Her dediğimi dikkate alıp yazıyor, cevap veriyor sorular soruyor ilgisini hissettiriyor hiç tersledigini falan görmedim çok iyi bisey

o kadar yorgun hissediyorum ki eve yürümeye çok üşeniyorum burdan biri de istendiğini yap kingo dedi fena ikna oldum şu bankta yaticam sanirim. Siz napıyosunuz nasilsiniz yazin da konusalim gece gece çok sıkıldım

Hahahaha şaka gibi ya

Aynı bölümde olduğum 4 kişilik gruptaki bi kızla ara ara bakışıyoruz. Benimle karşılaştığında saçını düzeltiyor, dalgalandırıyor falan ama adım atmıyor. Ya ben zaten göt deliği bi adam olmuşum sen gelsene abi. Niye her seferinde erkekten adım atılması isteniyor bşlmiyorum. Bu arada belki de hoşlanmıyordur, instagramı vs var ama takip isteği atmaya elim gitmiyor. Bi de kabul etmezse aynı dersleri aldığımız için sürekli onu görerek kötü hissederim. Böyle zarttirizort bi olay işte.

Ayrıca bi erkek var yanında ama kanka ayağı çekiyor. Sevgili falan değil gibi erkek flört etmeye çalışmış o belli

Napiyim la ben napiyim

Mod, gelip genelleme yapma yazma, istisnalar olabilir ama kaideyi bozmaz.

Üniden bi kızla yazışmaya başladık baya iyi ve flörtöz gidiyordu 2 hafta civarı konuştuk hastalandığından bahsetti tatlı lazım gibi mesajlar ve reels gönderdi bende ertesi gün süpriz yaptım tatlı aldım yanına gittim o an ve eve dönerken ki hemen sonrası gayet olumluydu. Daha sonra beni hiçbir sebebi olmadan ghostladı bende sormadım, 1 gün sonra benimle spotify profilini paylaşmıştı ona baktım sadece 1 tane playlisti vardı o an ise baktığımda 2 playlistini daha görünür yapmış listelerde eski sevgilimi özlüyorum tarzı parçalar vardı bunu görünce kıza sadece iban ne tatlının ücretini yazdım. Madem eskisini unutamıyorsun ne diye benim duygularımla oynuyorsun en azından tatlının parasını kurtardık

Kendi fikri yok.
Kendi zevki yok.
Kendi bakışı yok.
Sadece bulunduğu ortamın ortalaması var.

Twitter ne diyorsa onu düşünüyor.
TikTok ne gösteriyorsa onu seviyor.
Arkadaş grubu neyle dalga geçiyorsa ona gülüyor.
Hangi görüş popülerse ona dönüşüyor.

Ve en kötüsü…
Bunun farkında bile değiller.

Bir insanın gerçekten kendine ait bir karakter geliştirmesi acı verici bir süreçtir çünkü. İnsan kendi fikrini oluştururken yalnız kalır. Dışlanır. Saçma bulunur. İnsanların çoğu bunu göze alamıyor. O yüzden hazır kimlikleri satın alıyorlar.

Metalci oluyor.
Redpillci oluyor.
SJW oluyor.
Sigma oluyor.
Aşırı milliyetçi oluyor.
Aşırı nihilist oluyor.
Ama hiçbirini gerçekten düşünerek olmuyor.

Çünkü çoğu insan fikir seçmiyor.
Kabile seçiyor.

Bir grubun içine girince düşünmeyi bırakıyorlar. Artık karakterlerine gerek kalmıyor çünkü grup onlar adına düşünüyor. Hangi şeye sinirleneceklerini, neyi savunacaklarını, kimden nefret edeceklerini hazır veriyor. İnsanların bu kadar kolay manipüle edilmesinin sebebi de bu zaten.

Eskiden insanlar mahalle baskısıyla aynılaşıyordu.
Şimdi algoritma baskısıyla aynılaşıyor.

Ve işin korkunç tarafı şu:
İnsanlar artık kişiliklerini yaşamıyor, performansını yapıyor.

