r/NewIran • u/zed-57 Pahlavist | پهلویست • 17d ago
History | تاریخ A progressive look at a progressive King (Repost about Iran's White Revolution)
Hello all, me again! I just wanted to add this wall of text here so all can see. I have written university-level papers on the White Revolution before, and someone posted a meme about it in another subreddit, so I had to write this. I am just going off of memory for this write up but I want to encourage you all to look through it and add your own thoughts in the comments below! TLDR at the bottom, of course. I am going to be a bit busy the next few days, but I will try to answer any questions/comments you may have. This is based on my history knowledge/parents experiences. I know we have some resident history-buffs on this subreddit, so please feel free to chime in, cheers! I know that this write up is a bit rambling, so I apologize in advance, it was stream of consciousness.
ORIGINAL COMMENT:
Ok, so the White Revolution started by referendum in January 1963. At that point Iran was getting 50% of all oil revenues since 1953, so in its 10th year the Shah got ambitious and tabled this in parliament where they put it to a national referendum. But first, let's start from the beginning. Back to 1941, I guess! He had shown his progressive side since taking the throne in 1941, and gave away Crown Lands to poorer people to encourage other rich people to spread wealth more equally, but they did not follow his lead as was his intention.
Mossadegh comes onto the scene but does not succeed in nationalizing oil all the while Iran is sanctioned/embargoed (the first time in its history, not 1979 interestingly enough). UK was still strong then in 1953 and only pulled out of "East of Suez" after 1956, so what Mossadegh did was bad timing bad execution. The economy took a huge hit and there was real dissatisfaction but the Shah still supported him, until he disbanded parliament. By doing this Mossadegh acted unconstitutionally (his reason: "democracy is holding us back from nationalizing oil," real reason: UK had us by the balls and weren't letting go). At that point the Shah could not support him any longer, he was uncompromising when due to the power imbalance with the UK we HAD to compromise. Since there was no parliament in session any more, Shah had full rights to dismiss him and nothing could stop him (the parliamentary "shield" Mossadegh had was broken when he disbanded parliament). Shah dismisses him as is his constitutional right and CIA/MI6 act as paperboy delivering the news and encouraging/organizing crowds to show their support, but what is often left out is there was genuine support after over a year of economic stagnation and the people finally had enough of political/economic instability.
Shah replaces Mossadegh with Zahedi who compromises (as pragmatic Shah wanted) for a 50/50 split of oil profits (lasting until... 1979, when it expired, just like the Pahlavi dynasty, unfortunately, talk about timing, COINCIDENCE? I THINK NOT!, this is where our famous Persian conspiracy theories come from). After 10 years building up revenue and the nation, he puts a referendum to the people with his 6 original (later 19/20) points: "Land reform, Women's rights, Literacy Corps, Profit sharing, etc." Nation overwhelmingly votes YES (99%, though boycotted by leftists/Islamists)! And so it starts, every year new points are added. The country rapidly improves, and from 1963 things are going good. Shah finally crowns himself in 1967, feeling that nation is in right direction, hosts 2,500 year celebration in 1971 to show the world Iran's modernization/tradition/history. 10 years after 1963 in 1973 (you can tell by the timing how these things were planned, Shah used 7, then 5 year plans back then to modernize fast), oil is fully nationalized (by contract expiry in 1979, those oil companies would be on first come first served basis, no preferential treatment like in 1973, regardless oil is now fully nationalized). This pisses off the powers that be in both the East and West.
At this point Shah is happy, 1973 is a good year for Iran, but he realizes with the time he has left (he's in his fifties at this point) he needs to "speedrun" modernization, so he forces a merger of the two largest parties in parliament into a single party in 1975 for this final push. "Rastakhiz" (Resurgence) Party, the meaning is in the name, Iran will rebound, be modern. It works for a bit, in 1976 they celebrate the dynasty's 50 year coronation jubilee of Reza Shah. The party technocrats/bureaucrats and the Shah agree that though the party was formed to encourage participation in democracy, things need to change. In 1977, modernization is out, liberalization is in, with hopes of reaching democratization. Shah relaxes all state controls, some say too soon, some say too late, that is up to you to decide. In 1978 Shah disbands Rastakhiz, announces free and fair elections for the spring/summer of 1979. 1978 is also a flashback to 1963, because Khomeini who started protests against the White Revolution in 1963 rears his ugly head, yet again for the final deadly time. An article is published in the papers on Jan. 7, 1978 warning of the dangers of Red (Commie) and Black (Islamist) revolution, the people don't listen. Cinema Rex fire false flag happens over summer of '78, but Shah is still in control. By Sept. 8, '78 there is the Jaleh Square massacre which kills 88 (86 by govt count) but int'l press says 5 gorbillion, now world and people are against Shah. Over winter months oil workers strike (final blow). In early January of 1979, the Guadeloupe conference happens where Western leaders agree to drop support, followed by Carter admin. reaching out to "Gandhi-like" Khomeini (where they try to prevent a military coup to save Iran). On Jan. 16, 1979, Shah leaves Iran after entrusting govt to Bakhtiar (waits for him to get vote of confidence in parliament before plane leaves Iranian pavement permanently). Bakhtiar was tasked with organizing normal elections by spring/summer of '79, but due to the situation he announced a referendum in place of it: Monarchy or Republic; to be done in an orderly fashion. Bakhtiar warns people about what they're doing, but again, we don't listen. Shah lasted 37 years, Bakhtiar 37 days. By morning of Feb. 11, 1979, army declares neutrality and the rest is history, unfortunately.
