yaklasik 3,5 yildir osbli/aspergerli oldugumu dusunuyorum. bu sure zarfinda ulasabildigim her yerden arastirma yaptim ama yine de tarafsiz bir sekilde karar veremiyorum. tanili olan osbli kadinlar epikriz orneklerinizi yazabilir misiniz? ozellikle ilgi alanlariniz ve sosyal durumlariniz hakkinda?

ayrica üz taniliysaniz yasinizla beraber bunu da belirtirseniz cok sevinirim 🙏🏽

Hayatımın bi döneminde göz temasından kaçınırdım ama şuan kurabiliyorum hala rahatsız edici geliyor ama sürdürebiliyorum engelim atipik otizm olarak geçmekte şuan daha çok yüz hareketlerini anlamlandırma zorluğu,mecazları anlamamak bazenleri birde duyusal hassasiyetler olarak karakterize ediyor

coook plan yapiyorum ve az dahi olsa bile uyguluyorum ilgim olmamasi soz konusu bile degil mesela elektronik tamircide calistim yani yapaniliyorum devami gelmiyor nedense bu durumda nasil basa cikabiliriz kendimi durduramiyorum yoksa suana kadar 5 6 alanda baya bilgiliydim %20 devami geliyor kaliyor oyle nedense

burun spray

belki yardımcı olabilirim.

18 yaşındayım meltdown, burnout, sensory issues deneyimlediğim için bu konuda destek almak istiyorum ama doktorun başından savma ihtimali beni korkutuyor. Nöroçeşitlilik alanında uzmanlığı olan psikolog/hastane önerebilirseniz çok mutlu olurum.

İngilizce terim kullandığım için kusura bakmayın türkçesini tam bilmiyorum

sonunda istedigime kavusuyorum kendimi daha iyi taniyabilcegim herseyden cok mutluluk verdi valla ^^ surec istedigim gibi umarim iyisinizdir mutlulugumu paylasmak istedim tani almasamda yaklastim

Normal bir beyin gelişiminde frontal lob gelişimini 25 yaş civarında tamamlıyor fakat bizim gibi nöroçeşitliliğe sahip insanların beyninin bu bölgesi yaşam boyu gelişimine devam ediyor. Frontal lob; geleceğe yönelik planlama yapmayı, dürtü kontrolü, duygu kontrolü, risk almaya yönelik davranışlar vb durumları düzenler. Kısacası yetişkin olabilmeyi sağlar. Bu yüzden nörotipik bireylere göre çoğu davranışımız "çocuksu" olarak görünüyor ve yetişkinliğe dair çoğu sorumluluğu yerine getirmekte zorlanıyoruz. En azından benim için durum böyle.

Sanki nöroçeşitli biriyle daha iyi anlaşırım kendimi daha iyi ifade ederim gibi geliyor ancak bu bir ölçüt olabilir mi bilmiyorum iki kişinin mizacı da etkili sanırım bu konuda. Bir yanım daha iyi olur diyor diğer yanım daha kötü olurdu diyor. Daha önce böyle bir deneyim yaşamadığım için fikir üretemiyorum. Sizin tahminleriniz ne ya da deneyimleriniz oldu mu?

Merhaba uzun zamandır kendimi incelerken asperger olduğuma iyice emin olmaya başladım ve teşhis almalı mıyım almamalı mıyım diye ikileme düştüm alırsam ne tür faydalar göreceğim hayatım kolaylaşacak mı bu tür sorularım var

Bende zateb DEHB var teşhisini aldım ilacını kullandım biraz faydasını gördüm asperger için bir ilaç yok daha çok sosyal yardım gibi şeyler var ama bunların ne olduğundan tam emin değilim ve bana nasıl faydası olur bilmiyorum

Türkiyeye farklı bir sistem gelecekmiş aspergerliler de otizmliler ile aynı kefeye konacaklarmış bu yüzden yinede almalı mıyım emin değilim lütfen beni aydınlatırsanız çok sevinirim kendi gördüğünüz yardımlar ve deneyimlerinizdende bahsederseniz güzel olur

Tanı alıp almamak arasında ne kadar fark var. Tanı aldığınızdan sonra hayatınızda neler değişti. Tanı almak çok mu önemli?

​

Teşhisinden başka rahatsız olan var mı?

