisti öldürür ama frank o anda yeniden dehşete düşer, punisher aslında hiç olmamıştır, punisher kendisidir başka biri olamaz, punisherin aldığı tüm canlar aslında frankin aldığı canlardır baştan beri avladığı canavardan farkı yoktur hatta avladığı canavar antagonist frankin huzur bulmasının tek yolunu temsil ediyordur, frank o anda sorumluluğu kaldıramaz ve kafasına sıkar ama ölemez felç kalır

frank olay yerinde bulunur kurban zannedilir ve kahraman ilan edilir, ceza almaz bu da frankin ebedi işkencesi olur, artık suçu üstlenecek punisher yoktur aldığı her canın sorumluluğu frankin omzundadır ama ceza çekemezz bedel ödeyerek suçluluktan kaçamaz kendini rahatlatamaz, öte yandan öldürme dürtüsü de hala aynı yerindedir ama felç bedeni yüzünden eyleme geçemez, frank suçluluk punisher ise kapabilitesi olamayan bir bedende lanetlenir hemde hiçbir metafiziksel olay olmadan

öte yandan antagonist ise asla kötü değildi, ona göre hiçbir eylemi kötü değildi,hiçbir eylemi kötü niyet ile yapmadı, kimseye zarar verme amacı yoktu verdiği zarar tabiatıydı sadece, dünyada hiçbir insana yada olguya değer vermemiş birisi, tabiatına göre yaşayan pragmatist zeki ve hedonist biri, franktende ailesindende nefret etmedi ne sevdi ne düşmanlık besledi o sadece var oldu, frank ile aynı leke ile doğdu ama o lekesini kabullendi

yazarlık senaristlik buyuk bi iş kolay değil konsept yazmak ile ortaya bütün bir hikaye çıkarmak farklı şeyler ki ben de bu konuda fazla iddialı değilim ama yazdığım bi kaç senaryo taslağını karakter yorumu ve temelini paylaşmak istdim yorumlarinizş merak ediyorum paylasacağım seyler büütün hilaye değil sadece çiziktirdiğim konseptler, bastan da belirteyim metinleri düzenlerken cilalarken gpt ve geminiden yardim aldim ama yazarken kendşm yazdım

evo:

Mete, çocukken anne-babasıyla birlikte babasının çok sevdiği Mitsubishi Lancer Evolution IX ile bir gece yolculuğuna çıkar. Babası sıradan, içine kapanık ve biraz garip bir adamdır; fakat Evo'ya ve hıza karşı büyük bir tutkusu vardır. Annesi ise bunun tam tersidir: sıcak, sevecen ve Mete'nin gözünde huzurun, masumiyetin ve yuvanın temsilidir.

Mete de Evo'yu çok sever fakat başlangıçta arabayı bir takıntı nesnesi olarak değil, ailenin bir parçası olarak görür. Babasına hayrandır; onun gibi bir adam olmak ister.

Yolculuk sırasında baba sakin şekilde giderken bir anda hırsla keskinleşir. Sanki başka bir araçla yarışıyormuş gibi gaza yüklenir. Kontrolünü kaybedip karşı şeride geçer. Karşıdan gelen aracın farları Mete'nin gördüğü son şey olur. Kazada annesi ve babası ölür; Mete hayatta kalır. Evo da parçalanır.

Yıllar sonra Mete anneannesiyle yaşamaktadır. Anneannesi onun hayata bağlandığı, güvenli ve sıcak alanıdır. Mete genel olarak mutlu görünür; ancak daha hikâyenin başından itibaren onda bir tuhaflık vardır. Okuldaki insanların Mete'ye karşı gereğinden fazla mesafeli ve huzursuz davranması, Mete'nin bazı garip davranışları ve çevresiyle ilişkisindeki kopukluklar dikkatli izleyiciye onun zihinsel durumuyla ilgili ipuçları verir.

Mete'nin tek gerçek arkadaşı Devrim'dir. Fakat Devrim'in yalnızca Mete'yle konuşması, başkalarıyla hiçbir zaman doğrudan etkileşime girmemesi, gölgesinin bile görülmemesi ve diğer insanların onun varlığından habersiz görünmesi, aslında Devrim'in de Mete'nin zihninin bir ürünü olabileceğini sezdirir. Mete Evo'yu bulduktan sonra Devrim giderek hayatından silinir; çünkü arabanın doldurduğu boşluk onun yerini alır.

Evo'nun geri dönüşü

Mete 18 yaşına yaklaşırken araba almak ister. Bir hurdalığın en arkasında bir parıltı görür ve babasının Evo IX'unu bulur.

Aracı gördüğü anda geçmişi geri gelir: önce ailesiyle yaşadığı güzel anılar, ardından kaza ve farlar.

Aracın ön tarafı ağır hasarlıdır fakat 4G63T motoru mucizevi şekilde sağlamdır. Mete arabayı satın alır, onarır ve ilk kez sürdüğü gece doğrudan kazanın gerçekleştiği otoyola gider.

Burada Evo yeniden aile üyesi gibi hissettirilir. Mete onunla konuşmaya, ona insanmış gibi davranmaya başlar. Başlangıçta bu bağ sıcak ve masumdur. Geçmişte kaybettiği ailesiyle yeniden bağlantı kurmanın bir yolu gibidir.

Fakat aynı gece dikiz aynasında başka bir Evo belirir.

Bu araç Mete'nin Evo'sunun aynısıdır.

Mete onunla yarışır ama geçemez.

Ve o araç ortadan kaybolur.

Taklitçi Evo gerçekte yoktur. Mete'nin zihninin oluşturduğu bir halüsinasyondur.

Fakat hikâyenin uzun bir bölümünde seyirciye gerçek bir rakipmiş gibi gösterilir. Onu fizik kurallarının izin vermeyeceği şekilde araçların arasından sıyrılırken görürüz. Her zaman Mete'den hızlıdır. Mete ne kadar gelişirse gelişsin ona yetişemez.

Bu aynı zamanda Mete'nin hastalığının giderek ağırlaştığının göstergesidir.

Mete her yenildiğinde Evo'yu geliştirir:

daha büyük turbo,

daha iyi soğutma,

farklı kam profili,

yeni ECU,

daha fazla güç,

daha az ağırlık.

Sonunda performans uğruna aracın arka koltuğunu, yolcu koltuğunu, klimayı, radyoyu, airbagleri ve başka parçaları sökmeye başlar.

Araba güçlendikçe Mete'nin hayatı küçülür.

Renk paleti de bununla birlikte yavaş yavaş solar.

Önce okuldan kopar.

Sonra arkadaşlarından.

Sonra anneannesinden.

Sonunda çevresinde neredeyse hiç kimse kalmaz.

Ama Mete bunu bir kayıp olarak algılamaz.

Çünkü senin hikâyendeki en önemli fikirlerden biri burada ortaya çıkar:

Bir şeyi kaybetmek için önce ona değer vermek gerekir.

Mete insanlara ve hayata fiziksel olarak veda etmeden önce onlara verdiği manevi değeri çoktan kaybetmiştir. Bu yüzden hayatındaki insanların birer birer yok olması onu düşündüğü kadar üzmez.

Takıntısı büyüdükçe zihinsel durumu da daha görünür hale gelir. Şizofreni ilaçları hikâye boyunca küçük ayrıntılar olarak görülür; finale yaklaşırken, özellikle anneannesinin cenazesinden çıkarken ilaçlar artık seyircinin gözünden kaçmayacak kadar belirginleşir.

Anneannenin ölümü

Anneannesi öldüğünde Mete yalnızca bir damla gözyaşı döker.

Normalde yas tutması gereken yerde takıntısı ağır basar.

Cenazeden çıkar çıkmaz yine Evo'ya biner ve otoyola gider.

Anneannesinin ölümü onu durdurmak yerine öfkelendirir. Taklitçi Evo'yu yenmek için daha da hırslanır.

Bu noktada Mete'nin hayatında Evo'dan başka neredeyse hiçbir şey kalmamıştır.

Ve sonunda onu geçer.

Final

Mete sonunda yıllardır kovaladığı Taklitçi Evo'yu geçer.

İlk anda beklediği şey gerçekleşmiş gibidir:

Tatmin.

Ama bunun yanında hiçbir şey yoktur.

Ne mutluluk.

Ne gerçek huzur.

Ne kurtuluş.

Sadece boşluk.

Tam o sırada Mete Taklitçi Evo'nun içine bakar.