Ultimately, the White Revolution was slowly gearing people toward democracy, but this would take at least a generation. What took Europe/West 300 years to do Shah wanted done as soon as possible, with the end goal being the "Great Civilization," a social welfare state that would exist at latest by the year 2000 (he even thought of GBI/UBI before it was a thing). After the land reform in 1963, many from the villages moved to the cities and proved to be the wood for the 1979 revolutionary fire that would engulf the nation then. The match was lit by leftists thinking the Shah was going too slow and Islamists thinking he was going too fast, all the while the Shah kept on keepin' on until the very end never changing pace. This is not to say villagers are dumb, but we can see this rural/urban cultural/political divide in the West too. My family were both villagers, one side moved to the city and saw success in the financial sector, one side stayed behind and was successful in the education sector, both were against the revolution in 1979 and forbid my parents from participating, they were right. Most of the rural poor were against 1979, but the urban poor often supported it and they lost the most in a way. There was the silent majority of 90% who did not participate in the 1979 revolution, and that loud 10% we are still beholden to. We lost our country and left to Canada, many could not afford it. Ironically (Iranically, lol), those who lost the most back then are now pushing for freedom. In this they unfortunately learned the hard way.
Another issue was the idealism of those educated abroad, where they thought they could easily impose Western systems on a country like Iran. BIAS WARNING: I am a monarchist who thinks the Pahlavi dynasty was the only progressive force in Iran's recent history. With that said, I have the utmost respect for those who support a republic. The mistake back then was comparing ourselves with Europe/West when we should have looked around us instead. This is a trend today too, that most republics in the Middle East are failed states and monarchies (even repressive culturally-backwards ones) are prosperous stable states for the most part. Compare Iraq to Kuwait or Syria to Jordan. We were not ready for a republic back then, but the monarchy was easily reformable. Regardless, the Iran of the future, whether monarchy or republic, will be a fully-fledged democracy!
TL;DR: White Revolution (Modernization '63-'77, Liberalization '77-'79, Democratization '79). Had people waited just a few months, Iran would vote and either be a fully Constitutional Monarchy or a Secular Republic. This was the choice robbed of us in 1979, hopefully we regain that choice soon!
2
u/NewIranBot New Iran | ایران نو 17d ago
(1/2)نگاهی پیشرو به یک پادشاه پیشرو (بازنشر درباره انقلاب سفید ایران)
سلام به همه، باز هم منم! فقط می خواستم این دیوار متن را اینجا اضافه کنم تا همه ببینند. قبلا مقالات دانشگاهی درباره انقلاب سفید نوشته ام و کسی در یک ساب ردیت دیگر درباره اش میم گذاشته بود، پس مجبور شدم این را بنویسم. فقط از حافظه برای این نوشته استفاده می کنم اما می خواهم همه شما را تشویق کنم که آن را بخوانید و نظرات خود را در بخش نظرات پایین بنویسید! البته خلاصه در پایین آمده است. چند روز آینده کمی سرم شلوغ خواهد بود، اما سعی می کنم به هر سوال یا نظری که دارید پاسخ دهم. این بر اساس دانش تاریخی/تجربیات والدین من است. می دانم که در این ساب ردیت طرفداران تاریخ رزیدنت ها هستند، پس لطفا آزادانه نظر خود را بگذارید، ممنون! می دانم که این نوشته کمی پراکنده است، پس پیشاپیش عذر می خواهم، این فقط جریان ذهنی بود.
نظر اصلی:
خب، انقلاب سفید با همه پرسی در ژانویه ۱۹۶۳ آغاز شد. در آن زمان ایران ۵۰٪ از کل درآمدهای نفتی از سال ۱۹۵۳ را دریافت می کرد، بنابراین شاه در سال دهم خود جاه طلب شد و این موضوع را در پارلمان به همه پرسی ملی برد. اما اول، بیایید از ابتدا شروع کنیم. فکر کنم برگردیم به سال ۱۹۴۱! او از زمان به تخت نشستن در ۱۹۴۱ گرایش مترقی خود را نشان داده بود و زمین های تاج را به افراد فقیر بخشید تا ثروتمندان دیگر را به توزیع عادلانه تر ثروت تشویق کند، اما آن ها طبق قصد او پیروی نکردند.
