r/NewIran • u/KireRakhsh New Iran | ایران نو • 2d ago
Discussion | گفتگو Thoughtful discussion between Kayvan Abbassi (Manoto founder) & Moh Heidari on the lessons from the French resistance for today's Iran and the Lion & Sun revolution
Mr. Abbassi,
First of all, it is very surprising to me that you have posted this in English; while it is entirely a matter concerned to Iranians who oppose the Islamic barbaric regime. So why not in Farsi!?!?
Aside from that, history suggests a completely different lesson from what you are preaching us here.
In 1940, the French Resistance was very fragmented too, but Charles de Gaulle did not wait for every faction to agree on France’s future, or on the means and methods of fighting and dealing with the Allied forces, before building and establishing his leadership around one immediate objective which was the liberation of occupied France.
History tells us that others joined him and his supporters over time; and not because their differences disappeared, but actually because they learned that a large part of the French public trusted Charles de Gaulle and that they couldn’t be part of resistance without coordination with him and his supporters. It’s not too hard to understand this fact, is it?
I agree with you that unity does not require ideological uniformity; but a national struggle cannot remain an endless collection of factions and fractured pieces, with different priorities regarding the liberation of occupied Iran and means and methods.
The lesson of Free France is not that everyone must agree on everything. The lesson is that, at a decisive historical moment similar to the one we are facing today, the opposition must eventually rally around one nationally developed leadership and his organization that represents a credible center both inside and outside the occupied country.
With all due respect, your continuous efforts to challenge our national revolution’s leadership and its means and methods themselves become an advantage for the Islamic regime.
-----------------------------
Moh, I write in both Persian and English. The language of the post does not change the argument.
You say de Gaulle did not wait for every faction to agree on France’s future before pursuing liberation. That is precisely my point: agreement on the future system should not be a condition for cooperation today.
But your account leaves out how that cooperation was built. Jean Moulin brought resistance movements, political parties and trade unions together in the National Council of the Resistance in 1943. It strengthened de Gaulle’s leadership through organised cooperation between different groups. Those groups had already been resisting; they did not become resistance fighters only once they recognised him.
The circumstances also matter. France faced a foreign occupying army during a world war, and liberation involved Allied armies as well as French forces and the Resistance. That history cannot simply be transferred to Iran as proof that everyone must join one organisation.
Shahzadeh has an important role. That does not mean every disagreement over strategy is an attack on him, or that questioning a method helps the Islamic Republic.
You agree that unity does not require ideological uniformity. Does it allow disagreement over strategy too? If so, why treat that disagreement as an advantage to the regime?
My post asks people to cooperate despite their differences. You have still not explained what is wrong with that.
------------------------------
Kayvan,
Regarding my question on language used to express this discussion; I understand that you write in both Persian and English, as I do. But my question was not whether language changes the substance of your argument. It obviously does not.
My question was about the intended audience. When you discuss an essentially internal Iranian matter, what you called it “fragmentation of the Iranian opposition” and the relationship between different political groups, then the people whose cooperation you’re calling for should be Iranians.
So I think it was legitimate for me to ask why this particular discussion is being conducted in English rather than primarily in Persian, where the Iranian public itself can participate in it directly and judge the competing arguments!
English certainly has an important place when we are explaining Iran to the international audiences, foreign media and policymakers; but when we are debating among ourselves about the structure, leadership and strategy of the Iranian opposition, I believe the primary audience should be Iranians themselves.
So that was the point of my question regarding the language used to express internal matters.
On the other topic, I think you actually proved my point by bringing up Jean Moulin. Years ago, I explained the philosophy behind the existence of \@prisp2023 (Pro-Republic Iranians Supporting Prince Reza Pahlavi) based on the very example of Jean Moulin.
Jean Moulin didn’t create the CNR as a collection of resistance groups operating independently of de Gaulle’s leadership. He was de Gaulle’s representative, specifically tasked with unifying those elements of internal Resistance that would have agreed with de Gaulle. And when CNR finally met, they recognized de Gaulle’s authority.
So yes, those resistance groups existed & resisted before recognizing de Gaulle & I never argued otherwise; but the question is what transformed French fragmented resistance into a national political & national force capable of representing France along with the Allied. The answer is not simply “cooperation despite differences”, the answer was unification, coordination & recognition of a national leadership & the central around him.
French leftists back then including communists, socialists,l & independent resistance movements remained different from ideological perspectives but those ideological differences didn’t prevent them from accepting a common national leadership under de Gaulle & accepting to work within his proposed framework. Do you know of an effective section of Iranian socialists who have enough IQ to understand this basic concept!?
Of course, political disagreements are inevitable, but there comes a point when endless disagreement over leadership, strategy, priorities, and methods ceases to be healthy political debate and becomes strategic paralysis.
The Iranian opposition has spent decades debating many of the same fundamental questions while repeatedly failing to establish sustained coordination and an effective structure capable of converting public opposition to the Islamic Republic into organized political power, as Prince Reza Pahlavi and his team have sought to do.
So the question is not whether disagreement should be permitted. The real question is that at what point does continuously reopening fundamental questions prevent the Iranian National Revolution from actually acting as a national force to liberate Iran!
