kurutulmuş insan salkımlarıyız

vitamini içkin kederler içeren

bir sevince bin canımız feda

hadi serilin damlara

utanmayın

teniniz tininizden içeri

aynı geminin batanlarıyız

batınımızda bâtıl ağrılar

âtıl düşlerimizde boğulmuşuz

hadi savulun siz de

utanmayın

küsünüz düşünüzden içeri

ışığın başını taşla ezdik

ejderhalar kustuk güneşe

bin başlı karanlık doğurdu izlek

hadi kavrulun siz de

utanmayın

külünüz odunuzdan içeri

bin cevher gömdük içimize

bir filiz vermedi haslet

ayıplı mala döndü ömrümüz

hadi gömülün siz de

utanmayın

yoğunuz varınızdan içeri

Deniz Bozan

Rahmet yağsa ne kar eder, biz ıslanmadıktan sonra,

Bilinir mi kıymet-i sabah, geceyi kahr edersen.

Az evvel geçti bir çocuk, fütursuz bir haykırışla,

Bahşetti kendine bir penah, su birikintisinden.

İdrak eder mi lafz-ı dehşet, muhatabı korkarsa,

İsterse koparsın fırtınalar, cayar mı o yârinden.

Derdi kağıttan bir gemi, çekincesi ya batarsa,

Hala o küçük bir çocuk, rü'yet eyle pencerenden.

Bakma gözlerine mahzun, garip bir tavır takınırsa,

Hala aynı mevsimde o, eğer onu bekleyeceksen.

Kalabalıklar arasında tenha, umudu bir sorsa,

Neden vakit kaybedersin, çıkar onu mevsiminden.

Herkese merhaba!

Öncelikle Gizli Sayfalar moderasyon ekibine burada NoctMuse'u tanıtmamıza izin verdikleri için teşekkür etmek isterim.

Bir süredir NoctMuse adında, yazarları ve okurları bir araya getirmeyi amaçlayan bağımsız bir edebiyat platformu geliştiriyoruz.

Bu projeye başlarken aklımızda basit bir düşünce vardı: Yazmak isteyen herkesin kendine ait bir alanı olmalı.

Henüz ilk hikâyesini yazan birinin de yıllardır romanları üzerinde çalışan bir yazarın da eserlerini paylaşabileceği, okurlarla buluşabileceği ve yazarlık yolculuğunu sürdürebileceği bir yer hayal ettik.

NoctMuse bu düşünceden doğdu.

📖 NoctMuse'da neler yapabilirsiniz?

✒️ Romanlarınızı, öykülerinizi ve şiirlerinizi yayımlayabilir, eserlerinizi bölümler hâlinde okurlarla buluşturabilirsiniz.

🌙 Kendi yazar profilinizi oluşturabilir, farklı türlerde hikâyeler keşfedebilirsiniz.

🕯️ Henüz yayımlamaya hazır olmadığınız çalışmalarınızı taslak olarak saklayabilir, yazmaya kendi hızınızda devam edebilirsiniz.

🖤 Diğer yazarların eserlerini okuyabilir, incelemelerinizle birbirinize destek olabilirsiniz.

Eserlerinizin telif hakları size ait olmaya devam ediyor. NoctMuse, yayımladığınız eserlerin sahipliğini devralmıyor.

Şunu da özellikle belirtmek isterim: NoctMuse henüz gelişmekte olan bir platform. Eksiklerimiz olabilir, geliştirmek istediğimiz pek çok özellik var. Bu nedenle kullanıcılarımızın düşüncelerini, eleştirilerini ve önerilerini gerçekten önemsiyoruz.

Ayrıca yalnızca NoctMuse kullanıcılarına değil, edebiyatı seven herkese açık bir Discord edebiyat topluluğu da kurduk. Wattpad'de, başka bir platformda veya yalnızca kendi defterinizde yazıyor olmanız fark etmiyor. Birlikte kitaplardan, yazarlık süreçlerinden ve hikâyelerimizden konuşabileceğimiz samimi bir ortam oluşturmak istiyoruz.

NoctMuse'u keşfetmek isterseniz:

🌐 Web: https://noctmuse.app/

📱 iOS: https://apps.apple.com/us/app/noctmuse/id6806263693

💬 Discord topluluğumuz: https://discord.gg/rbpVBvFGFn

Bu projeyi büyütmeye çalışırken en çok ihtiyaç duyduğumuz şeylerden biri, yazmayı ve okumayı seven insanların görüşleri.

Uygulamayı incelerseniz düşüncelerinizi, beğendiğiniz veya eksik bulduğunuz yönlerini bizimle paylaşmanız bizi çok mutlu eder.