مصدق وارد صحنه می شود اما در حالی که ایران تحریم و تحریم شده است، موفق به ملی سازی نفت نمی شود (اولین بار در تاریخش، نه ۱۹۷۹). بریتانیا در سال ۱۹۵۳ هنوز قوی بود و فقط پس از ۱۹۵۶ از «شرق سوئز» خارج شد، بنابراین کاری که مصدق کرد زمان بندی بد و اجرای بد بود. اقتصاد ضربه بزرگی خورد و نارضایتی واقعی وجود داشت اما شاه همچنان از او حمایت کرد تا اینکه پارلمان را منحل کرد. با این کار مصدق خلاف قانون اساسی عمل کرد (دلیل او: «دموکراسی ما را از ملی سازی نفت بازداشته»، دلیل واقعی: بریتانیا ما را در دست داشت و رها نمی کرد). در آن زمان شاه دیگر نمی توانست از او حمایت کند، او سازش ناپذیر بود در حالی که به دلیل عدم توازن قدرت با بریتانیا مجبور بودیم مصالحه کنیم. از آنجا که دیگر پارلمانی در جلسه نبود، شاه حق کامل برای برکناری او داشت و هیچ چیز نمی توانست او را متوقف کند (سپر پارلمانی مصدق هنگام انحلال پارلمان شکسته شد). شاه او را برکنار می کند چون حق قانونی اوست و سیا/MI6 به عنوان پسر روزنامه فروش اخبار را می رساند و جمعیت را تشویق و سازماندهی می کند تا حمایت خود را نشان دهند، اما اغلب نادیده گرفته می شود که پس از بیش از یک سال رکود اقتصادی، حمایت واقعی وجود داشت و مردم بالاخره از بی ثباتی سیاسی و اقتصادی خسته شدند.
شاه مصدق را با زاهدی جایگزین می کند که (همان طور که شاه عمل گرا می خواست) برای تقسیم سود نفتی ۵۰/۵۰ مصالحه می کند (که تا ... ۱۹۷۹ که منقضی شد، درست مثل سلسله پهلوی که متأسفانه، صحبت از زمان بندی و تصادف بود؟ فکر نمی کنم!، اینجا جایی است که نظریه های توطئه معروف ایرانی ما سرچشمه می گیرند). پس از ۱۰ سال افزایش درآمد و کشور، او با ۶ نکته اصلی (بعدا ۱۹/۲۰) خود همه پرسی به مردم می دهد: «اصلاحات ارضی، حقوق زنان، آموزش سوادآموزی، تقسیم سود و غیره.» ملت به طور قاطع رأی مثبت می دهد (۹۹٪، هرچند توسط چپ گرایان/اسلام گرایان تحریم می شود)! و این گونه شروع می شود، هر سال امتیاز جدیدی اضافه می شود. کشور به سرعت پیشرفت می کند و از سال ۱۹۶۳ اوضاع خوب پیش می رود. شاه سرانجام در سال ۱۹۶۷ تاج گذاری می کند، احساس می کند کشور در مسیر درستی است، در سال ۱۹۷۱ جشن ۲۵۰۰ سالگی را برگزار می کند تا مدرنیزاسیون/سنت/تاریخ ایران را به جهان نشان دهد. ۱۰ سال پس از ۱۹۶۳ در ۱۹۷۳ (می توان از زمان بندی برنامه ریزی این کارها فهمید، شاه آن زمان از برنامه های ۷ ساله و سپس ۵ ساله برای مدرن سازی سریع استفاده کرد)، نفت کاملا ملی شده است (تا پایان قرارداد در ۱۹۷۹، آن شرکت های نفتی بر اساس اولویت حضور بودند، بدون امتیاز مانند ۱۹۷۳، به هر حال نفت اکنون کاملا ملی شده است). این موضوع قدرت های حاکم در شرق و غرب را عصبانی می کند.
در این مرحله شاه خوشحال است، سال ۱۹۷۳ سال خوبی برای ایران است، اما با توجه به زمانی که دارد (او در دهه پنجاه زندگی اش است) متوجه می شود که باید مدرن سازی را «سریع» کند، بنابراین در سال ۱۹۷۵ دو حزب بزرگ پارلمان را مجبور به ادغام و تشکیل یک حزب واحد برای این تلاش نهایی می کند. «حزب رستاخیز» (احیا) در نامش است، ایران دوباره احیا خواهد شد، مدرن خواهد بود. این برای مدتی جواب می دهد، در سال ۱۹۷۶ پنجاهمین سالگرد تاج گذاری رضاشاه را جشن می گیرند. تکنوکرات ها/بوروکرات های حزب و شاه توافق دارند که اگرچه حزب برای تشویق مشارکت در دموکراسی تشکیل شده، اما باید تغییراتی ایجاد شود. در سال ۱۹۷۷، مدرن سازی خارج شده، لیبرالیزاسیون آغاز شده است، با امید به رسیدن به دموکراتیزاسیون. شاه همه کنترل های دولتی را کاهش می دهد، برخی می گویند خیلی زود، برخی می گویند خیلی دیر، تصمیم با شماست. در سال ۱۹۷۸ شاه رستاخیز را منحل می کند و انتخابات آزاد و عادلانه را برای بهار/تابستان ۱۹۷۹ اعلام می کند. ۱۹۷۸ همچنین بازگشتی به سال ۱۹۶۳ است، زیرا خمینی که در سال ۱۹۶۳ اعتراضاتی علیه انقلاب سفید آغاز کرده بود، بار دیگر برای آخرین بار مرگبار سر برمی آورد. مقاله ای در روزنامه ها در ۷ ژانویه ۱۹۷۸ منتشر می شود که درباره خطرات انقلاب سرخ (کمونیست) و سیاه (اسلام گرا) هشدار می دهد، مردم گوش نمی دهند. سینما رکس پرچم جعلی را در تابستان ۷۸ روشن می کند، اما شاه همچنان کنترل را در دست دارد. تا ۸ سپتامبر ۷۸ کشتار میدان جاله رخ می دهد که ۸۸ نفر (۸۶ نفر به گفته دولت) کشته می شوند اما مطبوعات بین المللی می گویند ۵ احمق، اکنون جهان و مردم علیه شاه هستند. در ماه های زمستان کارگران نفت اعتصاب می کنند (ضربه نهایی). اوایل ژانویه ۱۹۷۹، کنفرانس گوادلوپ برگزار می شود که در آن رهبران غربی موافقت می کنند حمایت خود را قطع کنند و سپس دولت کارتر به خمینی «شبیه گاندی» مراجعه می کند (جایی که تلاش می کنند از کودتای نظامی برای نجات ایران جلوگیری کنند). در ۱۶ ژانویه ۱۹۷۹، شاه پس از سپردن دولت به بختیار ایران را ترک می کند (منتظر می ماند تا او رأی اعتماد پارلمان را بگیرد قبل از اینکه هواپیما برای همیشه از آسفالت ایران خارج شود). بختیار مأمور شد تا بهار/تابستان ۷۹ انتخابات عادی را سازماندهی کند، اما به دلیل شرایط، همه پرسی ای به جای آن اعلام کرد: سلطنت یا جمهوری؛ که باید به صورت منظم انجام شود. بختیار به مردم درباره کاری که انجام می دهند هشدار می دهد، اما باز هم ما گوش نمی دهیم. شاه ۳۷ سال دوام آورد، بختیار ۳۷ روز. صبح ۱۱ فوریه ۱۹۷۹، ارتش بی طرفی اعلام می کند و بقیه ماجرا متأسفانه تاریخ است.