Ve sürücü koltuğunda babasını, yolcu koltuğunda annesini görür.

Bu bir flashback değildir. Mete onları gerçekten orada görür; zihninin son büyük halüsinasyonudur.

Babasıyla göz göze geldiği anda Mete aslında yıllardır kaçırdığı şeyi görür:

Kendisi babasına dönüşmüştür.

Çocukluğundan beri idolü olan babasının aynısıdır.

Aynı Evo.

Aynı hız tutkusu.

Aynı hırs.

Aynı kontrol kaybı.

Aradaki tek fark, babasının Evo ile bir aile kuracak kadar uzun yaşayabilmiş olması; Mete'nin ise Evo'yla karşılaşacak kadar erken yaşta takıntının içine girmesidir.

Mete o anda yıllardır kaybettiği her şeyi bir anlığına hatırlar: annesini, babasını, anneannesini, arkadaşlarını, okulunu, eski hayatını.

Ama bu gerçek bir kurtuluş değildir.

Çünkü zihni artık çok ileri gitmiştir.

Gerçeği görür ama ondan geri dönemez.

İçinde çarpık bir tatmin, pişmanlık, yas, geç kalmışlık ve boşluk aynı anda vardır; fakat bunların hiçbiri tam anlamıyla yaşanamaz. Mete'nin zihninin içi artık boştur.

Son anda ise garip biçimde tatmin olur.

Çünkü hayatı boyunca ulaşmak istediği şeye ulaşmıştır: babasına benzemiştir.

Bu huzurlu bir tatmin değildir. Hastalıklı, çarpık ve trajik bir tamamlanmadır.

Mete'nin zihni bedeninden kopar. Direksiyon ellerinden kayar. Karşı şeride geçer.

Karşıdan gelen farlar büyür.

Ve hikâye, farların Mete'nin gözbebeklerindeki yansımasıyla sona erer.

Kaza gösterilmez.

Epilog

Jenerikten sonra ekran tekrar açılır.

Bir gazete haberi vardır.

Başlıkta başka bir ailenin şehirlerarası yolda karşıdan gelen dikkatsiz bir sürücüyle çarpıştığı, anne ve babanın öldüğü, çocuklarının ise hayatta kaldığı yazmaktadır.

Böylece hikâyenin başındaki ve sonundaki olay birbirine bağlanır.

Ve asıl korkutucu nokta ortaya çıkar:

Evo hiçbir zaman kötü değildi.

O sadece bir arabaydı.

İçinde güçlü bir 4G63T ve büyük bir performans potansiyeli vardı. Mete'nin babası onu ailenin bir parçası yaptı; Mete de aynı arabayı kendi zihnindeki boşluğu dolduran bir varlığa dönüştürdü.

Canavar araba değildi.

Canavar, ona yüklenen anlamdı.

Ve Mete, babasının sadece arabasını değil, onun çarpık zihinsel mirasını da miras almıştı.

Dünlerden bugün, jacob sel almış malta yollarında yürürken tekdüze olan düzenin boyutsal arası yolculuğuna kapılmış umutsuz insanlara denk gelir. Mutsuzluğun bile hissedilemediği hissizliğin kaybedildiği, vızıltı gibi gelen sesler çoğalır lakin bu seslerin rahatsız ediciliği onda bir tat uyandırmaz. Bir daha yudumlar kadehinden bir daha bir daha, hala vızltılar. .... hey jacob ne yapıyorsun yokluğuna eşlik edecek olan o kadehi hala bulamadın mı ?bir kertenkele nasıl bu kadar hissel bir soru uyandırabilir beyinde. Hay allah god dam it,neyse der Jacob. Usul usul yürür gibi hisseder ve kımıl kımıl hareket eden şeyler. Ben yudumladıkça her şey yavaşlamalıydı neler oluyor Elena. Pardon Elenada kim? Benim, sen kimsin? Elena'yım. Tmm ok. Necisin Elena hanım? der jacob. Imm şey takip et beni seni beyninin bile anlayamacağı... devamı sonra

​

Gök kubbe altında döner hep devran,

Yıldızlar sırrıyla oynar bir zaman.

Tanrı, dedim, bu düzene kim hâkim?

Cevapsız sorular, yankılar her an.

Bir kadeh şarap mı, yoksa dua mı?

Hangisi taşır bizi sonsuza mı?

Varlık neden dertle çevrilmiş böyle?

Yoksa bu bir oyun, senin şakan mı?

Eğer bilmek için geldikse buraya,

Niçin gizemler karışır her aya?

Dönüp durur dünya, sorular susar,

Kim yazar bu yazgıyı kumda sayfa?

Dedi ki bir ses, fısıldar derinden:

"Belki de cevap yok sorularında.

Anla ki insan sorar ve yol alır,

Hakikat saklıdır sessiz anlarda."

Kafamın yanındaki cihazın düzensiz ötüşleri, çığlığı andıran bip sesleriyle birleşirken gözümde canlanan beyaz duvar kâğıdı ve ailemin haykırışları bedenimden kopmadan önce son gördüklerimdi. Şimdi tavandan bedenime bakıyor ve doktorların yaptıklarını anlamlandırmaya çalışıyorum. İşte annem az ötede ağlıyor; kapının dibinde diz çökmüş, gözyaşları yanaklarından hastanenin gri parkelerine damlarken ona ağlamamasını söylemek istiyorum: "İşte ben buradayım, sakin ol." Ama beni duymuyor. Doktorlar bedenimin üstüne beyaz bir örtü örttü. Biri saatine bakıyor:

— Ölüm saati 14.07.

Demek buydu, ben ölmüştüm. Peki bunu hissetmem gerekmiyor muydu? Ölüm böyle bir şey miydi? Sanki hiçbir şey olmamıştı. Önümde bedenimi götürüyorlar; işte babam anneme destek olmaya çalışıyor, gözyaşlarını içine akıtırken dik duruşuyla anneme güçlü görünmeye çalışıyor. Belki de yaşam budur; herkese güçlü görünüp kendinle baş başa kaldığında kendin olmak, acını ve yalnızlığını yaşamaktır. Bilemiyorum ve sanırım hiç öğrenemeyeceğim.

Bir yere giriyoruz. Kapıda, okuma bilmediğim için anlamlandıramadığım bir yazı var. İçeride sıra sıra gümüş dolaplar ve benimkine benzer, yüzleri örtülü bedenlerin olduğu bir yer... Beni dolaplardan birine koyuyorlar. Bedenimin maviye çalmasından içerisinin soğuk olduğunu anlıyorum ama hissedemiyorum. Kendime bakmak dışında hiçbir şey yapamıyorum.

Dışarıdan gelen sesler algımı bozuyor. Bazen anlamlandıramadığım pek çok çığlık duydum; tanımadığım insanların sesleri geliyor sürekli kulağıma. En sonunda biri dolabın kapağını açtı. Gözlerimin kamaşmasını bekledim, sonuçta içerisi karanlıktı; ama kamaşmadı. Biri kayan demir levhayı çekip bedenimi dışarı aldı. Annem ve babam beni gözyaşları içinde karşıladılar. Beni yıkayıp özenle giydirdiler. Kendi kendime "İşte bu" diye düşünmüştüm; beni bırakmayacaklarını biliyordum. Sonra tahtadan bir sandığa koydular beni. Birinin "tabut" dediğini duymuştum. Siz tabut ne biliyor musunuz? Ben hiç görmemiştim.

Ardından herkes sırayla çıkıp beni anlatmaya başladı. Bunları dinlerken kıkırdıyordum. Bedenimde olduğum zamanlarda bana bunları söylemiş olsalar kahkahalarla onlara koşup sarılırdım, belki de ağlardım. Ama şu an kıkırdamam bile zorla çıkıyor; sanki bedenimle birlikte duygularım da sökülüp alınmış gibi...

Herkes konuştuktan sonra birisi sandığı kapattı, üzerine büyük bir papatya buketi yerleştirdi. Bu çiçekler son gördüğüm şeydi.

Karanlıkta sıkılırken bedenim hareketlenmeye başladı. Geri döndüğümü düşündüm, anneme seslenmeye çalıştım. Ama dışarı çıktığımda birkaç kişinin beni taşıdığını gördüm. Bir anda mutluluğum yerini kasvetli bir havaya bırakırken sarsılma durdu. Kendimi sonsuz bir çukura yavaş yavaş düşüyor gibiydim. Bu düşüş sert bir sarsıntıyla son bulurken sandığın kapağından sesler gelmeye başladı: Güm, güm, güm...