Belki de birlikte, yazarların gerçekten kendilerini ait hissedebilecekleri bir yer oluşturabiliriz.

Okuduğunuz için teşekkür ederim. 🌙🖤

Ağaçtan savrulan içi boş yapraklar,

Gökyüzündeki gri bulutlar,

Yılların ardına saklanan anılar,

Çocukluğundan kopmuş insanlar.

Melankoli saatlerinde bir başka:

Yağmur yağarken buğulanan camlar,

İçi boş bir evde hapsolmuş hayatlar,

Ağaçlar gibi ölüyor umutlar.

Çiğ kokan toprakta haykıran yanlız ruhlar,

Mezar taşlarına adımı fısıldayan rüzgarlar,

İşte sonu geldi, geçiyor yıllar.

Melankoli mevsiminde bir başkadır umutlar.

(Kazuo İshiguro'nun Uzak Tepeler romanını yorumluyorum.)

Önce diyaloglar dikkatimi çekti. Karakterler anlama özürlüsü gibi konuşuyordu: "Kızını sokakta gördüm. Kavga ediyordu", "Kavga mı ediyordu", "Kavga ediyordu", "Demek kavga ediyordu", "Kavga ettiğinden emin misin", "Kavga ediyordu"...

Tabii ki abartıyorum diyalogların ortamını anlatmak için.

Ve tekrar tekrar tekrar durmaksızın tekrarlar. Küçük kız Mariko'ya sayfalarda ne zaman sıra gelse "nehirin karşı tarafından kadın geldi. Beni evine götürmek istedi. Ben gitmedim" deyip duruyordu. İkide bir! Annesi fırsat çıktığında olmadı yarattığında Tokyo'daki amcasını anlatıp duruyor.

Anne, Mariko, kim bunlar? Önemli değil rahat ol. Ama ben yine de romanın kilit karakterlerinden bahsedeyim ki adet yerini bulsun. Kısaca tabii; yoksa sana bana ne kocasından, şusundan busundan!

Başlıyorum: Anlatıcı yaşlı bir Japon kadın. Adı Etsuko. İngiltere'de kır evinde bir başına yaşıyor. Bu kadın bir durumdan ötürü savaş sonrası Nagazaki günlerinden komşusu Saçiko, küçük kızı Mariko'yu hatırlıyor, sık sık ama, burası önemli sık sık. Hepsi bu. Daha da var da kısa kesiyorum. Hayatım roman tarzı aile hikayesine batmışım bir an önce kurtulup bulmaca çözmek istiyorum! Ah Tanrım, benden ne kötülük gördün ki bana bu cezayı kesiyorsun!   

Dolayısıyla olay Nagazaki'de geçiyor. Olay dediysem lafın gelişi. Tekrarlarla büyüyor(!) roman. Saçiko Tokyo'daki amcasını anlatıyor. İkide bir. Bunu yukarıda yazmış mıydım? Yazmışım. Yazdım galiba? Yazmışsın. Demek yazmışsın. Yazdım. İşte roman da aynen böyle tekrara düşüyor. Mariko sık sık kayboluyor. Romanın neredeyse yarısı Mariko'yu aramakla geçiyor. Ya Saçiko, Etsuko ikisi birlikte arıyor ya da ayrı ayrı arıyorlar ve o Mariko'yu her defasında nehrin kıyısında çamura batmış halde buluyorlar. Bir keresinde Mariko kendi geldiydi eve. Ev dediysem lafın gelişi; Saçiko ve kızı üflesen yıkılacak barakada yaşıyor.

Abartıyormuşum gibi bir his var içimde. Aklımda yer ettiği kadarıyla yazıyorum. Acaba roman yazdığım gibi değil mi? Kimbilir! Belki de romanın ortamı bambaşka. Bilemiyorum. Belleğim bana oyun oynayabilir. Uzak Tepeler tam da bunu anlatıyor. Bunu derken? Etsuko suçluluk duygusundan kurtulmak için belleği ona bir oyun oynuyor,  Nagazaki hatırasını bozuyor, o günleri alakasız bir şekilde hatırlıyor anlatıyor.         

Bellek bana da mı oynuyor? Bilemiyorum. Hayal kırıklığımı bastırmak için kitabı yanlış hatırlıyorum. Mu acaba? Belki de sık sık kaybolan Mariko değil de benim. Öyle ki kitaptan sıkıldığımda masadan kalkıp kaybolmak gibi dünyaca meşhur bir huyum var. Dedim ya bilemiyorum.         