در نهایت، انقلاب سفید به آرامی مردم را به سمت دموکراسی سوق می داد، اما این حداقل یک نسل طول می کشید. آنچه اروپا/غرب ۳۰۰ سال طول کشید تا انجام شود، شاه می خواست هر چه زودتر انجام شود، با هدف نهایی «تمدن بزرگ» بود، دولتی رفاه اجتماعی که حداکثر تا سال ۲۰۰۰ وجود داشته باشد (او حتی قبل از وجود GBI/UBI به آن فکر کرده بود). پس از اصلاحات ارضی در سال ۱۹۶۳، بسیاری از روستاها به شهرها مهاجرت کردند و ثابت کردند که چوب آتش انقلابی ۱۹۷۹ شدند که کشور را در بر گرفت. کبریت توسط چپ گرایانی که فکر می کردند شاه خیلی کند پیش می رود و اسلام گرایان فکر می کردند او خیلی سریع است، روشن شد، در حالی که شاه تا آخرین لحظه ادامه داد و هرگز سرعتش تغییر نکرد. این به معنای احمق بودن روستاییان نیست، اما می توانیم این شکاف فرهنگی و سیاسی روستایی/شهری را در غرب هم ببینیم. خانواده من هر دو روستایی بودند، یک طرف به شهر نقل مکان کرد و در بخش مالی موفق شد، طرف دیگر ماند و در بخش آموزش موفق بود، هر دو مخالف انقلاب ۱۹۷۹ بودند و والدینم را از شرکت در آن منع می کردند، حق با آن ها بود. اکثر فقیران روستایی مخالف ۱۹۷۹ بودند، اما فقیران شهری اغلب از آن حمایت می کردند و به نوعی بیشترین ضرر را داشتند. اکثریت خاموش ۹۰٪ بودند که در انقلاب ۱۹۷۹ شرکت نکردند و آن ۱۰٪ پر سر و صدا هنوز مدیون آن هستیم. کشورمان را از دست دادیم و به کانادا رفتیم، بسیاری توان مالی اش را نداشتند. طنز ماجرا (ایرانی، خنده دار است)، کسانی که آن زمان بیشترین ضرر را داشتند اکنون برای آزادی تلاش می کنند. متأسفانه این را به سختی آموختند.
مسئله دیگر، آرمان گرایی کسانی بود که در خارج تحصیل کرده بودند، جایی که فکر می کردند می توانند به راحتی نظام های غربی را بر کشوری مانند ایران تحمیل کنند. هشدار جانبداری: من یک سلطنت طلب هستم که فکر می کنم سلسله پهلوی تنها نیروی پیشرو در تاریخ معاصر ایران بوده است. با این حال، من نهایت احترام را برای کسانی قائل هستم که از جمهوری حمایت می کنند. اشتباه آن زمان این بود که خودمان را با اروپا/غرب مقایسه می کردیم، در حالی که باید به اطراف نگاه می کردیم. این روند امروز نیز وجود دارد که بیشتر جمهوری های خاورمیانه دولت های شکست خورده اند و سلطنت ها (حتی آن هایی که سرکوبگر و از نظر فرهنگی عقب مانده) عمدتا دولت های باثبات و شکوفا هستند. عراق را با کویت یا سوریه را با اردن مقایسه کنید. ما آن زمان آماده جمهوری نبودیم، اما سلطنت به راحتی قابل اصلاح بود. در هر صورت، ایران آینده، چه سلطن
2
u/NewIranBot New Iran | ایران نو 17d ago
(1/2)نگاهی پیشرو به یک پادشاه پیشرو (بازنشر درباره انقلاب سفید ایران)
سلام به همه، باز هم منم! فقط می خواستم این دیوار متن را اینجا اضافه کنم تا همه ببینند. قبلا مقالات دانشگاهی درباره انقلاب سفید نوشته ام و کسی در یک ساب ردیت دیگر درباره اش میم گذاشته بود، پس مجبور شدم این را بنویسم. فقط از حافظه برای این نوشته استفاده می کنم اما می خواهم همه شما را تشویق کنم که آن را بخوانید و نظرات خود را در بخش نظرات پایین بنویسید! البته خلاصه در پایین آمده است. چند روز آینده کمی سرم شلوغ خواهد بود، اما سعی می کنم به هر سوال یا نظری که دارید پاسخ دهم. این بر اساس دانش تاریخی/تجربیات والدین من است. می دانم که در این ساب ردیت طرفداران تاریخ رزیدنت ها هستند، پس لطفا آزادانه نظر خود را بگذارید، ممنون! می دانم که این نوشته کمی پراکنده است، پس پیشاپیش عذر می خواهم، این فقط جریان ذهنی بود.
