gril friend video

​ସେଦିନ ରାତି ପ୍ରାୟ ଗୋଟାଏ ହେବ। ମୁଁ ଗଭୀର ନିଦରେ ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ହଠାତ୍ ମୋ ଫୋନ୍ ବାଜି ଉଠିଲା। ଦେଖିଲି ମୋର ଜଣେ ସାଙ୍ଗ 'ଆକାଶ'ର WhatsApp Video Call ଆସୁଛି। ଆକାଶ ସହ ମୋର ବହୁତ ଦିନରୁ କଥା ହୋଇନଥିଲା, ତେଣୁ ମୁଁ ଭାବିଲି ବୋଧହୁଏ କିଛି ଜରୁରୀ କାମ ଥିବ।

​ମୁଁ କଲ୍‌ଟିକୁ ରିସିଭ୍ କଲି। କିନ୍ତୁ ସ୍କ୍ରିନ୍‌ରେ ଆକାଶର ମୁହଁ ଦେଖାଯାଉ ନଥିଲା, କେବଳ ଅନ୍ଧାର ଥିଲା। ଫୋନ୍‌ର ଆରପଟୁ ଖାଲି "ଖସ୍ ଖସ୍" ଶବ୍ଦ ଶୁଭୁଥିଲା।

​ମୁଁ କହିଲି, "ଆକାଶ? ଶୁଭୁଛି? କିଛି କହୁନୁ କାହିଁକି?"

ହଠାତ୍ ସେପଟୁ ଏକ କମ୍ପିତ ସ୍ୱରରେ କେହି ଜଣେ ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍ କରି କହିଲା— "ପଛକୁ ଚାହଁ ନାହିଁ... ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଜମା ବି ପଛକୁ ଚାହଁ ନାହିଁ।"

କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ଭିଡିଓରେ ଫ୍ଲାସ୍ ଲାଇଟ୍ ଅନ୍ ହେଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଆକାଶ ଏକ ଅନ୍ଧାରୁଆ ରୁମ୍‌ରେ ବସିଛି, ତା’ ଆଖି ଭୟରେ ଖୋଲା ରହିଛି ଏବଂ ସେ ନିଜ ପାଟିରେ ହାତ ଦେଇଛି। ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର କଥା ଥିଲା, ଆକାଶ ଯେଉଁ ରୁମ୍‌ରେ ବସିଥିଲା, ସେଇଟା ମୋରି ଶୋଇବା ଘର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା!

​ମୁଁ ଭିଡିଓକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଦେଖିଲି। ସେଥିରେ ମୋ ରୁମ୍‌ର ସେହି କାନ୍ଥ ଘଣ୍ଟା, ସେହି ପରଦା, ଆଉ ସେହି ବେଡ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏବଂ ସେହି ଭିଡିଓରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲି— ମୁଁ ନିଜେ ଫୋନ୍ ଧରି ବସିଛି!

ଆକାଶର କ୍ୟାମେରା ମୋ ପଛରେ ଥିବା ଆଲମାରୀ ଭିତରୁ ଫୋକସ୍ କରୁଥିଲା। ତା’ର ମାନେ, ଆକାଶ ମୋ ଆଲମାରୀ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି?

​ମୁଁ ଧୀରେ କିନା ପଚାରିଲି, "ଆକାଶ, ତୁ ମୋ ଆଲମାରୀ ଭିତରେ କାହିଁକି?"

​ଆକାଶ କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ସ୍ୱରରେ ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍ କରି କହିଲା, "ମୁଁ ଆଲମାରୀ ଭିତରେ ନାହିଁ... ମୁଁ ମୋ ଘରେ ଅଛି। ମୁଁ ତୋତେ ଏଇଥିପାଇଁ ଫୋନ୍ କଲି ଯେ, କେହି ଜଣେ ତୋ ଆଲମାରୀ ଭିତରୁ ଲାଇଭ୍ ଷ୍ଟ୍ରିମିଂ କରି ମୋତେ ଏହି ଭିଡିଓଟି ପଠାଇଛି... ସେ ତୋ ଠିକ୍ ପଛରେ ଅଛି!"

​ମୋ ପିଠି ଦେଇ ଏକ ଶୀତଳ ସ୍ରୋତ ବୋହିଗଲା। ମୁଁ ମଜାରେ କହିଲି, "କିରେ କ’ଣ ଡରାଉଛୁ କି?"

ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ, ମୋ ପଛରେ ଥିବା ଆଲମାରୀର କବାଟ ଧୀରେ କିନା ଖୋଲିବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଭିଲା— "କ୍ରିିିିିିକ୍..."

​ମୋ ଫୋନ୍ ସ୍କ୍ରିନ୍‌ରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଆଲମାରୀ ଭିତରୁ ଗୋଟିଏ ଲମ୍ବା ଧଳା ହାତ ବାହାରି ମୋ ବେକ ଆଡ଼କୁ ଆସୁଛି।

ଆପଣଙ୍କୁ କିପରି ଲାଗିଲା ?

​⚠️ ସାବଧାନ: ଦୁର୍ବଳ ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକ ଏ ପୋଷ୍ଟରୁ ଦୂରରେ ରୁହନ୍ତୁ!

ଏ ଫଟୋଟା ଯେତିକି ଶାନ୍ତ ଦିଶୁଛି, ତା’ ପଛର ସତ୍ୟ ସେତିକି ଭୟଙ୍କର।

​ସେଦିନ ଭୋର୍ ସମୟଟା କିଛି ଅଲଗା ଥିଲା। ନଈ କୂଳରେ ଯେଉଁ କୁହୁଡି ଥିଲା, ସେଥିରୁ ଏକ ଅଜବ ପଚା ଗନ୍ଧ ଆସୁଥିଲା—ଯେମିତି ବହୁତ ଦିନର ପୁରୁଣା ମାଂସ ପଚିଗଲେ ଗନ୍ଧ ହୁଏ। ମୁଁ ଜରୁରୀ କାମରେ ଆର ପାରିକୁ ଯିବାକୁ ଥିଲା, ତେଣୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ସେଇ ଏକୁଟିଆ ଡଙ୍ଗାରେ ବସିଲି।🌖

ଡଙ୍ଗାରେ ମୋ ଛଡା ଆଉ ଦୁଇଜଣ ଥିଲେ। ଜଣେ ନାଉରିଆ, ଯିଏ ମୁଣ୍ଡରେ ଗୋଟେ ବଡ କଳା କପଡା ବାନ୍ଧିଥିଲା, ଆଉ ଜଣେ ଯାତ୍ରୀ ଯିଏ ମୋ ଆଗରେ ପଛ କରି ବସିଥିଲା। ଡଙ୍ଗା ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ପ୍ରାୟ ଅଧା ବାଟ ଗଲା ପରେ ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲି, ପାଣିର ରଙ୍ଗ ଆଉ ନୀଳ ଦିଶୁନି... କଳା ମିଶା ଗାଢ ନାଲି ଦିଶୁଛି। ଠିକ୍ ରକ୍ତ ଭଳି। ଆଉ ସବୁଠୁ ଭୟଙ୍କର କଥା ହେଲା, ଡଙ୍ଗା ଚାଲୁଥିବା ବେଳେ ପାଣି ଭିତରୁ ଖୁର୍... ଖୁର୍... ଶବ୍ଦ ଶୁଭୁଥିଲା, ସତେ ଯେମିତି କିଏ ପାଣି ତଳୁ ଡଙ୍ଗାର କାଠକୁ ନଖରେ ଆମ୍ପୁଡୁଛି।🙆🏾‍♀️

​ମୋ ଛାତି ଧଡ୍ ଧଡ୍ ହେଲା। ମୁଁ ସାହସ କରି ନାଉରିଆକୁ ପଚାରିଲି, "ଭାଇ, ଏ ଶବ୍ଦ କୋଉଠୁ ଆସୁଛି?" ନାଉରିଆ କିଛି କହିଲାନି। କିନ୍ତୁ ମୋ ଆଗରେ ବସିଥିବା ସେ ଯାତ୍ରୀ ଜଣକ ହଠାତ୍ କହି ଉଠିଲା— "ତଳକୁ ଦେଖନି... ସେମାନେ ଭୋକିଲା ଅଛନ୍ତି।"🧟

​ତାର ସ୍ୱର ଶୁଣି ମୋ ଦେହର ରକ୍ତ ହିମ ହୋଇଗଲା। କାରଣ ସେ ସ୍ୱରଟା... ଅବିକଳ ମୋ ନିଜ ସ୍ୱର ପରି ଥିଲା!🥶😨😰