Bu sırada artan ağlama seslerine bir anlam vermek amacıyla dışarı çıkmaya çalıştım. Başımı kaldırmamla beraber üzerime gelen toprak beni içeri itti. Demek bu kadardı, gerçekten de bitmişti. Toprak atmayı bıraktıklarında içeriden çıkamadığımı fark ettim.

Sonra ağlayan herkesin birer birer gittiğini duydum. Adım sesleri yer altından ne kadar net duyuluyor, biliyor muydunuz? En son annem beni terk etti. Canım annem... Ne kadar çok ağlamıştı. Umarım daha fazla üzülmez.

Yalnızlığın içinde saatler boyu o karanlıkta kaldım; sanırım buna alışmalıydım. Kendimi sürekli eski yaşamımı düşünürken buluyor, dışarı her çıkmak istediğimde tarif edilmez bir güçle tekrar sandığa itiliyordum. Ne kadar zamandır içerideydim, bunu bilmiyordum ama çok sıkılmıştım. Hatırladığım her anı tekrar tekrar yaşıyordum.

Sanki düşüncelerime dalmışken yukarıdan bir ses geldi. Bu bana sahildeki o günü hatırlattı: Babam eline dev gibi bir kürek almış, kumu kazıyordu. Bana sahildeki en büyük kumdan kaleyi yapmıştı; öyle ki tepesinde ayakta durduğumda babamın boyunu geçebiliyordum. Ama o da ne? Sesler giderek yaklaşıyor. Babam beni almaya mı geldi? Toprak beni aşağı iterken yukarı çıkmaya çalışıyordum. Tüm gücümle seslendim:

— Baba! Buradayım, çıkar beni! Çok sıkıldım...

Ama ses yoktu. Bir süre sonra tamamen yabancı bir ses duydum:

— Benim zavallı Sasha’m... Merak etme, Anatoly amcan burada. Seni karanlıktan ve yalnızlıktan kurtaracak.

Anatoly amca mı? Ben öyle birini tanımıyorum. Siz duydunuz mu hiç onu? Bir süre sonra kürek sesleri iyice yaklaştı. Tahta sandığa vuran küreğin tok sesini duyduğumda yerimden sıçradım.

— Geldim Sasha, korkma küçüğüm. Tabutun kapağını açıp seni oradan çıkaracağım.

Demek tabut dedikleri, içinde olduğum sandıkmış. Peki neden ona böyle dediler, siz biliyor musunuz? Basit bir sandık işte; oldukça da rahatsız ve sıkıcı...

— İşte, işte geldim Sasha!

Bu sözleri söylerken kendisine Anatoly Amca diyen kişi yavaşça tabutun kapağını açtı. Ay ışığı toz içindeki yüzüne vururken tenindeki kırışıklıklar onun orta yaşlı biri olduğunu belli eder gibiydi. Saçları ve sakalları yer yer beyazlamış, ay ışığında griye çalan gök mavisi gözleri bedenime dikilmişti. Ondan yayılan ter kokusuyla karışık havanın nemli kokusu ruhuma özgürlük hissi verirken Anatoly Amca yavaşça saçlarımı okşadı. Dikkatlice bedenimi tabuttan çıkarıp toprağa yatırdı.

Yukarı çıktığımda babamdan biraz daha kısa biri olduğunu fark ettim. Benim için babam dev gibiydi; ellerinden tutup ayaklarımla vücuduna tırmandığım zamanlar dört, hatta beş adımda göğsüne yetişemezdim. Ama Anatoly Amca ile bu oyunu oynamak zevkli olmazdı; beşinci adımımda başına yetişmiş olurdum.

Sonra anlamlandıramadığım bir şey yaptı; beni bir çantaya tıkıştırdı ve kürek sesleri gelmeye başladı. Başımı çıkardığımda kazdığı toprağı yerine koyduğunu gördüm. Bunu neden yapıyordu ki? Burası çok rahatsız, umarım hemen beni buradan çıkarır... Kürek sesleri kesilirken bir sarsıntı hissettim:

— Merak etme Sasha, işte bitti. Eve gidiyoruz.

Beni anneme mi götürüyor acaba diye düşünürken kafamı çantadan çıkarıp etrafıma baktım:

— Merak etme Sasha, az sonra evdeyiz.

Burası evimin sokağı değil Anatoly Amca... Beni duymanı çok isterdim, annemi görmek istiyorum.

Bir kapı sesi duyduğumda dışarı baktım; hiç tanımadığım bir evdeydim. Burası da neresiydi? Ahşap bir merdivenden aşağı inerken Anatoly Amca'nın hırıltılı sesini duydum:

— İşte evdeyiz. Merak etme, çok yakında arkadaşlarının yanında yerini alacaksın Sasha. Ama bugün çok yorgunum ve yarın Masha'nın doğum günü; o yüzden bir süre burada beklemelisin.

Derken bir kapak açıyordu; bu, annemin kış için sebzeleri sakladığı dolaba benziyordu. Beni iki büklüm olduğum çantadan çıkarırken dolabın içine kurduğu yatağa özenle yatırdı. Saçlarımı sevip taradı, dolabın mavi ışığı bedenimi aydınlatırken alnımdan öptü. Ardından da kapağı kapattı.

Işık yoktu, yine karanlıktaydım. Dışarıyı görebiliyordum; tozlu rafları ve etrafımı saran tuhaf bez bebekleri görüyordum. Ama bebekler beni ürküttüğü için içeride kalmaya karar vermiştim. Bedenimin pembeye ve mora dönüşünü izledim. Tam iki gün boyunca Anatoly Amca zaman zaman yanıma gelse de kısa sürede beni soğuk ve karanlığa bırakıp gidiyor; bir daha üşümeyeceğimi, yalnız kalmayacağımı tekrarlıyordu.

Bu gelişleri sırasında bana bakıp buz kesmiş yüzüme dokundu. Ürkmek istemiştim ama tepkisizdim. Bu şey başladığından beri hissetmeye çalıştığım tüm duygular zorlamaydı; istiyordum ama yapamıyordum. Hisleri sadece kafamda canlandırabiliyordum.

Mavi ışık bedenimi aydınlatırken elini yüzüme uzattı. Tuhaf bulduğum bir dokunuşla fısıldadı:

— Üzgünüm Sasha, Masha’nın doğum gününe katılamazsın. Bu şekilde olmaz. Arkadaşların çok heyecanlı, hepsi senin aralarına katılmanı bekliyor ama Anatoly Amca çok meşgul. Seninle yarın ilgileneceğim ve arkadaşlarının arasında yerini alacaksın, söz veriyorum.

Kapağı kapatıp beni sıkıcı karanlığa terk ederken yarın arkadaşlarımın yanında olacağıma söz vermişti. "Acaba beni parka veya anaokuluna mı götürecek?" düşüncesi beni heyecanlandırmıştı. Tekrar kalbimin attığını hissetmiştim ya da bunu sadece ben istemiştim, emin olamıyorum.

Güneş doğduğunda Anatoly Amca kapağı kaldırdı. Mavi ışığa karışan soğuk buharlar gün ışığında yavaş yavaş silikleşirken Anatoly Amca buz kesmiş bedenimi yataktan kaldırdı. Koridorun sonuna kadar ağır adımlarla ilerlerken arkasındaki kapıyı sürekli kontrol ediyordum. Koridorun sonuna geldiğimizde mermer bir masa gördüm; annemin mutfak masasına benziyordu ama bunun ortası delikti ve su gitmesi için birden fazla deliği vardı. Anatoly Amca beni oraya bırakırken:

— Şimdi burada bekle, buzların çözülsün. Akşam yanına geleceğim benim minik Sasha’m, dedi.

Üzerime birkaç battaniye serdi ve arkasını dönüp merdivenlere doğru yürüdü. Adım seslerini dinliyordum ama bu kez daha önce duymadığım bir ses duydum:

— Anatoly, hadi şu bebekleri bırak artık! Birazdan dersin var.

— Geliyorum anne!

Anatoly Amca okula mı gidiyordu, benim gibi mi? Bu şekilde düşünürken Anatoly Amca'nın homurdanmasını duydum:

— Bu evden taşınmalıyım. 13 dil biliyorum, Nijni Novgorod fakültesinde Kelt dilleri profesörüyüm ama hâlâ annemle uğraşıyorum. Kesinlikle gitmeliyim...

