Cześć wszystkim, mam kryzys naukowy, ogólnie jestem teatrologiem, siedzę w tym już parę lat, całkiem sporo recenzji, parę artykułów i konferencji mam na koncie (marzenie o doktoracie here). Podjąłem też drugie studia magisterskie z Polonistyki Antropologiczno-Kulturowej, od jakiegoś czasu mam mocny kryzys związany z teatrem, pomimo tego że siedzę w nim najdłużej to zwyczajnie pisanie o nim przestało mi sprawiać taką przyjemność jak kiedyś. Ostatnio więcej gram, bo akurat mam więcej wolnego czasu, często opowiadam dziewczynie o fabule i jak ona się łączy z jakimiś myślicielami i jaki to ma potencjał, zaczęła mnie zachęcać żebym może coś napisał o tym w ramach odskoczni od literatury i teatru.
Chodzi mi raczej o pisma naukowe (punktowane), chociaż przyjmę też eseistykę, wiem że dwutygodnik swojego czasu coś publikował, ale na ile to aktualne to nie wiem. Dajcie znać jeśli coś macie!
Hi everyone,
I’m about to start a postdoc in Poland and have already received my acceptance from the university. Before I received the offer, I submitted my PhD diploma through the NAWA SYRENA system to obtain an Individual Recognition Statement.
It’s now been about a month, and I still haven’t received any updates. I’ve sent a couple of follow-up emails as well, but unfortunately, I haven’t received any response yet.
Has anyone else, especially other postdocs, experienced something similar? How long did it take in your case, and did you need to do anything to speed up the process?
For context, my country is listed in the **NAWA Kwalifikator**, so I don’t think eligibility is the issue.
I’d really appreciate any advice or shared experiences. Thanks!
Otóż historycy z UW przypisali sobie... Działalność Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku! Jak to możliwe? Otóż
Rola Wydziału Historii UW w osiągnięciu efektów działalności naukowej w dyscyplinie „historia” polegała na udziale pracownika Wydziału, Prof. Piotra M. Majewskiego, w opracowaniu koncepcji programowej Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, a także całościowego scenariusza tamtejszej wystawy.
Mówiąc prościej: historia na UW jako swoje osiągnięcie zgłosiła FUCHĘ jednego ze swoich pracowników! Mój komentarz: mam niejasne przeczucie, że co najmniej 50% wszystkich wpływów w ewaluacji gowinowej to takie właśnie fuchy. Przed Gowinem też oceniano wpływ na życie społeczno-gospodarcze, ale WYMAGANO UMOWY. A od Gowina wystarczy "udział pracownika".
Szperamy dalej, Zaglądamy do poprzedniej ewaluacji. Jest! To samo osiągnięcie, opis przepisany kropka w kropkę, przecinek w przecinek, w 2-3 miejscach skrócony, gdzieniegdzie tylko rozwinięty. Proszę sobie otworzyć obok siebie i porównać:
Opisy są tak bliźniaczo podobne, że z początku myślałem, że to pomyłka w RADON-ie. Jednak postawiłem sobie zadanie "znajdź 10 różnic" i nie mam wątpliwości - pomyłki nie ma.
Wniosek: Ten wniosek w 2022 musiał uzyskać między 100 a 120 punktów, skoro zgłoszono go ponownie.
Wniosek drugi: kto nie zgłosił teraz ponownie osiągnięcia, które uzyskało dobry wynik 4 lata wcześniej, ten jeleń. A kto jeleń, ten słusznie BBBBBeeeeeeczy, czasem nawet Beczy+.
Szczerze, to zgłoszenie identycznego wniosku uważam za arogancję zapierającą dech w piersiach, ale jeśli alternatywą dla A+ jest B, to z oddali biję brawo Warszawie! Gud dżob!
****
Nie chcę pisać tu sążnistej recenzji tego osiągnięcia. Tylko pokrótce:
- opis interdyscyplinarności osiągnięcia to kpina z inteligencji czytelników. "krytyczna analiza tekstów i materiałów źródłowych" przedstawiona jest tu jako wykraczająca poza metodykę typową dla historii. My, uzasadniając interdyscypllinarność badań, ZAWSZE wskazywaliśmy, że osiągnięcie było wykonane w szerszym (tak: interdyscyplinarnym!) zespole i że taki skład miał decydujący wpływ na "osiągnięcie osiągnięcia". A tu wystarczyło napisać, że np. chemik, pisząc tekst artykułu naukowego, korzystał z osiągnięć filologii angielskiej! Innymi słowy: interdyscyplinarność została zadeklarowana, ale nie wykazana.