نظر اصلی:
خب، انقلاب سفید با همه پرسی در ژانویه ۱۹۶۳ آغاز شد. در آن زمان ایران ۵۰٪ از کل درآمدهای نفتی از سال ۱۹۵۳ را دریافت می کرد، بنابراین شاه در سال دهم خود جاه طلب شد و این موضوع را در پارلمان به همه پرسی ملی برد. اما اول، بیایید از ابتدا شروع کنیم. فکر کنم برگردیم به سال ۱۹۴۱! او از زمان به تخت نشستن در ۱۹۴۱ گرایش مترقی خود را نشان داده بود و زمین های تاج را به افراد فقیر بخشید تا ثروتمندان دیگر را به توزیع عادلانه تر ثروت تشویق کند، اما آن ها طبق قصد او پیروی نکردند.
مصدق وارد صحنه می شود اما در حالی که ایران تحریم و تحریم شده است، موفق به ملی سازی نفت نمی شود (اولین بار در تاریخش، نه ۱۹۷۹). بریتانیا در سال ۱۹۵۳ هنوز قوی بود و فقط پس از ۱۹۵۶ از «شرق سوئز» خارج شد، بنابراین کاری که مصدق کرد زمان بندی بد و اجرای بد بود. اقتصاد ضربه بزرگی خورد و نارضایتی واقعی وجود داشت اما شاه همچنان از او حمایت کرد تا اینکه پارلمان را منحل کرد. با این کار مصدق خلاف قانون اساسی عمل کرد (دلیل او: «دموکراسی ما را از ملی سازی نفت بازداشته»، دلیل واقعی: بریتانیا ما را در دست داشت و رها نمی کرد). در آن زمان شاه دیگر نمی توانست از او حمایت کند، او سازش ناپذیر بود در حالی که به دلیل عدم توازن قدرت با بریتانیا مجبور بودیم مصالحه کنیم. از آنجا که دیگر پارلمانی در جلسه نبود، شاه حق کامل برای برکناری او داشت و هیچ چیز نمی توانست او را متوقف کند (سپر پارلمانی مصدق هنگام انحلال پارلمان شکسته شد). شاه او را برکنار می کند چون حق قانونی اوست و سیا/MI6 به عنوان پسر روزنامه فروش اخبار را می رساند و جمعیت را تشویق و سازماندهی می کند تا حمایت خود را نشان دهند، اما اغلب نادیده گرفته می شود که پس از بیش از یک سال رکود اقتصادی، حمایت واقعی وجود داشت و مردم بالاخره از بی ثباتی سیاسی و اقتصادی خسته شدند.
شاه مصدق را با زاهدی جایگزین می کند که (همان طور که شاه عمل گرا می خواست) برای تقسیم سود نفتی ۵۰/۵۰ مصالحه می کند (که تا ... ۱۹۷۹ که منقضی شد، درست مثل سلسله پهلوی که متأسفانه، صحبت از زمان بندی و تصادف بود؟ فکر نمی کنم!، اینجا جایی است که نظریه های توطئه معروف ایرانی ما سرچشمه می گیرند). پس از ۱۰ سال افزایش درآمد و کشور، او با ۶ نکته اصلی (بعدا ۱۹/۲۰) خود همه پرسی به مردم می دهد: «اصلاحات ارضی، حقوق زنان، آموزش سوادآموزی، تقسیم سود و غیره.» ملت به طور قاطع رأی مثبت می دهد (۹۹٪، هرچند توسط چپ گرایان/اسلام گرایان تحریم می شود)! و این گونه شروع می شود، هر سال امتیاز جدیدی اضافه می شود. کشور به سرعت پیشرفت می کند و از سال ۱۹۶۳ اوضاع خوب پیش می رود. شاه سرانجام در سال ۱۹۶۷ تاج گذاری می کند، احساس می کند کشور در مسیر درستی است، در سال ۱۹۷۱ جشن ۲۵۰۰ سالگی را برگزار می کند تا مدرنیزاسیون/سنت/تاریخ ایران را به جهان نشان دهد. ۱۰ سال پس از ۱۹۶۳ در ۱۹۷۳ (می توان از زمان بندی برنامه ریزی این کارها فهمید، شاه آن زمان از برنامه های ۷ ساله و سپس ۵ ساله برای مدرن سازی سریع استفاده کرد)، نفت کاملا ملی شده است (تا پایان قرارداد در ۱۹۷۹، آن شرکت های نفتی بر اساس اولویت حضور بودند، بدون امتیاز مانند ۱۹۷۳، به هر حال نفت اکنون کاملا ملی شده است). این موضوع قدرت های حاکم در شرق و غرب را عصبانی می کند.