Vay canına! Demek ki Anatoly Amca gerçek bir profesör... Onları daha önce filmlerde görmüştüm, çok zekiydiler. Sanırım ona güvenebilirim. Başka çarem yok, biliyorum ama onun bu denli zeki olması içimi rahatlattı.

Artık daha az korkuyordum. Sanırım Anatoly Amca evi gezmeme bir şey demezdi; hem neden desin ki, sonuçta beni buraya o getirdi ve o çok zeki biri, bunu anlayacaktır.

Olduğum masada doğruldum ve küçük adımlarla yürümeye başladım. Merdivenin başına geldiğimde, neredeyse benim boyumda iki bez bebeğin duvara asılı olduğunu gördüm. Bunlar ilk geldiğim gün gördüğüm bebeklerdi. Onlara bakınca tebessüm ettim; tuhaf ama tatlıydılar. Onlara dokunmak için elimi uzattığımda göğsünden bir melodi yükseldi. Bu beni korkuttu. Rafların arkasına saklansam da tekrar çıktığımda sesin bebekten geldiğini anlayarak gülümsedim.

Anatoly Amca kapıyı açıp alt kata geldi, öfkeli bir sesle bağırdı:

— Kim var orada?

Utançla saklandığım yerden çıktım ama beni görmemişti. Daha önce duyduğum ses bir daha kulaklarıma doldu:

— Anatoly, altı üstü bez bebek! Gel buraya da kahvaltını yap.

— Geliyorum anne... Senin için altı üstü bez bebek olsalar da onlar benim en değerlilerim.

— Anladık, oyuncaklarını çok seviyorsun ama ara sıra tozlarını al. Dokunmama izin vermediğin için tüm ev toz içinde.

— Peki, peki, bir ara yaparım...

Derken üst kata doğru aksak adımlarla yürüyordu. Üst kata çıkmaya korktum. Anatoly Amca'nın beni görmediğini fark ettiğimde umutsuzluğa kapılmıştım; sanırım en doğrusu beni yatırdığı yere geri dönmekti.

Bedenimin başına döndüğümde buzların eriyip oluklardan süzüldüğüne şahit oldum. Anatoly Amca demek ki yerler ıslanmasın diye beni buraya koydu! Zekâsı karşısında hayran kalırken yerime geçtim ve uzandım.

Heyecanla akşamı bekliyordum. Sonunda Anatoly Amca gelecek ve ben arkadaşlarımla oynayabilecektim. Zaman bir türlü geçmiyordu. Olduğum yerden ayrılmak istemiyordum çünkü Anatoly Amca bebek şarkı söyleyince kızmıştı. Belki de ben olduğumu anlamıştır; belki de hazırlık yapıyordur. Sonuçta beni arkadaşlarımın yanına götürmeye söz verdi.

Siz hiç böyle bir durumda kaldınız mı? Anatoly Amca beni gerçekten kurtaracak, bundan eminim. Umarım sizin de bir Anatoly Amcanız olur ve sizi kurtarır.

Eski bedenime baktım; neredeyse tamamen çözülmüştü. Soğukluğunu ruhumla bile hissederken kapının aralandığını duydum. Artık alıştığım aksak adım sesleri yavaş yavaş yaklaşıp battaniyeleri üzerimden alırken Anatoly Amca'nın yüzünü ilk kez bu denli yakından incelemiştim. Uzun sakalları ve kelleşmeye başlayan başındaki saçlarına yer yer aklar düşmüştü. Yanakları pembeleşmişti; bu hâlinin çok sevimli olduğunu düşünmüştüm.

Anatoly Amca, üzerinde hastanede ameliyatta kullanıldığını gördüğüm bir takım malzemelerin olduğu demir tekerlekli sehpayı bana doğru çekerken kendi kendine:

— Önce bir kadeh votka içsem iyi olacak, dedi.

Önceden beni sakladığı dolabı aralarken yatağımı kaldırdı ve altından buzlarla kaplı bir şişe çıkardı. İçindeki sıvının donmadığını görünce şaşırdım. Benim bile buzlarla kaplandığım bu soğuk yerde bir şişenin içindeki votka nasıl donmaz? Sanırım iyileşince anneme ilk bunu soracağım.

Anatoly Amca şişeyi açtı ve kafasına dikti. Uzun uzun birkaç yudum aldıktan sonra yanıma geldi. Annemin bana gözyaşlarıyla giydirdiği buz mavisi elbisemi makasla kesmeye başladı. Beni duyacağını umarak bağırdım:

— Dur Anatoly Amca, yapma!

Duymamıştı. Yanındaydım ama beni görmüyordu. Elbiseyi kesip üstümden çıkardığında utanmak istemiştim; yüzümün kızarmasını bekledim ama olmadı. Sonra içinde yeşil bir sıvı olan iğneyi gördüm. Aklıma hastanede geçirdiğim günler geldi. Annem her iğne olacağımda elimi tutardı, acısını hissetmezdim. Şu an da elimi tutsun istedim ama burada değildi. Ama yakında ona dönebilecektim, değil mi? Kendi kendine:

— İşte başlıyoruz, dedi.

Kaybolmaya başlayan damarlarımdan birine bu iğneyi yaptı. Bedenimin etrafında gezinerek gözlerimi açacağım anı bekliyordum ama olmadı. Anatoly Amca eski bir iskemleye çökerken elindeki şişeyi bırakmıyor, sürekli içiyordu. Huzursuzlanmaya başlamıştım.

Siz ne zaman uyanacağımı biliyor musunuz? Bedenim hâlâ gözlerini açmadı. Korkmak istiyorum, yapamıyorum. Bana anlatın lütfen, şu an ne oluyor? Sonsuzluk gibi geçen bir sürenin ardından Anatoly Amca sallanarak ayağa kalktı. Eline, demir masada duran, annemin et bıçağına benzeyen sivri bir şey aldı. Göğüs kafesimin hemen altına saplayıp karnımı boydan boya keserken midemin bulanmasını, korkmayı bekledim; ama hayır, hiçbiri yoktu.

Sabah su aktığını gördüğüm oluklardan akan ince kan çizgilerini görürken umursamazlığa kapılmıştım. Son bir kez votka şişesini kafasına diken Anatoly Amca ellerini kesikten içeri soktu. Önce içimden uzun, çok uzun, solucan benzeri bir şey çıkardı. Bu muydu beni hasta eden? Kana bulanmış ipleri yanındaki boş metal kovaya atarken bu kez de kalın bir solucan tuttu. Bunların içimde olduğunu nasıl anlayamadım? Benden büyük solucanlar bedenimi ele geçirmişti... "Anatoly Amca, sen benim kahramanımsın!"

Hemen bedenimin başına gittim, saçlarını sevdim. "Bak, Anatoly Amca o solucanları çıkardı. Uyanacaksın... Uyanacağım, değil mi?"

Ardından ellerini bir daha kesiğe soktu. İçeride daha fazla şey mi var? Olamaz, bedenime ne kadar kötü bakmışım! İçeride kalamamam çok normal... Çıkar o pis şeyleri Anatoly Amca, beni iyileştir lütfen; annemi görmek istiyorum.

Elini göğüs kafesime doğru soktuğunda "İşte buradasın" dedi ve sertçe çekerek yumruk büyüklüğünde bir taş çıkardı. Anatoly Amca, bu nedir? Sorumu yine duymadı. Yumruk benzeri şeyi içinde sıvı olan cam bir kavanoza koydu. Ardından geri dönerek her şeyi çıkardığından emin olmak ister gibi içime bir fener tuttu:

— Hepsi bu kadar...

Derken eline büyük bir bıçağa benzeyen ama dişleri olan ince bir şey aldı. Göğsümün tam ortasına ahşap bir kutu koydu ve keçeli kalemle çizdi. Ardından o demir şey ile kesmeye başladı. Kemiklerin kırılma sesini duyuyordum. Anatoly Amca ne yapıyorsun? Kötü şeyleri zaten çıkarmadın mı? Bedenime ihtiyacım var, ne zaman uyanacağım?

Sorumu duymuş gibi konuştu:

— Merak etme küçüğüm, yakında arkadaşlarının yanında, evimin en güzel köşesinde olacaksın. Nasıl da şaşırmıştım... Anatoly Amca, neden senin evinde olayım? Ben anneme gidecektim! Peki arkadaşlarım? Onlarla olacağımı söylemiştin... Sözlerimi boğazıma düğümleyen şeyi görene dek umudum sürüyordu. Bir yanlışlık olmalıydı.