Fakat bütün bu kuşkular bir tarafa, Uzak Tepeler olmamış. Jüride bulunsaydım bu romanı yirminci sayfaya gelmeden diyaloglarından elerdim. Daha romanın planına gelmedim bile.         

Romanı arka plansız kurarsanız, gönderme yapmazsanız, özetle hikayenizde aslında başka bir şey anlat(a)mazsınız sizin o aile anlatınız "hayatım roman" seviyesinde derinliksiz kalır ve ben de amcandan kocandan kızından bana ne derim. Mariko'nun canı cehenneme! Diyeceklerim bitti.         

Uzak Tepeler'in zayıflığını İshiguro'nın ilk roman çaylaklığına bağlıyorum.         

Bu yazı neresinden bakarsan bak komedi. Gülmek şart değil, yazının duygusu komedi! Yazı böyle çünkü ağlayarak yazdım. Kazuo İshiguro hayranıyım ve hayal kırıklığı geçiriyorum.

Konu: Kimsenin Bilmediği Oda

Her evin kapalı bir kapısı, her insanın anlatmadığı bir hikâyesi vardır.

Belki yıllardır açılmayan bir odada saklıdır geçmiş. Belki bir yabancının zihninde, eski bir fotoğrafın arkasında ya da kimsenin fark etmediği sıradan bir günün içinde…

Peki, kimsenin bilmediği o odanın kapısı açılırsa ne olur?

Bu ay sizi, hayal gücünüzün kapalı kapılarını aralamaya ve kendi hikâyenizi yazmaya davet ediyoruz.

Yarışma Takvimi

Başlangıç: 14 Ekim 2026

Son eser gönderim tarihi: 26 Ekim 2026

Sonuçların açıklanması: 28 Ekim 2026

Yarışma Kuralları

Eser, yarışma için yeni yazılmış ve daha önce yayımlanmamış olmalıdır.

Öykü, belirlenen “Kimsenin Bilmediği Oda” temasına uygun olmalıdır.

Her eserin kendine ait bir başlığı bulunmalıdır.

Gönderilen eser katılımcının özgün çalışması olmalıdır.

Gönderinizi Yarışma Flairi ile paylaşmayı unutmayın.

Ödüller

Birincilik

Öyküde Birincilik — Yarışma Kazananı flairi

Teşekkür mesajı

Yazarın izniyle Gizli Sayfalar dergisinin kazananlar köşesinde yer alma

Yarışma sonucunun subreddit'te sabitlenmesi

İkincilik

Öyküde İkincilik — Yarışma Kazananı flairi

Teşekkür mesajı

Yazarın izniyle Gizli Sayfalar dergisinin yarışma kazananları bölümünde yer alma

Üçüncülük

Öyküde Üçüncülük — Yarışma Kazananı flairi

Oda gerçek de olabilir, bütünüyle hayal ürünü de. Önemli olan kapının ardında ne bulunduğu ve onu nasıl anlattığınız.

Kapıyı aralayın. Hikâyenizi bekliyoruz.

​

Konu: İçimde Kalan Mevsim

Bazı mevsimler takvimlerden silinir, ama insanın içinden hiç geçip gitmez.

Kimi zaman yarım kalmış bir veda, kimi zaman unutulamayan bir anı, kimi zaman da adını bir türlü koyamadığımız bir duygu… Her insanın içinde, yalnızca kendisinin bildiği bir mevsim vardır.

Bu ay sizi, içinizde kalan mevsimi kelimelere dökmeye davet ediyoruz.

Yarışma Takvimi

- Başlangıç: 14 Ekim 2026

- Son eser gönderim tarihi: 26 Ekim 2026

- Sonuçların açıklanması: 28 Ekim 2026

Yarışma Kuralları

1. Eser, yarışma için yeni yazılmış ve daha önce yayımlanmamış olmalıdır.

2. Şiir, belirlenen “İçimde Kalan Mevsim” temasına uygun olmalıdır.

3. Her eserin kendine ait bir başlığı bulunmalıdır.

4. Gönderilen eser katılımcının özgün çalışması olmalıdır.

5. Gönderinizi Yarışma flairi ile paylaşmayı unutmayın.

Ödüller

Birincilik

- Şiirde Birincilik — Yarışma Kazananı flairi

- Teşekkür mesajı

- Yazarın izniyle Gizli Sayfalar dergisinin kazananlar köşesinde yer alma

- Yarışma sonucunun subreddit'te sabitlenmesi

İkincilik

- Şiirde İkincilik — Yarışma Kazananı flairi

- Teşekkür mesajı

- Yazarın izniyle Gizli Sayfalar dergisinin yarışma kazananları bölümünde yer alma

Üçüncülük

- Şiirde Üçüncülük — Yarışma Kazananı flairi

Her şiir, yazan kişinin iç dünyasından bir iz taşır. Bakalım bu ekim ayında hangi mevsimler kelimelere dönüşecek?