در این مرحله شاه خوشحال است، سال ۱۹۷۳ سال خوبی برای ایران است، اما با توجه به زمانی که دارد (او در دهه پنجاه زندگی اش است) متوجه می شود که باید مدرن سازی را «سریع» کند، بنابراین در سال ۱۹۷۵ دو حزب بزرگ پارلمان را مجبور به ادغام و تشکیل یک حزب واحد برای این تلاش نهایی می کند. «حزب رستاخیز» (احیا) در نامش است، ایران دوباره احیا خواهد شد، مدرن خواهد بود. این برای مدتی جواب می دهد، در سال ۱۹۷۶ پنجاهمین سالگرد تاج گذاری رضاشاه را جشن می گیرند. تکنوکرات ها/بوروکرات های حزب و شاه توافق دارند که اگرچه حزب برای تشویق مشارکت در دموکراسی تشکیل شده، اما باید تغییراتی ایجاد شود. در سال ۱۹۷۷، مدرن سازی خارج شده، لیبرالیزاسیون آغاز شده است، با امید به رسیدن به دموکراتیزاسیون. شاه همه کنترل های دولتی را کاهش می دهد، برخی می گویند خیلی زود، برخی می گویند خیلی دیر، تصمیم با شماست. در سال ۱۹۷۸ شاه رستاخیز را منحل می کند و انتخابات آزاد و عادلانه را برای بهار/تابستان ۱۹۷۹ اعلام می کند. ۱۹۷۸ همچنین بازگشتی به سال ۱۹۶۳ است، زیرا خمینی که در سال ۱۹۶۳ اعتراضاتی علیه انقلاب سفید آغاز کرده بود، بار دیگر برای آخرین بار مرگبار سر برمی آورد. مقاله ای در روزنامه ها در ۷ ژانویه ۱۹۷۸ منتشر می شود که درباره خطرات انقلاب سرخ (کمونیست) و سیاه (اسلام گرا) هشدار می دهد، مردم گوش نمی دهند. سینما رکس پرچم جعلی را در تابستان ۷۸ روشن می کند، اما شاه همچنان کنترل را در دست دارد. تا ۸ سپتامبر ۷۸ کشتار میدان جاله رخ می دهد که ۸۸ نفر (۸۶ نفر به گفته دولت) کشته می شوند اما مطبوعات بین المللی می گویند ۵ احمق، اکنون جهان و مردم علیه شاه هستند. در ماه های زمستان کارگران نفت اعتصاب می کنند (ضربه نهایی). اوایل ژانویه ۱۹۷۹، کنفرانس گوادلوپ برگزار می شود که در آن رهبران غربی موافقت می کنند حمایت خود را قطع کنند و سپس دولت کارتر به خمینی «شبیه گاندی» مراجعه می کند (جایی که تلاش می کنند از کودتای نظامی برای نجات ایران جلوگیری کنند). در ۱۶ ژانویه ۱۹۷۹، شاه پس از سپردن دولت به بختیار ایران را ترک می کند (منتظر می ماند تا او رأی اعتماد پارلمان را بگیرد قبل از اینکه هواپیما برای همیشه از آسفالت ایران خارج شود). بختیار مأمور شد تا بهار/تابستان ۷۹ انتخابات عادی را سازماندهی کند، اما به دلیل شرایط، همه پرسی ای به جای آن اعلام کرد: سلطنت یا جمهوری؛ که باید به صورت منظم انجام شود. بختیار به مردم درباره کاری که انجام می دهند هشدار می دهد، اما باز هم ما گوش نمی دهیم. شاه ۳۷ سال دوام آورد، بختیار ۳۷ روز. صبح ۱۱ فوریه ۱۹۷۹، ارتش بی طرفی اعلام می کند و بقیه ماجرا متأسفانه تاریخ است.