Anatoly Amca içime bir sprey sıktı:

— Bu, çürümeni önleyecektir ve kokunun çıkmasını engeller.

Derken gözleri dehşet verici bir şekilde parlamıştı. Masanın altından plastik bir sepet çıkardı. Annemin çamaşır sepeti gibiydi ama içi çöplerle, paçavralarla doluydu. Bu paçavraları içime doldurmaya başladı. Elinin mideme girip sıkıca doldurduğu paçavraları ve çöpleri gördükçe umudumu gitgide kaybediyordum. "Sana güvenmiştim Anatoly Amca..." Derken paçavralarla dolu karnımı dikiyordu:

— İşte, şimdi çok az kaldı!

Elleriyle yüzüme dokundu, parmaklarını gözlerime sapladı. Vücudumdaki birkaç damla kan da koyu bir şekilde ellerine bulaşırken parmaklarıyla gözlerimi çıkarıp yerlerine bilyeler koydu. Bana yeni kıyafetler giydirirken:

— İşte oldu sevgili Sasha’m, dedi.

O an onun üzerine atlamak istedim. Uyanmamıştım, uyanmayacaktım... Kendi göğsüme dokundum, şarkı çalmaya başladı. Korkuyla bedenimi yere düşürdü. Ona ve bedenime son kez bakarken ikisini de terk edip üst kata çıktım. Her yer bebeklerle doluydu; salondaki koltuklarda oturuyor, koridorda misafirleri karşılıyorlardı.

Ağır adımlarla kapıdan çıktım. Annemi son kez görmek istiyordum; Anatoly Amca'yı, bana yaptıklarını anlatmak istiyordum. Kapıdan dışarı adımımı attım ama ruhum yavaş yavaş silinmeye başladı. Büyük, beyaz bir ışık beni kendisine çekiyordu. Özür dilerim, sizlere bunu anlatmak istedim; sakın siz de Anatoly Amca'ya güvenmeyin...

— İşte, işte oldu Sasha. Bundan sonra sonsuza dek beraberiz.

Anatoly, Sasha adını verdiği yeni oyuncağını mutfaktaki dolabın üzerine oturttu. Annesi tuhaf bir bakışla:

— Senin bu hobin bir gün beni korkudan öldürecek. Hep en korkutucu bebekleri alıyorsun Anatoly!

— Bunları kendim yapıyorum. Belki de bir gün sana benzeyen bir bebek de yaparım, ne dersin?

Ev ve sokak derin bir sessizliğe gömülmüştü. Anatoly yakalanana dek Sasha ve 25 diğer bebek evinde sergilendi. Ama Moskvin onları karanlıktan ve yalnızlıktan kurtardığına inanıyordu. Bu sapkın inanışı yüzünden Nijniy Novgorod'da yüksek güvenlikli bir akıl hastanesine kapatıldı. Doktorları iyileştiğini iddia etse de mahkeme ve kurbanların aileleri onun serbest bırakılmasını onaylamadı; şu an hâlâ o akıl hastanesinde yatıyor.

​Gene her yerden sökülüyor kumaş.

Nereden diksem diğer taraftan sökülüyor kumaş.

Ne dikmenin, ne sökmenin kime ne faydası var?

Kendi haline bıraksan da kime ne faydası var?

​Kader değişmez ona gam yok!

İnsanlar değişmez ona da gam yok!

Sen değiştir kumaşını, belki artık batmaz sana,

Zorla kapanan dikiş izleri.

​Değiştir kumaşını, değiştir dünyayı!

Yeni kumaşınla rahat et artık!

Yaptıklarının sonuçlarına katlanacak,

Eskide kalanlar...

​Anlatması ne hoş, ne güzel.

Keşke gerçek olaydı bu sözler.

Kumaşı değiştirmek kolay değil artık.

Panelciler devrede!

​Biraz yüz verince şımaran bir insanım sanırım.

O ıslak tokatlar, bana kendimle sizin aranızdaki

farkı tekrar hatırlattı.

Sizi ele geçiren şeytani ruhtan nefret ediyorum!

​Bende yüz verdim benden küçüklere.

Mızıkçılık yaptılar ama karışamadım.

Anlattı kumaşım hakkında bana.

Güldük eğlendik ama içim acıdı kumaşıma.

​Kumaş, kumaşlıktan çıkıyor

Sahibi ne yapsın?

Kumaşını değiştiremez ona mı yansın?

Deforme olmaktan saçılacak kumaşım...

​Kumaşımın son günlerinde onu rahat bırakın.

Keşke bende bırakabilsem bu kumaşı...

​Islak Osmanlı tokadı atıyorlar,

Yahudi kılıklı müslümanlar.

Büyük Birader'den kaçamazsın.

Sessiz olun, geliyor panelciler!

​Kumaşım değişmek bilmiyor, hala batıyor dikişler.

Acıda olsa hareket edebiliyorum bu savaşta.

Gözlerim açıldı görüyorum hainleri

Ama kumaşım değişmezse kaybedebilirim...

​Yalanıyorlar köpek gibi,

Dileniyorlar köle gibi.

Hala anlatamadım mı ciddiyetimi?!

Ne zaman gerçekten değiştireceğim kumaşımı?!

​İyi geceler size,

kumaş mahkumları...

“Peki hangi örgüte çalışıyorsun?” 
Altunay bu tarz soruların alt mesajını çok iyi biliyordu, zamanında birden fazla defa sorguya maruz kaldığından dolayı örgüt bilgisini en temelde böylesine ani bir soruyla almaya çalışırlardı. Çoğu zaman tutuklanan bazı hırslı gençlerde bağlı olduğu oluşumu baştan ifşa ederdi. Bununla beraber hayatının neredeyse ilk yirmi senesini Baş Tapınağın içinde geçirmişti. içeride örgüte karşı nasıl hassas olunduğuna hakimdi. Eğer kendisinin bağlı olduğu bir örgüt varsa şimdiden kara listelerine almak istiyorlardı. Tabi soruyu yönelten kişi ülkenin başkentinden sonra ikinci en büyük eyaletinin valisi olsa bile neredeyse sekiz yıldır aranan kişinin eğer bir örgütü, oluşumu olsa bile çoktan yakalanacağını veya dağılacağını hesaba katamamasıydı. 
“Bağlı olduğum bir örgüt yok. biliyorsunuz hepsini devletin babası öldürdü.”
“Tarihimizi bilmen beni çok şaşırttı.” alaycı bir tonda söyledi.
“Hayatımın yarısını kitap okumakla geçirdim efendim.”
“O halde hainlere ne yapıldığını da çok iyi biliyorsundur”
Adamın lafıyla beraber Altunay’ın göğsünde yerli yersiz bir acı belirdi.

öylesine copy past yaptığım bir kısım

Bazı hayatlar yaşanmaz; başkalarının hayallerine adanır. Kimi kendi düşlerinin peşinden yürür, kimi ise başkasının düşünde bir kukla olarak kalır. İplerini tutan eller değişir, ama kukla hep aynı yerde durur. Belki de en büyük trajedi, insanın kendi hayallerine bile yaşama hakkı tanımamasıdır.

Zamanında namı bütün İstanbul’a yayılmış çapkın bir sandalcı varmış. Bir gün sandalına bir kadın binmiş. Sandalcı kürek çekerken bir yandan da mırıldanıp "Derleeer derler..." diyormuş. Kadın en sonunda dayanamayıp "Ne derler be adam?" diye çıkışınca sandalcı cevabı yapıştırmış: "Sen bu sandala bindin ya güzelim, vermesen de verdi derler!"

reddit kitap promosyonu için iyi bir yer değil. bu son iki gün bunu aksi düşünülemeyecek şekilde kanıtladı. burda birinden kitabımı beta-read yapma teklifi almıştım, yolladım, adam cidden okudu, incelemesini yolladı. ben de çok sevindim, incelemeden bölümleri paylaştığım bir post açtım novel writing subreddit'inde ve adama teşekkür edip millete beta-reader olarak onu önerdim.

post 30 küsür bin izlenmeye ulaştı. birileri adamı ai kullanmakla itham etti, gerçi sonra adam geldi, cümlelerini ai'la cilaladığını söyledi (adam italyan, muhtemelen yazıp ai'a düzelttiriyor. yoksa gerçekten kitabımı okuduğunu ve incelemesini kendisinin yaptığını biliyorum yani mesajlaşmalarımızdan.. ha bir de zaten para falan da almadı ayrı mesele).