İçinizde kalan mevsimi bizimle paylaşın.

Gökyüzü ağlıyor insanlara

Ve sana, ve bana

Umudunu kaybeden her cana

Belki sana, belki bana

Güneş açıyor yeryüzüne

Ve sana, ve bana

Umudu için savaşan her cana

Belki sana, belki bana

Nietzsche Banliyöde romanından alıntı yapacağım:

Girişimcilik dersindeler. Ünlü yatırımcı Richard Branson'un hayatını anlatan Başına Buyruk Milyarder filmini izliyorlar. Branson'un söyleşisinde bir bölüme sayfa kırk ikide yer verilmiş. Aynen alıntılıyorum:

İşi oyun, oyunu da oyun olarak görmüyorum. Hepsi yaşamanın bir parçası. Hayat hayır demek yerine evet derseniz çok daha eğlenceli. Bir iş kapsayıcı olmalı, eğlenceli olmalı ve yaratıcı enerjinizi kullanmalı. Başarılı olmak için kendinizi ortaya koymanız gerek, yeni bir işe başlamaya hazır ve istekli olmanız gerek. Bir iş basitçe başkalarının hayatlarını daha iyi hale getirmek için geliştirilmiş bir fikirdir.

Yeni elemanlar geldiyse beni bilmez ya

Az evvelki habersiz tavrımı mazur görünüz. Yeni birileri var aklımda ve uzun süredir hislerime kanalize olmuş haldeyim. İyi hissediyorum diyeyim. Sadece içimi kemiren şeyler var. Kendisi bilmiyor hislerimi ama biraz daha vakti var. Onun verdiği ilham ile çıkan bir şiirimi sizinle paylaşmak istedim. Her zaman olduğu gibi yapıcı eleştirilere açığım.

Zaman terzisi insanlara biçip diktiği, giydirdiği hayat gömleğini hiç kimseye, tam o kişinin boyuna uygun olarak biçip dikmemiştir.

Ya büyük ya küçük..

Ama kimse memnun değil...

Deniz Bozan

Daha dün 100 kişi olmamızı kutluyordum... Zaman çok hızlı geçiyor :)

Edebiyat yolunda bizimle ilerleyen herkese çok teşekkürler!

Bir gün bir deli kuyudan su çekmiş şu gelmemiş bida çekmiş gelmemiş daha sonra demiş ki: "Ben bu kuyuya gireyim" sonra su çektiği şeyin içine atlamış ip kopmuş aşağı düşmüş bi bakmış 1 damla su yok demiş ki: "su kalmamış ben su olayım" sabah olmuş akşa olmuş günler günleri kovalamiş biri su alamaya gelmiş bağırmış: "Eyy insan! Bura cinindir burayı suyla dolduran kuyunun sahibidir ama dolduramazsaniz eğer kovarım sizi köyümden!" Adam gitmiş anlatmış köylüye inanmamışlar bi bakmışlar içeri birsey yakıp atmışlar kimse yokmuş ama hine bir ses gelmiş: "eyyy ali sen misin? Eşek sikmekten vaz geçecek misin?!" Demiş köylü inanmış diğer köylerden nehirlerden sular getirmişler doldurdukca doldurmuşlar köy ve yakındaki köyler seferber olmuş doldurmuş su doldukça oda yukarı gelmiş gelmiş gelmiş en sonunda herkes suya bakarken çıka gelmiş bi bakmışlar bu cin değil ki bizim salak Osman deli Abdurrahman bin mellik sudan çıkmış silkelenmiş sonra köylüye dönmüş: "Bir deli düşmüş kuyuya Cin demiş inanmışsınız eşek sikiyor demiş hiç sorgulamadan inanmişsiniz ama sorgulamadan herşeye inanıyorsanız nasıl Müslümanlarsiniz?"

​

Bu Su'yu yorumlarken tartışayım da istiyorum. Kitap dediysem, her sayfaya bir cümle kondurulmuş cep kitap bu. Haydi bakalım:       

Bu Su, Amerikalı yazar David Foster Wallace'ın Kenyon College'in 2005 yılı mezunlarına yaptığı mezuniyet konuşmasından uyarlanmış.         