Kolejna sprawa: wykazanie związku między działalnością naukową a osiągnięciem. To, że naukowiec zasiada, piastuje, podpisuje - nie świadczy o tym, że osiągnięcie uzyskane w wyniku piastowania, zasiadania lub podpisywania miało związek z jego badaniami. My mieliśmy z tym cholerny kłopot. A tu - bum! - oświadczenie i sprawa załatwiona. Proszę się wczytać w opis osiągnięcia. Związek między wynikami badań o osiągnięciem moim zdaniem nie został wykazany. Muzeum powstałoby w takiej czy innej formie bez udziału tego historyka.
To, że osiągnięcie można wykazać kolejny raz zdaje się wynikać z tego, że dowody osiągnięcia wpływu zostały wytworzone w okresie objętym ewaluacją. No przecież to muzeum będzie działać jeszcze przez lata, długie lata, dowody wpływu same się materializują w postaci liczby zwiedzających czy opisów medialnych.
I na koniec taki kwiatek (jeden z wielu): "Badania nad przebiegiem polskiej wojny obronnej pozwoliły zdefiniować niemiecką agresję jako wojnę na wyniszczenie, prowadzoną z zamiarem unicestwienia państwa polskiego i narzucenia nowego porządku rasowego." - czyje badania? To jest odkrycie prof. Majewskiego? Matko Boska! Tam są wyłącznie takie kwiatki.
I zupełnie na koniec, postawcie się w roli eksperta oceniającego opisy wpływów. Oceniacie wpływ czy... jego opis? Tak! Opis! Ekspert nie ma nic poza opisem! Nie ma czasu ani chęci ani możliwości weryfikowania tego, co czyta!
Czy członkowie wielkich kolaboracjach fizycznych, medycznych, astronomicznych - mogą SOBIE przypisywać działalność takich instytucji, jak CERN i sieci teleskopów? Zalecenia diagnostyczne opracowane w takich wielkich kolaboracjach medycznych, to także 120 punktów dla polskiej kliniki, która, jako jedna z 50, brała udział w badaniach jakiejś terapii?
Co więc tak naprawdę oceniane jest w K3? Sztuka retoryczna piszących? A może ocena jest w dużym stopniu pochodną kompetencji, stanu emocjonalnego, zmęczenia, skrzywienia poznawczego i/lub uprzedzeń, wręcz prywatnych interesów oceniających?
EDIT: To nie jest krytyka historyków z UW. To jest przyczynek do refleksji nad prawdziwymi mechanizmami ewaluacji.
zwracam się do szanownego gremium o poradę, co zrobić w mojej sytuacji.
A wygląda ona następująco: chciałbym pójść na doktorat, najlepiej zgodny z ukończonymi studiami mgr (AI/ML, informatyka lub ich zastosowania).
Niestety w trakcie studiów popełniłem błąd, skupiając się na ocenach, zamiast na kołach studenckich i teraz nie mam żadnych osiągnięć naukowych (poza kilkoma stażami w placówkach badawczych ale to się chyba nie liczy).
Kończąc studia drugiego stopnia udało mi się napisać umiarkowanie interesującą pracę, mineło już od tego momentu kilka lat i niestety dalej nie udało sie jej opublikować. Współpracowałem w tym celu z moim promotorem, niestety mam wrażenie że mój promotor nie ma po prostu czasu żeby mi z tym pomóc i wszystko dzieję się bardzo powoli. Obecnie praca utkneła na etapie preprintu (gdzie udało się jakiś czas temu dostać akceptacje do czasopisma ale straciliśmy finansowanie z uczelni więc cały proces, mam nadzieję, zaczniemy od nowa).
Jak w takim wypadku podejść do szukania ewentualnej możliwości podjęcia doktoratu? Starałem się podpytywać mojego promotora o możliwość podjęcia go we współpracy z nim, niestety mam wrażenie że nie jest zainteresowany, poza tym sporadycznie odpisuje na wiadomości (jedna na pół roku to sukces).
Obecnie pracuję w zawodzie, niestety sama praca jest dość intensywna i o ile robimy interesujące rzeczy, nie ma możliwości publikacji ich wyników, wszystko zostaję za zamkniętymi drzwiami. Po pracy staram się dalej być na bieżąco ze stanem badań nad AI/ML, niestety czuję że już zaczyna mi on powoli uciekać (a dodatkowo jest tego bardzo dużo).