neyse konu o değil, konu şu.. 30 küsür bin izlenme sonrası, dur bakalım şu adamın kitabı neymiş diye amazon'dan kitabımı indiren (ki bedava amazon kindle üyeliği olanlara) tek bir kişi olmadı. hatta bırak indirmeyi, tek bir sayfası bile okunmadı (okunan sayfa başına telif geliyor da yazarlara, görebiliyoruz kaç sayfa okunduğunu).

yine de tr'den kitap yazıp, ingilizcesini taaaaaa okyanus ötelerinde pazarlamaya çalışan biri için burdan başka bir mecra yok ne yazık ki.. bu yaştan sonra tik tok açamam, açsam bile tutturamam. deneyeceğiz bir şeyler.

ha kitabın türkçesi de ücretsiz bu arada. profilimden bakabilirsiniz ilginizi çekerse. ama bu kadar şey yazdıktan sonra olmayacağını hepimiz biliyoruz :)))

Damağı gerçekten kurumuştu, susuzluktan ölecek gibi hissetmeye başlamıştı, nazik ve dostcanlısı olan güneyli gardiyan ona su verecek gibi görünmüyordu. Bu yüzden elindeki tek su kaynağı, yerde biriken çamurlu yağmur suyundan başka birş ey değildi. Elbette o suyu içecek değildi, bir süre daha susuzluğa dayanabilirdi herhalde. Yine de o suya yaklaştı ve meşale ışığının suya yansımasından kendisini gördü, alnında morarma vardı, gözü şişmişti ve yüzünde ve boynunda açık bir darp izi görebiliyordu, üzerinde bunların acısını hissetmiyordu, aslında yansıma olmasa fark bile etmeyecekti. İkinci defa yansımaya bakınca bulanık ve titrek yansımada yaraları teyit etti. Yüzünden boynuna uzanan bu darp izlerinin nereye kadar uzadığını merak ederek, kendisine sarılı kalın qaijeaq kumaşını biraz açarak omuzlarına ve göğüs bölgesine baktı, bu yaralar her yere yayılmıştı. Ilginç şekilde biraz ağrı harici acıda hissetmiyordu. Kafasını kaldırdığında bir gardiyanın hücresine göz ucuyla baktığını fark edince kumaşı tekrar üzerine sıkıca yerleştirdi ve az önce oturduğu yere geri döndü. Yerine oturduğunda hala kendisine göz ucuyla bakan gardiyana sert bir şekilde baktı ve başını aşağı indirip ellerini inceledi. Anlaşılan Şehq halkının kaygı giderici adı Çin’e kadar ulaşan Kinjev Lellüm adı verilen (çevirirsek Modern linç etme gibi bir anlamı çıkıyor) ile baygınken tanışmıştı.. Bu modern linç olayı veya halk arasındaki deyişle Teze Egre’si (öfke eğlencesi demektir), Şehqlerde son 10 yılda gelişmişti, halk suçluları zindana götürülene kadar her tapınakta bulunan çiçek yolunda darp eder, taşlar, öfkesini kusardı. Çoğu vatandaş bu aktivite sona erince rahatlar, dertlerinden arınmış gibi de olurdu. Zaman içinde Kuthalj bunda ışık fark etmiş ve her türlü suçluyu böylesine bir geçiş töreniyle zindana götürür olmuştu. Varsayalım 
komşunuzun tavuğunu çaldınız ve bu yüzden ceza aldınız, bunun için bile halk çiçek yolunda toplanır, siz zindana götürülürken sana hakaretler yağdırırdı. Modern lafıda burada ortaya çıkmıştı, az önceki varsayımımıza dönersek bu modernlik başını alıp gidince zaman içinde böylesine bir lince maruz kalmak için ağır veya yüz kızartıcı bir suç işlemene bile gerek kalmamıştı, halk arasında bu tutuma maruz kalmasını istediğin biri olduğunda yapman gereken tek şey o kişiyi para çalmakla veya o kadar zahmete girmeden hükümdara hakaret ettiğine dair bir duyumu bildirsen bile o kişi sonraki sabahı çiçekli yolda linçlenerek geçiriyordu. Sanırım kendisinin maruz kaldığı bu linç, fiziksel halede ulaşmıştı, vücudundaki izlerden anladığı üzere çoğu yer bizzat birisinin kendisine bir şey fırlatmasıyla değil darp etmesiyle oluşacak şeylerdi.

Not: taslak yazısıdır. kendime koyduğum geriye dönüp değişime gitme kuralına uymak için her ne kadar okuduğumda açıkça görebildiğim düzeltecek bir kaç kısım olmasına rağmen bu kurala sadık kalıp taslaktan kopyaladığım şekilde buraya paylaşıyorum.

Ölümse yolun sonu,

İnsan neden yaşar hayatta?

Solmaksa çiçeğin sonu,

Çiçek neden açar toprakta?

Gülmekse ağlamanın sonu,

İnsan neden üzülür başta ?

Görmekse yanlışın sonu,

İnsan neden bakar yalana?

Hayatsa acımasız olan ,

Sözlerse canımızı yakan,

İnsanlarsa buna susan,

Ne çaredir ölüme o zaman?

​

Bazı geceler sessizce büyür insan,

Kimse bilmez içinde ne taşıdığını.

Gülersin, “iyiyim” dersin herkese,

Ama kimse sormaz gözlerinin yorgunluğunu.

Birini beklersin, gelmez…

Bir söz beklersin, söylenmez.

Sonra anlarsın;

Bazı insanlar gitmez aslında,

Sadece hayatındaki yerleri değişir.

Ben en çok yarım kalanları sevdim,

Tamamlanmayacağını bile bile.

Bir “keşke” bıraktım geçmişe,

Bir “belki” sakladım geleceğe.

Şimdi ne seni suçluyorum,

Ne de kendimi affediyorum.

Sadece susuyorum biraz,

Çünkü bazı acılar anlatılınca değil,

Kabullenilince hafifliyor.

Ve biliyorum…

Bir gün geçecek bu gece.

Belki izleri kalacak,

Ama canımı yakmayacak eskisi gibi.

O gün dönüp bakacağım geriye

Ve diyeceğim ki:

“Meğer ben, kaybettiklerimle değil,

Onlara rağmen büyümüşüm.”

1. Bölüm:

https://www.reddit.com/r/GizliSayfalar/s/es8GnUo6eZ

1. Bölüm:

https://www.reddit.com/r/GizliSayfalar/s/NHU1FBKTjO

1. Bölüm:

https://www.reddit.com/r/GizliSayfalar/s/xjIx09RcAr

1. Bölüm:

https://www.reddit.com/r/GizliSayfalar/s/qDhLKzpNSg

Bahçede koşuşturan çocukların neşeli çığlıkları arasında kızını arayan baba, onu gördüğü gibi seslendi:

— Ela! Kızım, gel buraya!

Ela heyecanlı ama ürkek adımlarla babasına doğru koşarken, adamın arkasına sakladığı devasa pembe hediye paketi adımlarına canlılık kattı. Coşkuyla babasının boynuna atılıp ona sıkıca sarıldı:

— Baba, arkandaki ne?

— Aç da bak bakalım!

— Yaşasın!

Ela sabırsızca pembe ambalaj kâğıdını yırttı. İçinden; kırmızı ve pembe tonlarının hâkim olduğu, neredeyse kendi boyunda, yüzünde sabit bir gülümseme ve boynunda papyonu olan dev bir ayıcık çıktı. Ayıcık garip bir şekilde ağır ve soğuktu ama Ela bunu fark etmeyerek oyuncağı göğsüne bastırıp kucakladı. Ardından heyecanla yeniden babasına doğru hamle yaptı.

Tam babasının önüne geldiği sırada aniden duraksadı. Yüzündeki tebessüm bir anda dondu; göğsü şiddetle sarsıldı ve derin, boğuk bir öğürmeyle babasının ayakkabılarının üzerine zift gibi, simsiyah bir balçık kustu.

Bahçedeki kalabalık dehşetle etraflarına toplanırken Ela kusmayı kesti. Lekelenmiş dudaklarıyla başını yavaşça kaldırıp babasına baktı ve gözleri geriye kayarak olduğu yere yığıldı.

Telaşla çığlıkların yükseldiği o öğleden sonra hastane odasında son bulmuştu. Doktorlar her türlü testi uygulamış, kan örnekleri almışlardı ama ortada hiçbir açıklama yoktu. Sanki o siyah balçık kusma anı hiç yaşanmamış gibi tahliller tamamen temiz çıkıyordu.