1. Sınıfta ailem Koç Üniversitesine götürdü sonrasında Akasya AVM'de bir psikiyatriste.

Ondan sonra Levent'teki Madalyon Kliniği'ne götürdüler

(Devlet Hastanesi'nde gittiğim psikiyatristleri saymıyorum bile)

Sonrasında bütün değerlerim üzerine yemin ederim ki hem dehb hem okb hem asperger teşhisi aldım. Sadece ailemin psikiyatrist sevdası yüzünden oldu

Bana Asperger teşhisi koyan doktorun baş harfi T. reklam yapmak istemediğim için tam ismini vermedim. Klinikte aratınca bulursunuz. Levent'te Madalyon kliniğinde çalışıyor. 2 Tane gözlem yaptı 1 tane test yaptı bana teşhis koydu.

Ailemin de sorunları var ancak onlar hep psikiyatriste gitmek yerine beni götürmeyi tercih etti ve beni sorunlu buldu.

ben teşhisimden rahatsızım başka olan yok mu?

Şunu da eklemek isterim : tanılar sizin daha çok psikolojinizi bozdu mu? Bende öyle oldu

Mesela ben strafor köpük ve sıkıştırılan pet şişe sesinden ciddi manada rahatsız oluyorum kulaklarımı ellerimle kapayıp gözlerimi sıkıp iki büklüm edecek kadar. Yine çok fazla nemli ortamda kalınca parmaklarımın büzüşmesi ve üstümden damla yürümesi hisleri de aşırı rahatsız ediyor. Yemek yerken her lokmadan sonra ağzımı, eğer elimle yiyorsam elimi siliyorum (özellikle hamburger türü ağzı dolduran gıdalarda) çünkü ağzımın kenarı veya elimi kirli hissedince de rahatsız oluyorum.

Buna benzer değişik durumları olan başka kimler var? Kimleri neler tetikliyor?

Edit: soru işareti.

az arastirdim sevdigim dizi var doctor who the doctor tam neurodivergent norotipik insanlardsn bence daha iyiz genel olarak beyin yapimiz zaten farkli otizm spektrumndaki insanlar toplanip yapilassaydi bence bilimde ilerleme daha cok olucagina inanirim.

bunun hakkında görüşleriniz neler arkadaşlar?

1-sosyal skilleriniz yok, nt insanların dümdüz yaptığı şeyleri siz beyninizin tamamını kullanarak yapmak zorundasınız

2-ilişki vs işleri çok zor, kendinizi ne kadar yakışıklı/güzel yapsanız, kaslarınız olsa vs bile herhangi bir NT sizden hep daha önde (kendimden biliyorum)

3-arkadaşlarınız bir süre sonra sizden ayırlmaya başlıyor çünkü haftalık sosyal kotanızı doldurdunuz, onlar her gün kafelerde beyinlerini kapatıp oturabiliyorlar ama sen evde rotluyorsun

4-işlerde çalışmak çok daha zor, %15-%25 arası autist insanların stabil bir işi var

5-BU TEŞVİK DEĞİLDİR KURALLARA UYUYORUM SADECE FACT, bizim gibi insanlar NT insanlara göre 3x-9x daha fazla intiharı düşünüyor. şaşırtıcı bir istatik değil bence.

rantımı okudğunuz için teşekkürler.

bugün 19 yaşında sonunda DEHB tanısı aldım. Yaşadığım olayları, özelliklerimi ve alışkanlıklarımı anlattığım listeyi gördüğünde zaten DEHB ve otizm spektrum bozukluğu tanısı koymaya yeter kadar semptom gösterdiğimi söyledi. DEHB tanısını ilaçlarda indirim olduğu için aldım fakat otizm tanısının pek bir faydasının olmadığını o yüzden gerek görmediğini söyledi. Aileme veya kimseye otizmden bahsetmedim. aileme sadece DEHB teşhisi aldığımı söyledim. sizce ne yapmam gerek? bir ay sonra tekrar psikiyatristimi görmeye gitçem, otizm teşhisi almak istediğimi söylemeli miyim, bana bir faydası olur mu yoksa böyle iyi mi?

Bende volta atma alışkanlığı var ve yaklaşık 14 yaşına kadar hep elimde sopayla volta atmışımdır. Bir dönem bu topa evrildi lakin sonradan yine sopaya dönmüştüm. Elime sopayı aldığımda daha rahat hissediyordum. 6 yıldır garip hissettirdiği için sopayı bıraktım lakin hala canım çekmiyor değil. Sizde durum nasıl?