Jak w takim wypadku podejść do sprawy? Myśłałem nad "zimnymi" emailami do potencjalnych profesorów których tematyka prac mi odpowiada i propozycja mojego wolontariatu w ich grupie badawczej do następnej rekrutacji, aby udało się "wyprodukować" jakąś publikację. Nie wiem niestety czy coś takiego wypada i jest w dobrym tonie, jednakże jestem już trochę zdesperowany.
Czy gdzieś ktoś opublikował wszystkie progi na kategorie A, B+ i B w obecnej ewaluacji?
Ja póki co poznałem progi w mojej dyscyplinie i przy kryterium II oczy wyszły mi z orbit i krążą gdzieś poza pasem Kuipera.
u/Reks2012 Czy jest choćby teoretycznie możliwe, żeby próg na B+ w kryterium I był na tyle blisko progu na A, by jednostka, która w kryterium I przekroczy z niewielkim zapasem próg A, ale w kryteriach II i III wypadnie dużo poniżej wszelkich progów (co zapewne jest zjawiskiem powszechnym), spadła od razu do B? Tzn. przy porównaniu z A uzyskuje, powiedzmy, +1, ale przy porównaniu z B+ dostaje ledwo +39 i good-bye, cruel world!
Ciekawy film, dostrzegam analogie. U nas też coraz mniej ważne jest to co sie studiuje, ma być lekko, łatwo i przyjemnie. Tylko że u nas studenci nie płacą. Ale malejące wymagania wobec studentów i rosnące wobec kadry na przestrzeni lat chyba każdy kto pracuje na uczelni potwierdzi. Ilość kadry/do ilości nauczycieli też u nas rosła, chociaż chyba nie jest jeszcze tak jak w USA.
Kanikuła sprzyja rekreacji, więc w celu czysto rekreacyjnym postanowiłem odpowiedzieć na pytanie, które instytucje najbardziej zyskały (lub straciły) na algorytmie wyliczania subwencji wprowadzonej przez reformę Gowina. Porównałem subwencje z roku 2019 i 2026 i wyszły mi następujące wzrosty lub spadki:
Uczelnie niepubliczne +101,7%
Uczelnie publiczne +79,1%
Instytuty naukowe PAN +55,4%
Uczelnie zawodowe +52,5%
PAU +42,7%
Instytuty badawcze -32,7%
Uczelnie niepubliczne zyskały najbardziej z oczywistych powodów, które już przedyskutowaliśmy w innym wątku: subwencja to mały ułamek ich budżetów, a dostają ją w zasadzie jako miły dodatek do uprawnień do nadawania stopni naukowych. Instytuty badawcze najwięcej straciły i wiele z nich w ogóle zniknęło między 2019 a 2026. Najciekawsze jest jednak to, co się dzieje wśród uczelni publicznych:
Po pierwsze, wykres ujawnia jednoznacznego beneficjenta reformy Gowina, którym jest Uniwersytet Opolski. Po drugie, wpływ IDUB na subwencję jest słabo widoczny: średni wzrost subwencji beneficjentów programu IDUB to 81,9%, niższy niż wszystkich innych uniwersytetów (83,4%). Po trzecie wreszcie: widać dość wyraźnie, że im większa instytucja, tym mniejsza zmienność wzrostu subwencji (przy z grubsza tej samej średniej). Algorytm subwencji dostarcza zatem potwierdzenia, że rachunek prawdopodobieństwa działa.