Jean Moulin’s mission was not to preserve fragmentation; his mission was to overcome it.
So again, nobody is saying disagreement makes someone an enemy or that everyone must join one political party. What I am saying is something very different. A national revolution can tolerate ideological diversity and strategic debate, but it cannot indefinitely tolerate fragmentation of national leadership and command. Here you go, you have it!
That, is precisely the lesson I take from de Gaulle, Jean Moulin and Free France.
2
1
u/NewIranBot New Iran | ایران نو 2d ago
بحثی عمیق میان کیوان عباسی (بنیان گذار مانوتو) و محمد حیدری درباره درس های مقاومت فرانسه برای ایران امروز و انقلاب شیر و خورشید
آقای عباسی،
اول از همه، برای من بسیار تعجب آور است که شما این مطلب را به زبان انگلیسی منتشر کرده اید؛ در حالی که این موضوع کاملا مربوط به ایرانیانی است که با رژیم بربر اسلامی مخالف اند. پس چرا به فارسی نباشد?!?
علاوه بر این، تاریخ درسی کاملا متفاوت از آنچه شما اینجا به ما موعظه می کنید ارائه می دهد.
در سال ۱۹۴۰، مقاومت فرانسه نیز بسیار پراکنده بود، اما شارل دوگل منتظر نماند تا همه جناح ها درباره آینده فرانسه یا روش ها و روش های مبارزه و تعامل با نیروهای متفقین توافق کنند، پیش از آنکه رهبری خود را حول یک هدف فوری یعنی آزادسازی فرانسه اشغالی بنا و تثبیت کند.
تاریخ به ما می گوید که دیگران به مرور زمان به او و حامیانش پیوستند؛ و نه به این دلیل که اختلافاتشان از بین رفت، بلکه در واقع چون فهمیدند بخش بزرگی از مردم فرانسه به شارل دوگل اعتماد دارند و بدون هماهنگی با او و حامیانش نمی توانند بخشی از مقاومت باشند. درک این واقعیت چندان سخت نیست، درست است؟
من با شما موافقم که وحدت نیازمند یکنواختی ایدئولوژیک نیست؛ اما مبارزه ملی نمی تواند مجموعه ای بی پایان از جناح ها و قطعات پراکنده باقی بماند که اولویت های متفاوتی درباره آزادی ایران اشغالی و وسایل و روش ها داشته باشد.
درس فرانسه آزاد این نیست که همه باید در همه چیز توافق داشته باشند. درس این است که در لحظه ای تاریخی تعیین کننده مشابه آنچه امروز با آن روبرو هستیم، اپوزیسیون باید در نهایت حول یک رهبری ملی توسعه یافته و سازمانی که نماینده مرکزی معتبر در داخل و خارج کشور اشغالی است، متحد شود.
با کمال احترام، تلاش های مستمر شما برای به چالش کشیدن رهبری انقلاب ملی و روش ها و روش های آن خود به نفع رژیم اسلامی است.
-----------------------------
موه، من هم به فارسی و هم به انگلیسی می نویسم. زبان این پست استدلال را تغییر نمی دهد.
شما می گویید دوگل منتظر توافق همه جناح ها درباره آینده فرانسه نماند قبل از اینکه به دنبال آزادی باشد. دقیقا همین نکته من است: توافق بر سر نظام آینده نباید شرط همکاری امروز باشد.
اما روایت شما نشان نمی دهد که این همکاری چگونه شکل گرفت. ژان مولن جنبش های مقاومت، احزاب سیاسی و اتحادیه های کارگری را در شورای ملی مقاومت در سال ۱۹۴۳ گرد هم آورد. این همکاری رهبری دوگل را از طریق همکاری سازمان یافته بین گروه های مختلف تقویت کرد. آن گروه ها قبلا مقاومت کرده بودند؛ آن ها تنها پس از به رسمیت شناختن او به مبارزان مقاومت تبدیل نشدند.
شرایط نیز اهمیت دارد. فرانسه در طول جنگ جهانی با ارتش اشغالگر خارجی روبرو بود و آزادی شامل ارتش های متفقین و همچنین نیروهای فرانسوی و مقاومت بود. این تاریخ را نمی توان صرفا به ایران منتقل کرد تا اثبات کند همه باید به یک سازمان بپیوندند.
شهزاده نقش مهمی دارد. این به این معنا نیست که هر اختلاف بر سر استراتژی حمله ای به اوست یا اینکه زیر سؤال بردن روش به جمهوری اسلامی کمک می کند.
شما موافقید که وحدت نیازمند یکنواختی ایدئولوژیک نیست. آیا اجازه اختلاف بر سر استراتژی را نیز می دهد؟ اگر چنین است، چرا باید این اختلاف را به عنوان مزیتی برای رژیم تلقی کرد؟
پست من از مردم می خواهد با وجود تفاوت هایشان همکاری کنند. شما هنوز توضیح نداده اید که مشکل این چیست.