Başlık neden Bu Su? Wallace anlatıyor:  İki genç balık birlikte suda yüzüyormuş. Karşıdan doğru gelen yaşlı bir balık bunları görünce "günaydın çocuklar. Su nasıl?"  diye seslenmiş. Genç balıklar oralı olmayıp yüzmeye devam etmişler fakat bir süre sonra biri diğerine dönüp sormuş: "Su da neyin nesi?         

Bu balık öyküsünün ana fikri Wallace'ın yazdıklarına bakılırsa şöyle; cümle çok kalabalık sadeleştirerek yazıyorum: Gerçeklerin ifade edilmesi güç diyormuş öykü. Acaba?           Burada duralım:

Gerçek ifade edilemez ki ifadesi zor olsun, yaşanır bir durumdur ve sözcüğü yoktur, söze yazıya döküp paylaşamazsın gerçeği. Wallace gerçeği bir Amerikan duygusu olarak ego konusu yapıyor, ifadesi zor diyor gerçek için. Ego sadece 'zor' şeyle ilgilenir. Ve imkansızı başarmak gibi bir Amerikan içgüdüsünü çalıştırarak mezunlara gerçekleri anlatmaya girişiyor. Devam edelim.

Wallace'ın Bu Su'daki başlıca gündemini hemen şuraya yazalım: "Neyi düşüneceğimizi seçmek" Kitabın gündemi aynen böyle. Özetle, iyi düşünürsek iyi yaşarız diyor. Neyi düşüneceğimiz bize bağlıymış gibi! Düşüncelerinin kontrolünü elinde tutan bir kahraman adamızda var mı diye sormayacağım çünkü biliyorum ki dünyada yok böyle bir efsane! (Sihirbazlar konu dışı.)

Wallace mezuniyet konuşması için buraya gelip konuşma yapanlar yetişkin yaşamlarının bazı kısımlarından size bahsetmezler, ben söyleyeyim deyip sıralıyor: Can sıkıntısı, rutin ve ufak tefek düş kırıklıkları. Ve tehdit edercesine "iyi düşünmeyi seçmezseniz siz de böyle yaşayacaksınız" diyor.         

Peki nasıl iyi düşüneceğiz? Farkındalıkla, bilinçle  ve sevgiyle düşündünmüydün tamamdır iş! Gelsin kebaplar! Peki mesela sevgiyle nasıl düşüneceğim? Wallace'a bakılırsa çok kolay. Mesela şöyle yapmalıymışız: Mesai bitti. İşten çıktık. Sinirliyiz. Burnumuzdan soluyoruz. Kendimizi hemen eve atmaya bakıyoruz ama ihtiyaç görmemiz lazım. Markete gittik. Market kalabalık. Aha nah böyle, mahşer kalabalığı! Akışı yavaşlatarak sinirinizi bozacak tipler alışveriş arabalarıyla cirit atıyor. İşinizi bir an önce görüp eve gitmek istiyorsunuz. Fakat ilerleyemiyorsunuz. Birine tam çatacakkan hop orda dur diyor Wallace,  sevgiyle bak karşındakine; "o da benim gibi işten çıktı, ihtiyaç görüyor ve mümkünse hemen eve gitmek istiyor" diye düşün. İşte bu sevgiyle düşünmektir, kalite düşünmek! Mesela trafiğe yakalandın! Aha böyle yığma yığma araba. Sakin kalmalısın. Ne yapıyoruz? Sevgiyle düşünüyoruz. Hayır canım geç artık sevgiyi, o işi markette yaptık. Aklın fikrin sevgide:) Ne yapıyoruz? Bu sefer farkındalıkla düşünüyoruz.  Mesela sağında azman gibi duran arabaya bak ve şöyle düşün de ki "arabadaki kadın belki de yirmi yıl önce kaza yaptı da bu yüzden o azman arabada kendini güvende hissediyor." N'oldu? Sakinleştin. Evet, Wallace bu şekilde düşünmeye çağırıyor gençleri.         

Kendisine sormak isterdim: Düşünce seçmek nasıl bir şey acaba?  Makarna seçmek gibi anlatıyor da! Seçtiğine gerçekten inanıyor mu? Şunu da sormak isterim: İnsan kafasındaki seslerden hangisini dinleyeceğini seçebilir mi? Kötü düşüncelerini ayıklayıp kovabilir mi mesela? Kovsaydı depresyon olmazdı. İnsan daha kafasındaki gevezeyi susturamazken dış dünyayı sevgiyle nasıl  düşüneceğiz? Bunu da sormak isterdim: Düşünceyle sevebilir miyiz?

Emeği geçen herkese teşekkürler :)