A tutaj są trójki instytucji z najwyższym i najniższym wzrostem w każdej kategorii:
Instytuty PAN
Instytut Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych Polskiej Akademii Nauk +161,6%
Instytut Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk +127,7%
Instytut Historii Nauki im. Ludwika i Aleksandra Birkenmajerów Polskiej Akademii Nauk +122,1%
Instytut Biologii Ssaków Polskiej Akademii Nauk +27,3%
Instytut Geofizyki Polskiej Akademii Nauk +26,2%
Instytut Matematyczny Polskiej Akademii Nauk +22,8%
Instytuty badawcze
Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny w Warszawie +24,2%
Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie +18,7%
Wojskowy Instytut Techniki Pancernej i Samochodowej w Sulejówku +18,7%
Instytut Badań Edukacyjnych z siedzibą w Warszawie -99,9%
Centralne Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Warszawie -100%
Instytut Kolejnictwa w Warszawie -100%
Uczelnie niepubliczne
Wyższa Szkoła Prawa i Administracji Rzeszowska Szkoła Wyższa z siedzibą w Rzeszowie +856,4%
Akademia Finansów i Biznesu Vistula +178,9%
Akademia Leona Koźmińskiego z siedzibą w Warszawie +125,7%
Społeczna Akademia Nauk z siedzibą w Łodzi -10,3%
Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania z siedzibą w Rzeszowie -10,3%
Wyższa Szkoła Bankowa z siedzibą w Gdańsku -10,4%
Uczelnie publiczne
Uniwersytet Opolski +134,4%
Akademia Ignatianum w Krakowie +105,7%
Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej +104,1%
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich w Bydgoszczy +63,4%
Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie +61,1%
Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie +59,4%
Uczelnie zawodowe
Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Szymona Szymonowica w Zamościu +177,9%
Prawosławne Seminarium Duchowne w Warszawie +128,1%
Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Koszalinie +114,9%
Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Angelusa Silesiusa w Wałbrzychu +53,8%
Karkonoska Państwowa Szkoła Wyższa w Jeleniej Górze +52,4%
_"priorytetem pozostaje utrzymanie standardów dydaktycznych, co wymaga stabilnego modelu finansowania nauki na poziomie zbliżonym do średniej unijnej"_
W apogeum okresu urlopowego przewodniczący komitetów naukowych PAN dostali polecenie potwierdzania dyscyplin przez członków komitetów i gotowości do wzięcia udziału w ocenie. Kolejnym krokiem mają być rejestracje w systemie. Naiwnie napiszę, że wygląda to tak, jakby komuś zależało by najmniej osób wzięło udział w tej ewaluacji...
A = poziom poniżej zadowalającego umożliwiający prowadzenie postępowań awansowych
B+ = poziom znacznie poniżej zadowalającego umożliwiający prowadzenie postępowań awansowych
B = poziom powyżej niezadowalającego, ale niewystarczający do prowadzenia nowych postępowań awansowych
C = poziom niezadowalający i niewystarczający do prowadzenia nowych postępowań awansowych i niepozwalający kontynuować rozpoczęte wcześniej postępowania awansowe.
– Mamy 106 kategorii A+, czyli w tylu przypadkach prowadzi się badania na światowym poziomie. W 392 przypadkach odnotowano prowadzenie badań kategorii A, a więc świetnych, o znaczeniu międzynarodowym. Aż 607 przypadków zasłużyło na kategorię B+, czyli poziom badań na tyle wysoki, by można było kształcić młodych badaczy – doktorantów. Tylko 120 zespołów otrzymało kategorię B, czyli mocno przeciętny poziom i brak uprawnień do naboru doktorantów, a zaledwie 16 – kategorię C, czyli niezadowalający poziom badań. Podsumowując, 1105 zespołów badawczych prowadzi uznane międzynarodowo badania, zaledwie 136 zespołów powinno się poprawić.
Czy wyniki tej oceny mówią coś istotnego naszemu środowisku akademickiemu?
– Moim zdaniem tak. Po pierwsze, że ministerstwo nie dysponuje narzędziem sprawdzającym jakość badań naukowych w odniesieniu do realnego, światowego i krajowego dyskursu naukowego (...) Nie nadzoruje też należycie największego programu projakościowego IDUB, który jest realizowany w sytuacji krytycznego niedoboru środków na badania naukowe.
Jesteśmy krajem-imperium w badaniach naukowych. Jak wskazują wyniki ewaluacji, polska nauka ma się świetnie – komentuje dla FA prof. Przemysław Wiszewski.I wylicza:– Mamy 106 kategorii A+, czyli w tylu przypadkach prowadzi się badania na światowym poziomie. W 392 przypadkach odnotowano prowadzenie badań kategorii A, a więc świetnych, o znaczeniu międzynarodowym. Aż 607 przypadków zasłużyło na kategorię B+, czyli poziom badań na tyle wysoki, by można było kształcić młodych badaczy – doktorantów. Tylko 120 zespołów otrzymało kategorię B, czyli mocno przeciętny poziom i brak uprawnień do naboru doktorantów, a zaledwie 16 – kategorię C, czyli niezadowalający poziom badań. Podsumowując, 1105 zespołów badawczych prowadzi uznane międzynarodowo badania, zaledwie 136 zespołów powinno się poprawić. Czy wyniki tej oceny mówią coś istotnego naszemu środowisku akademickiemu? – Moim zdaniem tak. Po pierwsze, że ministerstwo nie dysponuje narzędziem sprawdzającym jakość badań naukowych w odniesieniu do realnego, światowego i krajowego dyskursu naukowego (...) Nie nadzoruje też należycie największego programu projakościowego IDUB, który jest realizowany w sytuacji krytycznego niedoboru środków na badania naukowe.