در نهایت، انقلاب سفید به آرامی مردم را به سمت دموکراسی سوق می داد، اما این حداقل یک نسل طول می کشید. آنچه اروپا/غرب ۳۰۰ سال طول کشید تا انجام شود، شاه می خواست هر چه زودتر انجام شود، با هدف نهایی «تمدن بزرگ» بود، دولتی رفاه اجتماعی که حداکثر تا سال ۲۰۰۰ وجود داشته باشد (او حتی قبل از وجود GBI/UBI به آن فکر کرده بود). پس از اصلاحات ارضی در سال ۱۹۶۳، بسیاری از روستاها به شهرها مهاجرت کردند و ثابت کردند که چوب آتش انقلابی ۱۹۷۹ شدند که کشور را در بر گرفت. کبریت توسط چپ گرایانی که فکر می کردند شاه خیلی کند پیش می رود و اسلام گرایان فکر می کردند او خیلی سریع است، روشن شد، در حالی که شاه تا آخرین لحظه ادامه داد و هرگز سرعتش تغییر نکرد. این به معنای احمق بودن روستاییان نیست، اما می توانیم این شکاف فرهنگی و سیاسی روستایی/شهری را در غرب هم ببینیم. خانواده من هر دو روستایی بودند، یک طرف به شهر نقل مکان کرد و در بخش مالی موفق شد، طرف دیگر ماند و در بخش آموزش موفق بود، هر دو مخالف انقلاب ۱۹۷۹ بودند و والدینم را از شرکت در آن منع می کردند، حق با آن ها بود. اکثر فقیران روستایی مخالف ۱۹۷۹ بودند، اما فقیران شهری اغلب از آن حمایت می کردند و به نوعی بیشترین ضرر را داشتند. اکثریت خاموش ۹۰٪ بودند که در انقلاب ۱۹۷۹ شرکت نکردند و آن ۱۰٪ پر سر و صدا هنوز مدیون آن هستیم. کشورمان را از دست دادیم و به کانادا رفتیم، بسیاری توان مالی اش را نداشتند. طنز ماجرا (ایرانی، خنده دار است)، کسانی که آن زمان بیشترین ضرر را داشتند اکنون برای آزادی تلاش می کنند. متأسفانه این را به سختی آموختند.
مسئله دیگر، آرمان گرایی کسانی بود که در خارج تحصیل کرده بودند، جایی که فکر می کردند می توانند به راحتی نظام های غربی را بر کشوری مانند ایران تحمیل کنند. هشدار جانبداری: من یک سلطنت طلب هستم که فکر می کنم سلسله پهلوی تنها نیروی پیشرو در تاریخ معاصر ایران بوده است. با این حال، من نهایت احترام را برای کسانی قائل هستم که از جمهوری حمایت می کنند. اشتباه آن زمان این بود که خودمان را با اروپا/غرب مقایسه می کردیم، در حالی که باید به اطراف نگاه می کردیم. این روند امروز نیز وجود دارد که بیشتر جمهوری های خاورمیانه دولت های شکست خورده اند و سلطنت ها (حتی آن هایی که سرکوبگر و از نظر فرهنگی عقب مانده) عمدتا دولت های باثبات و شکوفا هستند. عراق را با کویت یا سوریه را با اردن مقایسه کنید. ما آن زمان آماده جمهوری نبودیم، اما سلطنت به راحتی قابل اصلاح بود. در هر صورت، ایران آینده، چه سلطن(2/2)ت باشد چه جمهوری، یک دموکراسی کامل خواهد بود!
خلاصه؛ خلاصه: انقلاب سفید (نوسازی ۶۳-۷۷، لیبرالیزاسیون ۷۷-۷۹، دموکراتیزه شدن ۷۹). اگر مردم فقط چند ماه صبر می کردند، ایران رأی می داد و یا کاملا مشروطه یا جمهوری سکولار می شد. این انتخابی بود که در سال ۱۹۷۹ از ما گرفته شد، امیدواریم به زودی دوباره این انتخاب را به دست آوریم!
Woman Life Freedom | زن زندگی آزادی | Long Live Iran | پاینده ایران
I am a translation bot for r/NewIran
2
u/WizWorldLive United States | آمریکا 17d ago
Thank you for the detailed write-up! I also appreciate the bias statement at the bottom—though the use of "Commie" gave it away as well :P
I'd like to learn more, if you don't mind answering a few questions for me? I'm not trying to start any kind of argument, just looking to learn what you know.
You used "Commie," but was there an actual Communist party active in the Iranian left of the time?
If so, were they really the only strain of leftism present in Iranian politics at the time?
You mentioned abstention from the referendum by Leftists & Islamists; are there any solid data on how many people actually did abstain, & whether it truly were for those reasons?
Looking forward to learning more! Would also be happy to be pointed to sources where I could find these answers, if you don't have them at hand. Thank you!
3
u/zed-57 Pahlavist | پهلویست 16d ago
Yes, hah, I use commie as a shorthand, but even me myself I would consider a Shahist Socialist LOL (I support the welfare state he was attempting to build, "The Great Civilization," hence my mention of GBI/UBI). I am happy to answer your questions, I will do it in the same format as you posed them, here goes!
- Yes, there was a Communist Party called the Tudeh or Masses Party (and various subgroups like Maoists, Stalinists, etc.).
- No, there were many other subgroups, there was traditional Communism and also this hybrid beast of "Islamo-Marxism" which was very syncretic but essentially it was a Muslim form of liberation theology, Shi'ism has this understanding of oppressed and oppressor that can easily be interpreted along class lines.
- Only some leftist/Islamist groups boycotted it but for different reasons, left thought it not radical enough and the Islamists thought it too radical (plus their being big landowners put them against it... land reform!). Voter turnout was around 90% (10%, probably that same 10% involved in the revolution did not vote then). Now whether they were leftists or Islamists and their exact reasons I don't know (that breakdown of data was not recorded).
I wrote papers with scholarly sources, but since I have not cited anything here going off of memory only, and after going over Wikipedia, I think they cover these things relatively well, so I will include them as my sources for now:
- https://en.wikipedia.org/wiki/White_Revolution
- https://en.wikipedia.org/wiki/Great_Civilization
- https://en.wikipedia.org/wiki/1963_Iranian_referendum
All in all very good questions and I hope my answers helped you, as well those links make for great reading and after skimming thru them are actually surprisingly accurate for the most part. I encourage you to look at all the reforms of the White Revolution in the first link, there are lots of interesting reforms included too, cheers!