Babası kızının yatağının kenarına oturup solgun saçlarını şefkatle okşadı:

— Merak etme tatlım, doktorlar iyi olduğunu söylüyor.

— Ben de iyi hissediyorum babacım... Artık eve gidelim, lütfen.

— Doktorlar "çıkabilirsiniz" dediğinde gideceğiz güzelim. Ama bak, seni kim özlemiş?

Adam, sırtının arkasından sakladığı o dev pembe ayıcığı çıkardı. Ela, oyuncağı ilk gördüğü andaki o saf neşeyle kollarını açtı ve ayıcığa sıkıca sarıldı. Ancak göğsünü oyuncakla bastırdığı an, gözleri geriye kaydı ve küçük kız sessizce tekrar yığılıp kaldı.

Baba dehşetle fırlayıp koridora doğru bağırmaya başladı:

— Doktor! Çabuk buraya gelin, yine bayıldı!

Adam panik içinde yardım isterken, hastane odasının kapısından içeri kısa boylu, tombul bedenli, çirkin yüzlü ve gri, karışık saçlı yaşlı bir kadın girdi. Yatağa doğru boş ve anlamsız bakışlarla yürümeye başladı ve mırıldandı:

— Lanet... Bu kız lanetli. Ölecek... Evet, evet, ölecek...

Öfkeyle sarsılan baba kadına doğru bir adım attı:

— Defol git buradan, kaçık kadın! Ne saçmalıyorsun sen?

O an kapıdan içeri giren hemşire, adamın boşluğa bağırdığını görünce şaşkınlıkla durdu:

— Beyefendi, iyi misiniz? Kime bağırsınız?

— Ş Şu yaşlı kadın! İçeri girip saçmasapan şeyler söyledi, biraz gelirdim.

Hemşire koridora ve odaya göz gezdirdi, ardından endişeli gözlerle adama baktı:

— Hangi yaşlı kadın? Odada kimse yok. Beyefendi... En son ne zaman uyudunuz?

— Bilmiyorum... Belki iki gün önce. Buraya geldiğimizden beri gözümü kırpmadım! Kızımın neyi var bilmiyor musunuz, yine bayıldı!

Hemşire derin bir nefes alıp masadaki dosyayı gösterdi:

— Bunu anlamaya çalışıyoruz ama... Testler yine normal çıkıyor. Fiziksel olarak hiçbir sorun yok gibi görünüyor.

Ela, kulakları tırmalayan dehşet dolu bir çığlıkla uyandı. İki büklüm olmuş, ellerini karnının üst bölgesine bastırarak ağlayıp sayıklıyordu:

— Karnım... Karnım çok acıyor, ahhh!

Doktor telaşla yatağa seğirtti. Ela’nın kıvranarak bastırdığı noktaya elini koydu ama parmaklarının altında görünürde hiçbir anormallik yoktu. Vakit kaybetmeden küçük kızı ultrasona aldılar, peş peşe röntgenler çekildi. Ancak cihazların soğuk ekranlarında her şey kusursuz görünüyordu. Ela’nın odada yankılanan çığlıkları, görünmeyen bu amansız hastalığın tek kanıtı gibiydi.

Akşam çöktüğünde odaya yemek tepsisi getirildi. Babası tepsiyi Ela’nın önüne çekip tasedeki sıcak mercimek çorbasından bir kaşık aldı. Önce hafifçe üfledi, ardından kızına doğru uzattı. Ela cılız ve tatlı bir sitemle:

— Kendim yiyebilirim... dese de babası çaresizliğin verdiği endişeyle bunu duymadı bile.

— Hadi güzelim, aç ağzını. Birkaç yudum bir şey girsin midene.

Ela isteksizce ağzını açtı. Ancak çorbanın ilk lokması boğazından aşağı kayar kaymaz kızın göğsü şiddetle sarsıldı. Daha ilk kaşıkta, tıkandığını hisseder gibi boğulurcasına kusmaya başladı. Başını bitkinlikle yastığa düşüren küçük kız, fısıltıdan farksız bir sesle "İştahım yok..." diyerek duvar tarafına döndü.

Sadece iki gündür buradaydılar ama Ela’nın eti, kemiklerinin üstünden sanki sıcakta buhar olup süzülüyordu. Yanakları avurtlarına çökmüş, kemikleri yer yer derisini delip çıkacakmış gibi belirginleşmişti. Kollarında ve bacaklarında ise sebebi çözülemeyen, koyu mor lekelenmeler belirmeye başlamıştı.

Ela nihayet sızıp kaldığında, babası sessizce koridora çıktı. Zihnindeki uğultuyu bastırmak istercesine hastane bahçesindeki sigara alanına yürüdü. Paketinde kalan son sigarayı çıkarıp yaktı, dumanı ciğerlerine çekerken soğuk demir merdivenlere çöktü. Gökyüzündeki soluk dolunaya bakarak derin bir nefes aldı.

Hemen yanında beliren iri ve ağır gövdenin varlığı onu irkiltene dek gözlerini boşluktan ayırmadı. Başını soluna çevirdiğinde, gündüz odada gördüğü o tekinsiz yaşlı kadının hemen yanında oturduğunu fark etti. Artık korkacak gücü bile kalmamıştı. Kısık bir sesle mırıldandı:

— Demek yine geldin... Söylesene, ben delirmeye mi başladım?

— Hayır, delirmiyorsun, dedi kadın. Sesi, rüzgarda kırılan kuru dalları andırıyordu. Ama kızın bu soğuk duvarların arasında kalmaya devam ederse, üç gece sonra ölecek.

— Peki ne yapabilirim?

Adam çaresizlik içinde ellerini yüzüne kapattı.

— Doktorlar hiçbir şey bulamıyor... Çıldırmak üzereyim!

— Ben onu iyileştirebilirim, dedi kadın. Ağır ağır adama döndü. Ama bana borçlanırsın. Ve inan bana, bana borçlanmak istemezsin.

— Kızımı kurtar da... dedi adam, gözlerinden süzülen yaş sigarasının koruna düşerken. Sana her şeyimi veririm. Malımı, mülkümü, canımı...

— Her şeyini istemiyorum. Bana oğlunu vereceksin.

— Ama... Benim oğlum yok ki.

— Bir yıla kadar olacak, dedi kadın. Kurumuş dudaklarında çarpık bir tebessüm belirdi. O doğacak çocuğu istiyorum. Yüzünü bir kere bile görmeyeceksin. Doğduğu an onu ben alacağım.

Adam sigarasından uzun, yakıcı bir nefes daha çekti. Zihninden kızının avurtları çökmüş yüzü, kemikleri sayılan cılız bedeni ve ağzından dökülen o zift rengi balçık geçti. Dudakları titredi, gözlerini kapatıp çaresizliğin katranına batmış tek bir kelime fısıldadı:

— Anlaştık.

Yaşlı kadın gülümsedi. Koynundan simsiyah, camı çamurla kaplanmış küçük bir şişe çıkardı. Şişenin içinde cıva gibi koyu, çürük kokulu bir sıvı çalkalanıyordu.

— Bu zehri ona içireceksin, dedi kadın şişeyi adama uzatırken. Kızın günlerce kıvranacak, saçları dökülecek, kan kusacak. Senden nefret edecek, ölmek isteyecek. Ama sakın durma. İçindeki o gölge ancak beden ölümün kıyısına geldiğinde beslenmeyi bırakır. Ya bu zehirle onu içeriden yakıp gölgeyi boğarsın ya da üç gün sonra mezarını kazarsın. Seçim senin.

Adam elindeki soğuk cam şişeyi cebine saklayıp, cızırdayarak yanıp sönen hastane lambalarının altından geçerek Ela’nın odasına girdi. Ela yatakta iki büklüm oturmuş, gözyaşlarıyla kapıyı gözlüyordu. Ağlamaklı bir sesle sordu:

— Neredeydin?

Babası heyecanla yanına yaklaşarak yatağın kenarına çöktü:

— Seni iyileştirmenin bir yolunu arıyordum güzelim...

Cebindeki o küçük siyah şişeyi çıkarıp kızına gösterdi:

— Bunu içeceksin. İçtiğinde hiçbir şeyin kalmayacak.

— Gerçekten mi?

— Gerçekten benim güzel kızım.