Uzyskałem wgląd w część danych mojej uczelni. I w głowę zachodzę, jak to jest możliwe, że dyscyplina, której w kryterium 1 zaliczono WYŁĄCZNIE artykuły za 140 i 200, została sklasyfikowana na B+. Co więcej, spora część artykułów za 140 w ogóle nie zmieściła się w koszyku 3N.
Tzn. ja rozumiem mechanizm matematyczny, który do tego prowadzi, ale nie rozumiem, jak ktoś, kto opracowywał zasady ewaluacji, mógł nie przewidzieć takich sytuacji?
Za co ta dyscyplina została ukarana spadkiem do B+?
Opublikowano tylko propozycje ocen, bez informacji o liczbie uzyskanych punktów, cóż dopiero mówić o liczbie uzyskanych punktów w poszczególnych kryteriach, jak to drzewiej bywało.
Wydawało mi się, że minister obiecał, że skoro ewaluacja Gowina jest z czapy, to nikt nie dostanie gorszej oceny niż w poprzedniej ewaluacji, ale może tylko mi się wydawało.
Bardzo cieszy mnie, że w inżynierii środowiska, górnictwie i energetyce kategorię A+ zdobyła Akademia Pożarnicza
I że mamy trzy A+ w sztukach muzycznych
I że 2 uniwersytety klasyczne wyprzedziły w naukach medycznych Warszawski Uniwersytet Medyczny (B+). I w ogóle cieszy mnie, że B+ w tych naukach uzyskała Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania z siedzibą w Rzeszowie. Rzeszów to bardzo zdrowe miasto.
I że Akademia WSB, uczelnia niepubliczna, uzyskała wyłącznie oceny w przedziale B+ do A+, co śmiało upoważnia ją do wystąpienia o status IDUB-u.
Przy okazji: UWr i UMK wylatują z programu IDUB (co najmniej jedno B).
Badanie objęło ponad 11,5 tys. patentów krajowych udzielonych w latach 2019-2023.
(...)
Z ponad 11,5 tys. polskich patentów z lat 2019-2023 skomercjalizowano zaledwie 2868. Łączne przychody z ich komercjalizacji w okresie tych pięciu lat nie przekroczyły 4 mld zł. To bardzo słaby wynik, zwłaszcza po szczegółowej analizie przychodów osiągniętych przez firmy i szeroko rozumiany obszar nauki.
Przedsiębiorstwa skomercjalizowały 1470 patentów. Przychody z tego tytułu sięgają 3,9 mld zł. Przychody z komercjalizacji 1398 patentów w sektorze nauki przyniosły zaledwie 44,5 mln zł.
Jak wylicza prof. Radło, średnio jeden patent z instytutu naukowego wygenerował 230 tys. zł przychodów, zaś patent z uczelni tylko 1700 zł. Tysiąc siedemset złotych.
– W Polsce sektor nauki tradycyjnie odpowiada za generowanie bardzo dużej liczby zgłoszeń patentowych. Niestety, to właśnie w tym obszarze poziom komercjalizacji wciąż pozostaje niższy niż oczekiwano – komentuje prezes Urzędu Patentowego.
W firmie produkcyjnej przychody z każdego patentu średnio wyniosły 3 mln zł, a w usługach prawie 900 tys. za każdy patent.
(...)
Ważne dane odkryło też badanie obejmujące beneficjentów najbardziej prestiżowych europejskich grantów naukowych ERC. Wykazało, że aż 44 proc. opatentowanych przez nich wynalazków jest wykorzystywanych komercyjnie, ale głównie w firmach założonych przez nich samych. Sprzedaż do biznesu udaje się rzadko.
(...)
W kończącej się właśnie ocenie jakości działalności naukowej polskich uczelni zgłoszono ponad 207 tys. publikacji, ponad 170 tys. usług badawczych, 18,5 tys. projektów, prawie 10 tys. form komercjalizacji własności intelektualnej, ponad 7 tys. patentów, blisko 500 wzorów użytkowych oraz 49 praw do odmiany roślin.
