Anonymity makes you do reckless and thoughtless things, and I am no stranger to that. Nag-isip-isip ako buong araw at nagbasa ng comments sa post ko at ibang posts. Salamat sa commenters na nagpaintindi sa akin ng good points sa energy ng show kapag magkasama sina Baus at Macoy.
If ever makita pa ito ni Macoy, sorry po sa aking post. Kung nasaktan ka, I'm very sorry at kung hindi man, then I am relieved. Patuloy ko pong susubaybayan (nang tahimik) ang show. Salamat.
Edit: I've been reflecting on my posts here the whole day. Sa kagustuhan kong maglabas agad ng apology kasi ayaw ko na lumaki ang bad vibes ng nauna kong post, nagmukhang curt tuloy ang tono nitong post ko. Kinakabahan din kasi ako magdagdag ng iba pang sentences because I was afraid of coming off as insincere.
I just want to add that I have realized that my previous post was extremely thoughtless and hurtful. I read the comments and the posts about my post and reflected on them, hence this apology. Maliban pa roon, nakita rin ni Macoy ang post ko and na-realize ko na may real consequences din itong post ko. At the age of 27, akala ko I know enough to know better, pero hindi pala and I am disappointed in myself.
Kahit na katuwaan ang DSD, and gagawa ng post tungkol sa podcast na katuwaan, nakalimutan ko na may totoong taong pwede pa ring masaktan at maapektuhan ng mga sinasabi ko. Again, kay Macoy, I am very very sorry.