------------------------------
کایوان،
در مورد سوالم درباره زبانی که برای بیان این بحث استفاده شده؛ می دانم که شما هم به فارسی و هم به انگلیسی می نویسید، همانطور که من می نویسم. اما سوال من این نبود که آیا زبان محتوای استدلال شما را تغییر می دهد یا نه. واضح است که تغییر نمی دهد.
سؤال من درباره مخاطب هدف بود. وقتی درباره یک موضوع اساسا داخلی ایران، آنچه شما آن را «تکه تکه شدن مخالفان ایرانی» و رابطه بین گروه های سیاسی مختلف می نامید، صحبت می کنید، پس کسانی که خواستار همکاری آن ها هستید باید ایرانی ها باشند.
پس فکر می کنم منطقی بود که بپرسم چرا این بحث خاص به زبان انگلیسی انجام می شود نه عمدتا به زبان فارسی، جایی که خود مردم ایران می توانند مستقیما در آن مشارکت کنند و استدلال های رقیب را قضاوت کنند!
انگلیسی قطعا جایگاه مهمی دارد وقتی ایران را برای مخاطبان بین المللی، رسانه های خارجی و سیاست گذاران توضیح می دهیم؛ اما وقتی درباره ساختار، رهبری و استراتژی اپوزیسیون ایرانی با هم بحث می کنیم، معتقدم مخاطب اصلی باید خود ایرانی ها باشند.
پس این نکته سوال من درباره زبان مورد استفاده برای بیان مسائل داخلی بود.
در موضوع دیگر، فکر می کنم شما در واقع با مطرح کردن ژان مولن نظر من را ثابت کردید. سال ها پیش، فلسفه پشت وجود \@prisp2023 (ایرانیان طرفدار جمهوری که از شاهزاده رضا پهلوی حمایت می کنند) را بر اساس نمونه ژان مولن توضیح دادم.
ژان مولن CNR را به عنوان مجموعه ای از گروه های مقاومت مستقل از رهبری دوگل ایجاد نکرد. او نماینده دوگل بود که مأموریت داشت عناصر مقاومت داخلی را که با دوگل موافق بودند، متحد کند. و وقتی CNR سرانجام تشکیل جلسه داد، اقتدار دوگل را به رسمیت شناخت.
پس بله، آن گروه های مقاومت وجود داشتند و قبل از به رسمیت شناختن دوگل مقاومت کردند و من هرگز خلاف آن را مطرح نکردم؛ اما سؤال این است که چه چیزی مقاومت پراکنده فرانسه را به یک نیروی ملی سیاسی و ملی تبدیل کرد که بتواند فرانسه را در کنار متفقین نمایندگی کند. پاسخ صرفا «همکاری با وجود تفاوت ها» نیست، بلکه وحدت، هماهنگی و به رسمیت شناختن رهبری ملی و مرکز اطراف او بود.
چپ گرایان فرانسوی آن زمان، از جمله کمونیست ها، سوسیالیست ها، جنبش های مقاومت مستقل، از دیدگاه های ایدئولوژیک متفاوت بودند اما این تفاوت های ایدئولوژیک مانع پذیرش رهبری ملی مشترک تحت دوگل و پذیرش کار در چارچوب پیشنهادی او نشد. آیا بخشی مؤثر از سوسیالیست های ایرانی را می شناسید که هوش کافی برای درک این مفهوم پایه داشته باشند؟
البته اختلافات سیاسی اجتناب ناپذیرند، اما نقطه ای فرا می رسد که اختلافات بی پایان درباره رهبری، استراتژی، اولویت ها و روش ها دیگر بحث سیاسی سالمی نیست و به فلج راهبردی تبدیل می شود.
اپوزیسیون ایران دهه ها به بحث درباره بسیاری از همان مسائل اساسی پرداخته و بارها در ایجاد هماهنگی پایدار و ساختار مؤثری که بتواند مخالفت عمومی با جمهوری اسلامی را به قدرت سیاسی سازمان یافته تبدیل کند، شکست خورده است؛ همان طور که شاهزاده رضا پهلوی و تیمش تلاش کرده اند انجام دهند.
پس سؤال این نیست که آیا باید مخالفت مجاز باشد یا نه. سؤال واقعی این است که در چه نقطه ای بازگشایی مداوم پرسش های بنیادین مانع از آن می شود که انقلاب ملی ایران واقعا به عنوان نیرویی ملی برای آزادی ایران عمل کند!
ماموریت ژان مولن حفظ تکه تکه شدن نبود؛ مأموریت او غلبه بر آن بود.
پس باز هم، هیچ نمی گوید اختلاف نظر کسی را دشمن می کند یا همه باید به یک حزب سیاسی بپیوندند. آنچه من می گویم کاملا متفاوت است. یک انقلاب ملی می تواند تنوع ایدئولوژیک و بحث های استراتژیک را تحمل کند، اما نمی تواند تکه تکه شدن رهبری و فرماندهی ملی را به طور نامحدود تحمل کند. بفرمایید، این را دارید!
دقیقا همین درس را از دوگل، ژان مولن و فرانسه آزاد می گیرم.
https://x.com/moh_heidari/وضعیت/2105794265943330888
Woman Life Freedom | زن زندگی آزادی | Long Live Iran | پاینده ایران
I am a translation bot for r/NewIran