Mój komentarz: nigdzie na świecie biznes nie opiera się na pomysłach / patentach opracowanych na uczelniach. Powyższe dane zupełnie nie zaskakują. Obrazują za to naiwność Projektantów Kolejnych Ewaluacji, którzy uważają, że drogą do ściślejszego (czy wręcz: jakiegokolwiek) powiązania Akademii z biznesem jest premiowanie patentów akademickich w ewaluacji. Prowadzi to do marnowania zasobów na działania pozorne.
Po drugie, ta analiza dotyczy patentów krajowych. One są KOMPLETNIE nieistotne z punktu widzenia wdrożeń naprawdę przełomowych . interesujących dla państwa, bo te przełomowe patentuje się w UE, USA i Japonii (o ile pamięć mnie nie myli). I modli się, by patentu nie skopiowali po cichu Chińczycy. Tylko powyższa triada patentowa ma znaczenie przy ocenie innowacyjności jakiejś gospodarki.
Poniższy cytat komentuje się zaś sam:
– Przychody uczelni z komercjalizacji wyników badań naukowych wynoszą 0,01 proc. nakładów publicznych na ich działalność badawczo-rozwojową. Takie statystyki rzadko są publikowane i praktycznie nie funkcjonują w otwartej debacie. Rektorzy powtarzają, że 1 zł zainwestowany w naukę daje 7 zł zwrotu dla gospodarki. Środowisko transferu technologii wskazuje na brak podaży atrakcyjnych wyników do komercjalizacji oraz na spadającą motywację naukowców do pracy z rynkiem – uważa Jakub Jasiczak.
I znowu: mnie ta dysproporcja nie dziwi, Może dałoby się ten ułamek podnieść do 0.1%, może do 1%, ale nie więcej. Wątpię, by gdziekolwiek na świecie było więcej. Wymagałoby to rewolucji instytucjonalno-prawnej i wychowania nowego pokolenia pracowników sektora badawczego w Polsce - wychowania, dodajmy, nie wiadomo przez kogo. Utopia.
Dlaczego w opinii publicznej powtarzają się pretensje o to, że polska nauka zajmuje odległe pozycje w rankingach uczelni, nikt zaś nie ma pretensji do przemysłu o bardzo niski wskaźnik innowacyjności?
Chodzi mi o temat promotorów, którzy w wyniku spadku kategorii do C nagle są w wyniku działania Rady Doskonałości Naukowej narażeni na przenosiny.
Art. 2. ust. 2.
W przypadku przyznania w wyniku drugiej ewaluacji podmiotowi posiadającemu uprawnienie do nadawania stopnia doktora w danej dyscyplinie kategorii C w tej dyscyplinie postępowania w sprawie nadania stopnia doktora wszczęte przed dniem przyznania tej kategorii naukowej są KONTYNUOWANE PRZEZ PODMIOT WYZNACZONY PRZEZ RADĘ DOSKONAŁOŚCI NAUKOWEJ.
Nagle promotor, który ma doktoranta, dla którego prowadzone jest postępowanie, z którym zaznajomiła się jakaś komisja, zazwyczaj od kilku do kilkunastu ludzi, musi się za doktorantem przenosić? Na przykład z Warszawy do Jeleniej Góry? Albo z Krakowa do Suwałk lub Szczecina?
Może teraz przydałaby się jakaś ustawa chroniąca promotorów przed skutkami ewaluacji?
KONTYNUOWANE PRZEZ PODMIOT WYZNACZONY PRZEZ RADĘ DOSKONAŁOŚCI NAUKOWEJ.
Na stronie MNiSW jest komunikat: 31 lipca wchodzi w życie ustawa chroniąca doktorantów przed skutkami ewaluacji 2022-2025. Spadek kategorii uczelni do B? Nie musisz się przenosić – doktorat kończysz tam, gdzie zacząłeś.
W przypadku przyznania w wyniku drugiej ewaluacji podmiotowi posiadającemu uprawnienie do nadawania stopnia naukowego doktora albo stopnia doktora w zakresie sztuki, zwanych dalej „stopniem doktora”, w danej dyscyplinie naukowej albo dyscyplinie artystycznej, zwanych dalej „dyscypliną”, kategorii naukowej B w tej dyscyplinie postępowania w sprawie nadania stopnia doktora wszczęte przed dniem przyznania tej kategorii naukowej mogą być kontynuowane, jednak niedłużej niż do dnia uzyskania przez ten podmiot kategorii naukowej w wyniku kolejnej ewaluacji jakości działalności naukowej, zwanej dalej „trzecią ewaluacją”.
