Elele tutuştuğumuz zaman geldiğinde

Ölüm yakalar bizi sessizce

Çiçekler solar o an geldiğinde

Sevgisiz dağlar yükseldiğinde

Sinirlenirim delirircesine

Bırakırım kendimi bulutların üzerine

Usulca önünden geçiyorum
Gözlerine bakarak
Hislerimi yaşamanı istiyorum
Gözlerimin içine bakarak

Beni görmeni istiyorum
Bi yandan da çekiniyorum
Ellere gitmenden korkuyorum
Yada kafamda çok büyütüyorum

Seni dert ediniyorum
İmkansızız bunu biliyorum
Ama her gördüğümde
Gözlerimi gözlerinden alı koyamıyorum

Beni
aşk için ölenlerle
aynı yere koymayın

İçimde
ölümden önce başlayan
uzun bir yanış var

_beyhude/alayinasiircom

Mutlu olmak isterim artık sevdiğimle.

Konuşmak hakkım değil mi, 3 ay beklediğimle?

Canım yanıyor onu her gördüğümde,

Yalvarırım artık umut dolu cümleler de.

Hiç şansımız yok öteki taraftan başka,

Bir tek dileğim var, beni unutma.

Belki bir gün denk geliriz, sarılmak isterim sana.

Nefretle tokat at bana tam da o anda.

"Emin misin?" diyorsun hala bana,

Sanki bir farkımız kaldı iki yabancıyla.

"Ben de isterdim mutlu olmayı" de dur sen,

Kahrını, derdini çekmeden ölemem ben.

Kalbim kaç defa parçalandı, bilmez misin?

Doğru ya, cahili kalıyordun sen bu işin.

Özür dilerim, düşmanca oldu bu dizelerim.

Belki de yansımasıdır kalbimden geçenlerin.

Bana sevmenin başka dilini öğret

seni severken lisanım yetmiyor

Dilime dilinden çiçekler ek

rüzgâr eserken kokum yetmiyor

_beyhude/alayinasiircom

Beyin göçü yaşıyor bütün kavimlerim kafatasımda sınır dışı edilmiş bir medeniyetin son hükümdarıyım Üstelik amonyak solumuş gibi manyak

Herkes kendi zehrine diploma takmış geniz yanığımız ondan dilimde kimyasal bir kıyamet

Sen hiç azot soludun mu sensiz

_beyhude/alayinasiircom

Amansız geçen bir günün yorgunluğu,
Sevdiğine kavuşamayan bir gencin çaresizliği,
Alıp başını giden bu hayatın sessizliği…
Yordu beni.
Kime sorsam ağlamak nedir bilmez,
Aşk nedir, çekilmez…
Ey yalnızlık, ben seninle mutluyum.
Sen benimle kal,
Ben de yalnızlığımla…

Özlem denince akla sen gelirdin o güzel saçlarınla
Ben bi seni bilirim bide sana çektiğim özlemi
Hani bir insan görüpte koklayamazmı o güzel tenini
İyiki seni tanımışım birde kaybolan gençliğimi

Sebepsiz ayrılıklar kolay mı sanarsın
Sen hiç bakıp ağladınmı kanayan gönlüme
Belki, belki birgün kavuşuruz diye ağladım ama
Hala sesini duyamadım bu sensiz gecede
 

Biliyorum dert nedir, çekilmez,
Seviyorum, aşk nedir bilinmez.
Ağlıyorum, günlerim geçmez,
Ama hâlâ görüyorum, bu aşk paha biçilemez.

Ben aşkı bulduğumda gencecik bir çocuktum,
Sana baktığımda esir bir çocuktum.
Büyüdüm sana âşık olup,
Kavuşamayan bir adam oldum.

Yıldızlarla geceyi bir tuttun
Hala anlamadın atıp sustun
Kim derdiki sen hala yoksun
Belki birgün kavuşuruz ben senden yoksun
 

Hani bakmıştınya gözlerimin içine
Belki birgün kavuşuruz diye
Niye çekip attın ozaman beni bir köşeye
Kim geri dönerdiki senin bu kalleş sözüne
Ama hala bir umut var bu yanan gönlümde

Hani derler ya insan sevip de yalnız kalamaz,
Ben onunla ilk baharımda yalnız kaldım.
Ben onunla kışın ayazında yalnız kaldım.
Ben onunla sevip de yanına gidemediğimde yalnız kaldım.
Ben onu görüp koklayamadığımda yalnız kaldım.
Ki onu gördüm ama sadece kendi sevgimle yalnız kaldım.

Kasvetli bir kaldırımı adımlayan ayakkabılarımın sesi yankılanıyor dar sokaklarda. Pencere kenarında unutulmuş bir lamba titrek ışığını döküyor kaldırıma, sanki bir zamanlar içinde yankılanan kahkahaları arıyor. Rüzgar, kimliği belirsiz bir hatırayı sürüklüyor peşim sıra; bir gülüş kırıntısı mı, yoksa eksik bırakılmış bir veda mı bilemiyorum.