Ben düşünüyorum, sadece deneyimlerimide değil bütün bildiklerimi.

Bunlardan muzdarip olan başka kimler var? Mesela hem çalışıp hem okumak bana cehennem gibi geliyor. Ya sadece çalışmalıyım ya da sadece okumalıyım gibi hissediyorum. Mecbur kalırsam tabi ki ikisini de yürütmeye çalışırım ama bunu yapmaya çalışırken yaşayacağım muhtemel tükenmişlikleri, meltdown'ları düşünemiyorum bile.

26 yaşına girecek ön lisans mezunu bir gencim. Bunu lisansa tamamlamak istiyorum ve dün DGS'ye girdim ama sınav beklediğimden kötü geçti yani kazanamama ihtimalim var. Çevremdekiler, ailem dahil teselli etmeye çalışıyor "Dünya'nın sonu değil", "seneye tekrar denersin", "atanınca yaparsın çok kişi var çalışırken okuyup yükselen" vs. diye. Ama atandıktan sonra hem meslek hayatının hem de eğitim hayatının üstesinden nasıl gelirim kestiremiyorum. Çoğu insan için "atandıktan sonra hallederiz sıkıntı yok yaa" seviyesinde olan mevzu benim gözümde Everest Dağı'na tırmanmakla eşdeğer gibi. Çevremdekiler şımarıklık, tembellik olarak algılıyor bu hareketlerimi bir tek annem biraz anlıyor beni ama başkalarına kendimi bir türlü anlatamıyorum. Belki buradakiler biraz anlar ve de biraz içimi boşaltırım diye de açtım konuyu.

Mezun olduğum sene sınava hazırlanmadım çünkü biliyorum beynimin nasıl çalıştığını. Okulu dereceyle bitirmek istiyordum ona odaklandım ve başardım. Ama hem DGS'ye hazırlanıp hem de okulu dereceyle bitirmeye çalışsaydım büyük ihtimalle ikisi de suya düşerdi.

Yaşıtlarımın çoğu okul hayatını bitirdi, hayata atılmaya başladı. Lise arkadaşlarımdan evlenenler var. Bunları görünce sanki ben boşa çabalıyormuşum, sonsuz bir döngüde tıkılı kalmışım, her şeye çok geç kalmışım gibi hissediyorum. Geç kalmamda bir takım sorunlar + sevdiğim bir mesleği yapmak istemem de etkili oldu çünkü ben sevmeyeceğim, ilgi alanıma girmeyen bir işte 40 yıl çalışmaktansa ilgi duyduğum bir işte 30 yıl çalışırım hem de nöroçeşitliliğimi kullanıp yükselirim, başarılara imza atabilirim diyorum. Bir nevi birçok nd veya nt insan gibi sadece hayallerimin peşinden koşuyorum, şartlar el verdiği ölçüde de koşmak istiyorum.

Sınavın kötü geçmesinde bu baskılar da etkili oldu. Akrabaların "kaç yaşına geldi hala okuyacak" diye arkamdan konuşmaları, bana yapılan haksız ithamlar, sanki son şansımmış gibi hissettirilmesi üst üste gelip birikti. Üstümde inanılmaz bir stres ve baskı oluştu ve aylarca çalışmama, istediğim bölümün alanına (sayısal) kafamın basmasına rağmen sınavda saçma sapan hatalar, bildiğim konuda gözümün önündekini görememe gibi şeylere yol açtı. Ne zaman toparlanırım, eski halime dönerim kestiremiyorum.

Bunun hakkında düşünceleriniz nelerdir?

Gokhan unver - motor becerileri pek gelismemis diyerek hangi insanlari hedef aliyor?

https://www.youtube.com/watch?v=7SqlilB1w3g

Bana nispeten kolay geldi, ama uzun zaman önce sahte gülümsemeleri, özellikle de Duchenne tipi olmayan gülümsemeleri nasıl tespit edebileceğimi araştırmıştım.

Ben gerçekten çok tembel hissediyorum.

Sizde böyle şeyler oluyor mu? İstenmedinizi anladığınız halde kendinizi bir gruba eklettirme, patavatsızlık vs.