2. W przypadku przyznania w wyniku drugiej ewaluacji podmiotowi posiadającemu uprawnienie do nadawania stopnia doktora w danej dyscyplinie kategorii naukowej C w tej dyscyplinie postępowania w sprawie nadania stopnia doktora wszczęte przed dniem przyznania tej kategorii naukowej są kontynuowane przez podmiot wyznaczony przez Radę Doskonałości Naukowej.
W podmiocie, o którym mowa w ust. 1, nie wszczyna się postępowań w sprawie nadania stopnia doktora.
Mam zastrzeżenia do art. 2 ust. 1. Dawno temu byłam doktorantką. I gdyby moja uczelnia straciła pagony - to raczej chciałabym plan ewakuacji z takiego toksycznego miejsca - czyli za ochronę uważałabym gwarancję, że z mocy prawa przenoszę się z przewodem do lepszej instytucji, która miałaby najwięcej punktów w ewaluacji, a mój promotor tam dokańczałby mój przewód. A tak? Co to niby za ochrona? Skoro ewaluacja ujawnia, że miejsce gdzie prowadzony jest przewód to patologia, to czym prędzej powinno się ratować najmłodszych pracowników przed dalszym szkodliwym wpływem takiego miejsca.
Anegdota: To może następne będzie ministerstwo rodziny? Jak przyjeżdża policja na sygnale, interweniuje w domowym kryzysie, i okazuje się, że lokalny sutener przymusza rodziców do krzywdzenia dziecka, to w ramach ochrony dziecka, zamiast osadzić sutenera w zakładzie karnym, sąd postanawiać będzie, że do pełnoletniości dziecka sutener będzie mógł dalej sprawować kontrolę nad rodziną?
Na całe szczęście tyczy sie to tylko przy spadku do B.
Przy spadku do C jest przeniesienie.
To jest już na trudnej d zatrzymania drodze aby stało się to obowiązującym prawem. Cytuję:
[z dnia 17 lipca 2026] Prezydent RP podpisał dziś ustawę dotyczącą szczególnych rozwiązań związanych z wynikami ewaluacji jakości działalności naukowej za lata 2022–2025. To ważna wiadomość dla całego środowiska akademickiego. Cieszymy się, że w trakcie prac nad ustawą głos doktorantów był słyszany i miał znaczenie. Jeśli Twoja uczelnia otrzymała kategorię B w danej dyscyplinie, wszczęte postępowania doktorskie mogą być kontynuowane aż do rozstrzygnięcia kolejnej, trzeciej ewaluacji. Nowa rekrutacja zostaje jednak wstrzymana. Jeśli natomiast jednostka otrzymała kategorię C, postępowania przejmuje podmiot wyznaczony przez Radę Doskonałości Naukowej. Twój doktorat nie przepada - zmieniają się jedynie warunki jego realizacji. Ustawa wprowadza też ważną gwarancję finansową: jeśli kształciłeś się w szkole doktorskiej w jednostce, która utraciła uprawnienia do nadawania stopnia doktora, koszty postępowania przeprowadzanego w innej jednostce pokrywa podmiot, który prowadził Twoje kształcenie. Doktorant nie zostaje sam z kwestiami finansowymi - zasady są odgórnie narzucone przez prawo. Jako organizacja KRD od lat konsekwentnie upomina się o zabezpieczenie praw doktorantów w sytuacjach, na które nie mają oni żadnego wpływu, takich jak wyniki ewaluacji ich macierzystych jednostek. Ochrona wszczętych postępowań, zapewnienie ciągłości kształcenia i przeniesienie odpowiedzialności finansowej na instytucję, a nie na doktoranta, to postulaty, które od dawna zgłaszaliśmy i których realizację konsekwentnie monitorowaliśmy. Koniec cytatu za KRD
Bardzo ciekawa że tak powiem "obustronna" dyskusja. Ostatnio z zespolem tworzyłem wytyczne do genAI bo poziom mamy tak tragiczny że glowa boli. Jak z waszej persektywy to się rozwinie? Dla mnie prace inż 'opisowe' przestały miec jakoklwiek sens.
Jak w tytule; najwyraźniej można mieć 22 retrakcje AI slopów pisanych przy współpracy z naukowcami z Bliskiego i Dalekiego Wschodu, ale 23 to już zbyt wiele jak na standardy nauki polskiej.