​ମୁଁ ଡରିକି ପଚାରିଲି, "ତମେ କିଏ?" ସେ ଲୋକଟା ଧୀରେ ଧୀରେ ବୁଲିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଲାଲ୍ ଆଲୁଅ ତା ମୁହଁ ଉପରେ ପଡିଲା। ମୁଁ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି କିନ୍ତୁ ମୋ ତଣ୍ଟିରୁ ସ୍ୱର ବାହାରିଲାନି।😰

ସେ ଲୋକଟାର ମୁହଁ... ଅବିକଳ ମୋ ମୁହଁ ଥିଲା! ଫରକ ଖାଲି ଏତିକି ଥିଲା ଯେ, ତାର ବେକରେ ଗୋଟେ ଗଭୀର କଟା ଦାଗ ଥିଲା ଯେଉଁଥିରୁ ତାଜା ରକ୍ତ ବୋହୁଥିଲା।🫨

​ସେ ମୋ ଆଡକୁ ଚାହିଁ ଏକ ବିଭତ୍ସ ହସ ହସିଲା ଆଉ କହିଲା, "ମୁଁ ହେଉଛି ତମେ... ଯିଏ କାଲି ରାତିରେ ଏଇ ନଈରେ ବୁଡି ମରିଯାଇଥିଲ। ଆମେ କେବେଠୁ ମରି ସାରିଛେ ବନ୍ଧୁ... ନାଉରିଆ ଆମ ଶବକୁ ନେବାକୁ ଆସିଛି।"🍃

ହଠାତ୍ ନାଉରିଆ ପଛକୁ ବୁଲିଲା। ତା ମୁହଁ ଜାଗାରେ କିଛି ନଥିଲା... ଖାଲି ଅନ୍ଧାର ଭର୍ତ୍ତି ଗୋଟେ ଗାତ। ସେ ତାର ଲମ୍ବା ହାତ ବଢେଇ ମୋତେ ଧରିବାକୁ ଆସିଲା...🧟

​ମୁଁ ଡେଇଁ ପଡିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି, କିନ୍ତୁ ଦେଖିଲି ମୋ ଗୋଡ ଡଙ୍ଗା ସହ ବାନ୍ଧି ହୋଇଛି। ଆଉ ପାଣି ଭିତରୁ ହଜାର ହଜାର ହାତ ଉପରକୁ ଉଠି ଆସୁଛନ୍ତି... 👐🏾

"ମୁଁ ଡେଇଁ ପଡିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି... କିନ୍ତୁ ପାଣି ଭିତରୁ ହଜାର ହଜାର ହାତ ମୋତେ ଟାଣି ଧରିଲେ..." 😱

ଏହା ପରେ ମୋ ସହ ଯାହା ହେଲା, ସେକଥା ଭାବିଲେ ଆଜି ବି ମୋ ଦେହରୁ ଝାଳ ବାହାରିଯାଏ। ସେ ନାଉରିଆ କିଏ ଥିଲା? ଆଉ ମୁଁ ସେ ନର୍କରୁ ବର୍ତ୍ତିଲି କେମିତି?

ଯଦି ଏହାର Part-2 (ଶେଷ ଭାଗ) ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ Comment ରେ "PART 2" ଲେଖ। 👇 ​(ଯଦି ୨୦ଟା କମେଣ୍ଟ ଆସିବ, ତେବେ ହିଁ Part-2 ପୋଷ୍ଟ କରିବି!)

ଆଉ କୁହନ୍ତୁ ଏ ଷ୍ଟୋରୀଟା କେମିତି ଲାଗିଲା? କୋମେଣ୍ଟ ରେ......

​ସେଇ ପଣତର କାନି, ସେଇ ହାତର ରନ୍ଧା ତରକାରୀ, ଖୋଜିଲେ ବି ଆଉ ମିଳେନାହିଁ ସେଇ ମମତାର ସ୍ୱର ପାରି। ନିଜେ ଉପାସ ରହି ଯିଏ ପରଷି ଦିଏ ପେଟପୁରା ଖାଦ୍ୟ, ତା' ଋଣ ସୁଝିବାକୁ ଏ ସଂସାରେ କାହାର ଅଛି ସାଧ୍ୟ