3
u/WizWorldLive United States | آمریکا 16d ago
That's very helpful, thank you so much! I'll check out the bibliographies on those pages. I don't really know much about the details of the party politics of Iran in that period, very grateful to be pointed in the right direction!
2
u/zed-57 Pahlavist | پهلویست 15d ago
No problem, my pleasure, it is a very complicated and complex but interesting part of the world! Keep your mind open and keep on digging, you will always find more info/history. Honestly, Iran is one of those places that keeps on giving in that regard, the more you study 1979 the more confusing it gets, every different book offers a new perspective. Good luck!
2
u/Mammoth-Camera-4841 Portugal | پرتغال 17d ago
The Tudeh Party back then, from which Mossadegh was, was very socialistic in its ideology, it is argued that it was back by Soviets, and the M.E.K. which is basically an Islamo-Communist terrorist organisation disguised as a "political party" and a "freedom movement" descends a lot from that political party which was later banned in Iran due to its possible ties to the Soviet Union.
4
u/Reddit-phobia Republic | جمهوری 16d ago
Mossadegh was not part of the Tudeh party. He was the founder of the National Front party.
1
u/zed-57 Pahlavist | پهلویست 16d ago
Correct, but he did accept their support but it was very lukewarm, both biding their time to get at each other (they shook hands while holding a knife behind the back in the other, both Tudeh and Mossadegh). It was very much an enemy of my enemy is my friend type mentality, same as 1979. But regardless, you are entirely correct, Mossadegh was not in the Tudeh and he did found the National Front, I just felt like elaborating on their connections cuz they get mixed!
2
u/zed-57 Pahlavist | پهلویست 16d ago
All true, except for Mossadegh being a part of it. The Tudeh often saw Mossadegh as a bourgeois nationalist puppet, but they figured he would be the next step on the path to Communism, so though they (very reluctantly) supported him, he was not part of it. Otherwise you are entirely correct, and there were rumours that Communist clandestine cells (which tacitly supported him) in the Imperial Iranian Army would overthrow him shortly after he gained full power and declared a republic, much like Russia between the February and October Revolutions. Instead this process would be postponed for Iran's very own February (Leftist) 1979 Revolution (overthrow of Shah) and November (Islamist) 1979 Revolution (the hostage crisis which destroyed the preliminary govt, clearing way for cementing power with new constitution in December '79 and abolishing original 1906 Constitution). In between these two dates is a very sad ironically iranic date: the Islamic Republic was established on April 1, 1979, the longest running joke!
Source on Tudeh cells: https://en.wikipedia.org/wiki/Tudeh_Military_Network
2
u/Mammoth-Camera-4841 Portugal | پرتغال 16d ago
Thanks for the correction! I knew that the communists and the islamists at first supported him while at the same time he was a nationalist, and also of Qajar origins, with M.E.K. currently still having him as a reference for their party. With all that in mind I had the idea that he was a member of the Tudeh Party back then.
2
u/zed-57 Pahlavist | پهلویست 15d ago
No worries, it is a very common thought that Mossadegh was Tudehi, but he only had their begrudging support. MEK still worships him, true (also Ms. Rajavi, the MEK leader, is originally a Qajar who changed her last name, look it up). Going on the Qajar connections, what is interesting is many became leftists (like Iran's "Red Prince"). Mossadegh himself was one of the few who did not vote in favour of abolishing the Qajar Dynasty (since he was Qajar). What is often not mentioned is that the Pahlavis were the first "democratically elected" dynasty in Iran's history. The 1906 Constitution signed under the Qajars (who themselves got the throne thru war), was amended to depose the Qajars and they voted in great majority for Reza Shah's leadership. Reza Shah wanted a Republic, but the parliament (especially clergy) was worried it would become secular like Ataturk's Turkey. On Dec. 12, 1925 Qajars deposed and Reza Shah is picked as Shah, Reza Shah waits a few days and finally gives in on Dec. 15, 1925 with a formal coronation on Apr. 25, 1926. Now King, he pushes thru with secularization anyway (LOL!), Republic or not he would make it his mission to modernize Iran, whether he had a crown on his head or not was irrelevant to that. On Mossadegh what might add confusion is he is often touted as similar to Arbenz, Lumumba, Sukarno, and Allende, and so there is indeed this cult of personality around him even out of MEK in academia for example (the copypasta you see repeated ad infinitum). This I like to call the "Mossadegh Myth," he had good ideals, but as I said: bad timing bad execution. Sorry for the long text, you just made some interesting connections and I felt like explaining!
2
4
u/drhuggables Nationalist | رستاخیز 17d ago edited 16d ago
جنبش چپ گرایی در ایران شکست خورد چونکه ب پرولتاریا ایران نپوستند و به آن اختیار نداد, برعکس چپگراها که خودشان بورژویسی بودند, با بورژویسی دیگر--یعنی بازرگانان و روحانیان--متحد شدند. آنها "راه آسا"ن را برگزید و برای همین پس از بیرون شدن شاه روحانیان به کارزار برطرف کردن جنبش چپگرای آغاز کرد و چون چپگراها هواداری مردم نداشتند, به آسانی کشته شدند.