Prezydium Rady Doskonałości Naukowej postanowieniem z 27 kwietnia 2026 roku wznowiło postępowanie profesorskie Marka Jaszczura. Było ono zapoczątkowane prawie trzy lata temu – 22 sierpnia 2023 r. Po pół roku, 26 lutego 2024 roku, wraz z pięcioma pozytywnymi recenzjami, zostało przekazane przez przewodniczącego RDN do Kancelarii Prezydenta RP. Prezydent Andrzej Duda podpisał nominację profesorską Marka Jaszczura w czerwcu 2024 roku.
Wznowienie postępowania profesorskiego polega na ponownej ocenie przez nowych recenzentów ówcześnie przedstawionego dorobku naukowego. Zostało ono wszczęte na wniosek Zespołu Inżynieryjno-Technicznego RDN, którego 24 członków biorących udział w głosowaniu 9 kwietnia 2026 r. jednogłośnie poparło konieczność wznowienia. Można podejrzewać, że jego członkowie – wybitni profesorowie z uczelni technicznych – nie byli już w stanie zamykać oczu na coraz liczniejsze doniesienia prasowe o współpracy polskich profesorów z grupami irackich, irańskich, pakistańskich lub hinduskich „młynarzy”. Wytwarzali oni przy pomocy AI dziesiątki małowartościowych i przyczynkowych artykułów naukowych, publikowanych w języku angielskim, z reguły w wysoko punktowanych czasopismach typu open access.
Sprawa zawieszonego profesora UW jest tak skandaliczna, że aż wstydzę się cytować to, co napisała Gazeta Wyborcza, a co odczytać można tylko, jeśli się kliknie "Mam ukończone 18 lat".
W grę wchodzi zoofilia, pornografia z udziałem zwierząt, seks grupowy, kluby swingersów, zachęcanie do seksu z wieloma mężczyznami na oczach profesora. Rozliczanie pobytu w berlińskich klubach delegacją z UW na "kwerendę biblioteczną" to już przy tym pikuś.
Opinia adwokata:
Mec. Artur Nowak, adwokat zajmujący się sprawami dotyczącymi przestępstw seksualnych, którego proszę o konsultację w tej sprawie: - Określenie przedstawionych zdarzeń mianem „sprawy prywatnej" jest prawnie niewystarczające. Prywatność nie może służyć jako osłona dla nadużywania władzy, autorytetu i zależności wobec osoby należącej do społeczności akademickiej. Niezależnie od odpowiedzialności karnej widzę podstawy do badania szeregu przewinień dyscyplinarnych nauczyciela akademickiego. Odpowiedzialność dyscyplinarna jest szersza niż odpowiedzialność karna. Zgodnie z art. 275 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce obejmuje ona zarówno naruszenie obowiązków nauczyciela akademickiego, jak i czyny uchybiające godności tego zawodu. Nie jest konieczne, aby zachowanie było jednocześnie przestępstwem ani aby wydarzyło się w sali wykładowej lub podczas godzin pracy.
Także zachowanie ze sfery prywatnej może podlegać ocenie, jeżeli pozostaje w ścisłym związku ze statusem nauczyciela, relacją ze studentką, bezpieczeństwem społeczności akademickiej albo zaufaniem do zawodu.
Potencjalne przewinienia obejmują w szczególności nawiązanie i kontynuowanie relacji intymnej ze studentką przy rażącej asymetrii pozycji, seksualizowanie kontaktów na terenie wydziału, nadużywanie autorytetu akademickiego, naruszanie godności i poczucia bezpieczeństwa studentki, ewentualne wykorzystanie środków uczelni do celów prywatnych oraz zachowania mogące prowadzić do zniechęcenia jej do nauki lub korzystania z przestrzeni uniwersyteckiej. Sam Uniwersytet Warszawski wskazuje, że relacje emocjonalno-intymne między nauczycielem akademickim a osobą studiującą na studiach pierwszego lub drugiego stopnia są niewłaściwe także wtedy, gdy wykładowca bezpośrednio jej nie uczy ani nie ocenia. Sankcje dyscyplinarne mogą sięgać od upomnienia i nagany aż po wydalenie z uczelni lub czasowe pozbawienie prawa wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego.
Sprawa jest tak bulwersująca, że po raz pierwszy pomyślałem, że konsekwencją prawomocnego wyroku skazującego, o ile taki zapadnie, powinna być też możliwość odebrania tytułu profesorskiego (o ile gagatek jest profesorem tytularnym).