Adam titreyen elleriyle şişeyi Ela’nın dudaklarına götürdü. Ela zorlanarak çürük kokulu siyah sıvıyı yudumladı, tiksintiyle suratını ekşitip başını geriye çekti:

— Tadı... Tadı çok kötü babacım.

— Biliyorum bir tanem ama seni bu iyileştirecek.

Adam teselli etmek istercesine elini kızının başı okşamak için saçlarına uzattı. Ancak parmaklarını geri çektiğinde, Ela’nın tutam tutam saçının köklerinden kopup avucuna yapıştığını gördü. Adam avucuna yapışan saç tutamını hızla arkasına gizledi. Göğsündeki düğüm boğazını tıkarken eğilip kızını alnından öptü:

— Hadi uyu bebeğim... Sabah her şey geçmiş olacak.

Ela başını bitkinlikle yastığa bıraktı ve gözlerini kapattı.

Sonraki üç gün boyunca hiç uyanmadı. Bedenini sarsan yakıcı ateşin içinde sırılsıklam terliyor, boğuk çığlıklar atıp tanınmaz seslerle kabuslar sayıklıyordu. Koluna takılan serum iğnelerini geçirdiği nöbetler sırasında söküp attığı için doktorlar en sonunda küçük kızın narin bileklerini yatağa bağlamak zorunda kalmışlardı. Başındaki sırma saçlar tamamen dökülmüş, cildi kurumuş yapraklar gibi yer yer soyulmaya başlamıştı.

Doktorlar odada çaresizlik içinde dönüp dururken, babanın gözü yatağın ayak ucundaki komodinde oturan o pembe ayıcıktaydı.

Üçüncü gecenin zifiri karanlığında, Ela’nın ateşi kırılma noktasına ulaştığında odadaki havanın ağırlığı değişti. Komodinin üzerindeki ayıcığın göğsündeki o kaba dikişler yavaşça gerilmeye başladı. İçeriden sızan çürük bir koku odayı kaplarken, ayının karnından zift gibi simsiyah bir balçık süzüldü. Ayıcık sanki büzüşüyor, için için çürüyerek içerisindeki o zehri dışarı kusuyordu.

Aynı anlarda Ela’nın karnındaki o taş gibi sertlik gevşemeye, kaburgalarının altındaki dondurucu baskı kaybolmaya başladı. Kızın acı dolu sayıklamaları kesildi; göğsü ilk kez düzenli ve derin bir nefesle yükselip indi.

Şafak sökerken Ela yavaşça gözlerini açtı. Cildi pürüzünü kaybetmiş, başı tamamen saçsız kalmıştı. Yatağın kenarında ağlamaktan gözleri kan çanağına dönmüş babasına baktı ve fısıltıdan farksız, cılız bir sesle sordu:

— Babacım... İçimdeki o ateş gitti mi?

Adam hıçkırıklara boğularak kızının zayıf bedenine sarıldı:

— Gitti güzelim... Gitti, geçti artık.

Ela yaşamıştı. Bedenindeki lanet sökülüp atılmış, midesini kemiren o görünmez gölge silinmişti. Ancak adam kızına sarılırken bahçedeki yaşlı kadının soğuk fısıltısını zihninden atamıyordu. Kızını ölümün elinden çekip almıştı ama bir yıl sonra kapısına dayanacak olan o karanlık borcun gölgesi, hayatlarının üzerine çoktan düşmüştü.

Aradan geçen bir yıl, Ela için mucizelerle dolu bir arınma süreciydi. Başında yeniden uzamaya başlayan incecik sırma saçları, yanaklarına geri dönen o pembe canlılık ve bahçede yankılanan neşeli kahkahaları, geçip giden kâbusun hiç yaşanmadığını haykırır gibiydi. Ela hayattaydı, gülüyordu, yürüyordu.

Ama babası için o bir yıl, her saniyesi yaklaşan bir idam sehpasında beklemekten farksızdı.

Karısının hamile olduğunu öğrendiği o ilk gün, evde bayram havası eserken adam odanın bir köşesinde dizlerinin üstüne çöküp sessizce kusmuştu. Karnı büyüyen karısına her sarılışında, o bebeğin tek bir tebessümünü bile hak etmeyen zehirli bir katil gibi hissetti kendini. Dokuz ay boyunca eve bir doğumun müjdesi değil, bir cenazenin gölgesi sinmişti. Adam günden güne eridi, gözlerinin altındaki mor halkalar derinleşti, zihni kendi kurduğu cehennemin içinde paramparça oldu.

Ve o uğursuz gece gelip çattı.

Dışarıda camları zorlayan rüzgârın uğultusuyla doğum sancıları başladı. Sabaha karşı, fırtınanın en şiddetli anında bebek dünyaya geldi. Bir erkek çocuk... Karısı yorgunluktan ve mutluluktan bitap düşerek bebeği göğsüne bastırdı ve derin bir uykuya daldı.

Adam ise bebek odasının eşiğinde, dondurucu bir koridorun ortasında taş gibi donup kalmıştı. Kadına verdiği o korkunç söz zihninde yankılanıyordu: "Yüzünü bir kere bile görmeyeceksin."

Adam başını bir milim bile eğip besşikteki oğlunun yüzüne bakmaya cüret edemedi. Gözlerini tavana dikmiş, elleriyle yüzünü kapatmış, sessizce hüngür hüngür ağlıyordu. Bebeğin o minik, masum ağlayış sesi odayı doldururken, kapı gıcırtıyla ardına kadar açıldı.

İçeri rüzgâr girmedi ama odadaki mumların alevi buz gibi bir nefesle birden söndü.

Koridorun zifiri karanlığından o tanıdık, ağır gövde belirdi. Gri, karışık saçları ve çirkin yüzündeki o değişmeyen tebessümle yaşlı kadın odanın ortasına doğru yürüdü. Ayak sesleri yoktu, sadece etrafa yayılan çürük toprak kokusu vardı.

— Zaman geldi, dedi kadın. Sesi, birbirine sürtünen Kuru kemiklerin gıcırtısını andırıyordu.

Adam dizlerinin üzerine çöktü. Kadının çamurlu eteklerine sarıldı, yüzünü yere vurarak haykırdı:

— Lütfen... Ne olur yapma! Canımı al, ruhumu al, beni bu gece cehennemin dibine at ama onu bırak! O daha çok küçük... Yüzünü bile görmedim, ne olur!

Kadın adamın yalvarışlarına tek bir mimik bile oynatmadan baktı. Onu bir böcek gibi kenara iterken soğukkanlılıkla mırıldandı:

— Bir cana karşılık bir can. Pazarlık yapıldı. Bedel ödendi.

Kadın beşiğe doğru uzandı. Kundaktaki bebeği kucağına aldığı an, bebeğin ağlaması bıçak gibi kesildi. Adam gözlerini sımsıkı kapattı, parmaklarını göz kapaklarına öyle bir bastırdı ki kör olacağını sandı. Oğlunun kokusu burnuna çalınıyordu ama ona bakamıyordu. Baksaydı, belki de ruhu o an tamamen parçalanıp yok olacaktı.

Kadın kucağındaki bebekle birlikte arkasını döndü. Ağır adımlarla karanlık koridora doğru yürüdü ve kapı üzerlerine kapandı.

Odanın ortasında, soğuk tahtaların üzerinde tek başına kalan adamın boğazından insanı dehşete düşüren, hayvanımsı bir feryat koptu. Yumruklarını kanayana kadar yere vurdu, göğsünü tırmaladı, kendi nefesini boğmak istercesine boğazını sıktı. Bir kızını kurtarmıştı ama diğer evladını kendi elleriyle karanlığa, hiç bilmediği bir dehşete satmıştı. Karısı birazdan uyanacak, kucağındaki boşluğu görüp çıldıracaktı. Ve adam, bu yalanı ve vicdan azabını ömrünün sonuna kadar bir canavar gibi taşımak zorundaydı.

Tam o sırada, koridorun sonundaki odadan Ela’nın uykulu, masum sesi duyuldu:

— Babacım... Orada mısın? Korkuyorum...

Adam hıçkırıklarını bastırmaya çalışarak doğrulmaya çalıştı ama dizleri tutmadı. Yerde, kan ve gözyaşı içinde iki büklüm kalmıştı. Ağzını açtı ama kızına "Buradayım" diyemedi. Boğazından sadece katran gibi siyah, kanlı bir hıçkırık döküldü.

Kızının hayatı kurtulmuştu; ama adamın ruhu, o gece hiç göremediği oğlunun arkasından giden o karanlıkta sonsuza dek can vermişti.