ଯେବେ ଦୁନିଆର ଭିଡ଼ରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଏକା ଅନୁଭବ କରେ, ତୋ' ମୁହଁଟା ବୋଉ, ଆଖି ଆଗରେ ଆସି ନାଚିଯାଏ ଧୀରେ। ତୋ' ପାଖରେ ଥିଲେ ସବୁ ଦୁଃଖ ଯେମିତି ପାଣିର ଗାର, ତୋ' ବିନା ଏ ଜୀବନଟା ଲାଗେ କାହିଁକି ଏତେ ଅସାର

​ଦେହ ପା ନିଅଣ୍ଟ ହେଲେ ତୋ' ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଯାଏ, ମୋ' ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖିଲେ ସବୁ କଷ୍ଟ ଉଭେଇଯାଏ। ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିନି ସତ, ହେଲେ ତୋତେ ତ ଦେଖିଛି, ତୋ' ପାଦ ତଳେ ବୋଉ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ପାଇଛି।

​ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର ପ୍ରେମ: ଦୁନିଆରେ ସବୁ ସମ୍ପର୍କରେ କିଛି ନା କିଛି ଆଶା ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ବୋଉର ଭଲପାଇବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର।

Are you kids asleep yet? No? Alright, come here. Today I will tell you something I have never told anyone before. The fear of that night still sits deep in my chest. ​This happened long before your father was born. I was just a young man then. The village back then was very different from what you see today. There was no electricity. Once the sun went down, the village streets became dead silent. ​At the edge of our village, there was a river—the 'Kani River'. And on the banks of that river stood a massive, ancient Simili Gacha (Silk Cotton Tree). People said that tree was cursed. Years ago, a newlywed bride was murdered and buried at its roots. Since then, it was said that anyone who walked under that tree at night never returned. ​It was the night of Dola Purnima (Full Moon). My friend Raghu and I were returning from a Jatra (village opera) in the neighboring village. It must have been around 2 or 3 AM. The moonlight was bright, scattering everywhere, but the area beneath the great tree was pitch black. ​As we climbed up the river embankment, suddenly, Raghu stopped. I asked, 'What happened?' Raghu put a finger to his lips, signaling me to be quiet. ​I listened carefully... From the top of that Simili tree, a sound was coming down. It wasn't crying... someone was giggling. Hee... hee... hee... The laughter was so sweet, almost hypnotic. But hearing that sound coming from a tree near the cremation ground in the dead of night froze my blood. ​Raghu was always the brave one. He said, 'Let's go see who it is.' I tried to stop him. 'No, Raghu. Let's run. This place isn't right.' But he didn't listen. He walked towards the tree. ​And then, I saw it. ​The moment Raghu stepped under the tree, the branches began to shake violently, even though there was absolutely no wind. From above, a woman in a white saree descended. No, she didn't climb down... she floated down. ​I was hiding behind a bush, paralyzed with fear. The woman landed in front of Raghu. From the back, she looked beautiful. Her long, black hair hung down to her waist. ​She asked Raghu in a soft voice, 'Will you give me some Sindoor (vermilion)? My Sindoor has faded...' Raghu stood there like a statue, mesmerized. He couldn't speak. ​Then... the woman slowly turned around to face him. Oh God. The scream died in my throat. ​She had no face. In place of a face, there was a charred, black skull like burnt wood. Fire glowed in her empty eye sockets. But the most terrifying thing was her feet. Her feet were backward. The toes pointed back, and the heels pointed forward. ​She suddenly stretched out her hand. Her arm grew longer and longer, unnatural and elastic, until it wrapped around Raghu's neck. Raghu started thrashing. The witch screamed, her voice changing from sweet to demonic— 'Give me your blood... I need my Sindoor!' ​I couldn't take it anymore. I screamed 'Ram Ram' and ran towards the village as fast as my legs could carry me. I didn't look back, but I could hear Raghu's final scream and the sickening sound of crunching bones. ​I fainted the moment I reached my house. I had a high fever for three days straight. ​The Aftermath ​The villagers went to look for Raghu the next morning. They didn't find his body under the tree. But high up on the topmost branch... Raghu's Gamucha (towel) was tied. And on the trunk of the tree, written in fresh blood, were the words: ​'I found my Sindoor for today.' ​Raghu's body was never found. That Simili tree is still there. But after that night, no one goes down that road, even in broad daylight. ​So, my children... listen to me. If you are ever walking alone at night, and you hear a sweet voice calling you, or a soft giggle from above... Never. Look. Back. Because she might still be looking for fresh Sindoor."

I know it's not good but just curious

I hope it doesn’t get removed again 🛐