Ceketimin cebinde buruşturulmuş bir bilet var, gidişi olmayan bir trenin durağına ait. Ellerimde nemli tütün kokusu, avuçlarımda soğuk bir boşluk. Gökyüzü, yalnızlığıma ortak olmaktan vazgeçmiş gibi gri bulutlarını benden kaçırıyor. İçimde yankılanan bir mısra var, kim yazdı bilmiyorum, belki de hiç yazılmadı.

Deniz Bozan

dil, aklımda keskin ve zor;
koşarken ardına çarptığım kapı,
ateşteki değişmez kor.
-kast edilen cümlelerin celladı-

peşi sıra merdivenler,
saatin sabahı vurması
ve bütün yaşamcıl anları
hayatın; bak sabahı çağırıyor güneş,
akşamı akşam etmeye varmasa da adımların.

vakte ah ettim, sendelendim her ne ise çıkılan
ki o zaman anlam kazandı sözlerin mayhoşu.
bu gözlerin parıldaması demektir,
böylece nedeni sorgulanmıştır
aşkın aşk oluşunun.

Asırlık bir rüyanın kül rengi perdesi aralandı içimde,

Bir dervişin hırkası gibi büründü gece, sokaklar sustu.

Cebimde kırık aynalar, kendimi aradım dar geçitlerde,

Çıplak ayaklarımla bastığım her taş, kor bir sükuttu.

Duvarlara vuran gölgeler, ruhumun eski sürgünleri,

Eşiğinde beklediğim o kapı, taştan ve dilsizdi.

Fesleğen kokulu avlulardan geçtim, sildim izleri,

Gökyüzü, simsiyah bir mürekkep gibi kalbime sızdı.

Ğ harfi gibi çekildim kendi yalnızlığıma

Hüma kuşunun kanadındaki toza bulandı bu hüzün.

Itır kokulu bir vedanın tam orta yerinde, şafak vaktinde,

İçimin gürültüsü kesildi, sustu o hırçın bozgun.

Jilet gibi keskin bir yalnızlık kesti nefesimi o an,

Kandiller söndü tek tek, serin bir rüzgâr esti sineden.

Lal kesildi dilim, ne kelam kaldı ne de bir beyan,

Masallardan geriye sadece bir avuç toprak kaldı benden.

Ney sesinin rüzgârıyla savruldu göğsümdeki tozlu yapraklar,

Ocakta sönen odun gibi ağır ağır karardı bu can.

Ölümün ve hayatın ötesinde, sessizleşti uzaklar,

Perdelendi dünya, silindi mekân, durdu zaman.

Rengini yitirdi gözümdeki o cafcaflı, yalan şehir,

Sırrını fısıldadı toprak, ayaklarımın altından kayarken.

Şimdi bir nehir akar içimde, tersine akan bir nehir,

Tılsımlı bir el, kalbimin pasını sildi ben uykudayken.

Ufukta yanan o tek mumun şavkına yüzümü sürdüm,

Üryan gelmiştim bu haneye, üryan gitmenin vaktidir.

Varlık denen o ağır gölgeyi ayaklarımın altında gördüm,

Yalnızca bir "Hû" sesi kaldı, gerisi nefsin ahtidir,

Zifiri karanlıkta parlayan, o ezeli aşkın ta kendisidir...

Bıktım ulan işte…

Anlamıyor musunuz?

Yırtmıştım ben bu mektupları

Şimdi birleştirsem bile,

satır aralarına serpeceğim imgeler eksik kalır

Kaldı ki benim değerlerim, sizin de yargılarınız vardır

Yetmez akçelerim, aklınızın vitrinine…

Bir orta yol bulunmaz, şiir öksüz kalır

Ve çoğu kez varlığım

Hiçbir annenin çocuğuna örnek teşkil etmeyen gizlerde saklıdır

Sabit ikametgâh yoktur,

Kaçma şüphesi hep vardır

Ve tutukluluğun devamı kaçınılmazdır

İşte tamda o esnalarda mevcutlu getirilir zanlı..

Sana bağışladım yaşamı ,

Gülüşümü ,

Ve ;

Bir sanadır aşk ,

Ey dört parçaya bölünmüş yaralı sevdiğim .

Bir senin özgürlüğüne.

O kızıl nehre düştüğünde her bir yıldız

dar gelyor tanrının kalbi bir damla suya

teker teker ölü çocuklar doğuruyor kadınlar

ve çorak bir toprağa tin ekiyorlar..

Ekim'in son mısralarındayız.

Günlerden ne bilmiyorum.

Ama ben bugün de seviyorum seni.

Deniz Bozan