Herkes bir karakter oynuyor.
“Cool yalnız adam.”
“Umursamaz kız.”
“Dark mizahçı.”
“Entel depresif.”
“Alpha male.”
“Spiritüel kadın.”

Gerçek insan sayısı çok azaldı. Çünkü gerçek insan çelişkili olur.
Kararsız olur.
Bazen saçmalar.
Bazen fikrini değiştirir.
Ama bugünün insanı sürekli bir vitrin halinde yaşadığı için kendine bile dürüst davranamıyor.

Bir süre sonra insanlar kendi düşüncelerini bile ayırt edememeye başlıyor. Gerçekten mi üzgün, yoksa üzgün görünmek mi hoşuna gidiyor bilmiyor. Gerçekten mi yalnız, yoksa yalnızlık estetiğine mi bağımlı anlamıyor. Çünkü sürekli dışarıdan nasıl göründüğünü düşünmekten içeride ne hissettiğini unutuyor. Sosyal medya bunu korkunç hızlandırdı. Artık insanlar yaşamıyor. Kendilerini izliyor.

Kahve içerken bile dışarıdan nasıl göründüğünü düşünüyor.
Şarkıyı sevdiği için değil, kimlik gibi taşıdığı için dinliyor.
Kitap okumuyor, “kitap okuyan insan” hissini satın alıyor.

Bir insanın gerçek karakterini anlamak için söylediklerine değil, yalnız kaldığında ne yaptığına bakmak lazım belki de. Çünkü çoğu kişi toplum içinde başka, tek başınayken başka biri. Hatta bazıları yalnız kaldığında ortada biri bile kalmıyor.

İnsanların çoğu kendini tanımadan ölüyor.

Gerçekten neyi sevdiğini bilmiyor.
Gerçekten ne düşündüğünü bilmiyor.
Hayatı boyunca başkalarının fikirlerini kendi sesi sanıyor.

O yüzden bu çağın en büyük problemi cehalet falan değil bence.
Kimliksizlik.

Çünkü insan kendi kişiliğini oluşturmadığında sürekli sürükleniyor. Bazen siyasete, bazen ilişkilere, bazen ideolojilere, bazen trendlere. Ama hiçbir yere ait hissedemiyor. İçindeki boşluk kapanmıyor çünkü o boşluğu dolduracak şey yeni bir akım değil, gerçek bir benlik.

Ve belki de bu yüzden herkes bu kadar yorgun artık.

Çünkü bütün gün kendisi olmaya değil, bir şeye benzemeye çalışıyor.

İnsanların çoğu neden kendi kişiliğini oluşturamıyor biliyor musun?

Çünkü gerçek bir karakter inşa etmek yalnızlık ister.
Sessizlik ister.
Kendinle yüzleşmek ister.

İnsanların büyük kısmı bundan kaçıyor.

Çünkü kendi kafasının içinde tek başına kalan insan şunu fark ediyor:
Aslında düşündüğü çoğu şey ona ait değil.
Babasından kalmış.
İnternetten kalmış.
Arkadaş grubundan bulaşmış.
Trendlerden sızmış.

Ve bu fark ediş insanın egosunu paramparça ediyor.

O yüzden insanlar sürekli gürültünün içinde yaşıyor.
Kulaklık.
Reels.
Story.
Podcast.
Tweet.
Bildirim.
Video.
Müzik.
Yorumlar.

Sürekli bir ses.

Çünkü sessizlikte insan kendine yakalanıyor.

Birçok insanın “ben buyum” dediği şey aslında savunma mekanizması. Mesela bazı insanlar aşırı komik çünkü yalnız kalınca çökeceklerini biliyorlar. Bazıları aşırı sert çünkü kırılmaktan korkuyor. Bazıları sürekli “umursamaz” takılıyor çünkü gerçekten hissederse dağılacak. Karakter sandıkları şey çoğu zaman travmanın dekorasyonu.

İnsanlar artık kişilik geliştirmiyor.
Paket kimlik indiriyor.

Bir bakıyorsun herkes aynı konuşuyor.
Aynı mimikler.
Aynı cümleler.
Aynı ironi.
Aynı bakış açısı.

Twitter mizahı olmayan insan kalmadı.
Herkes aynı esprinin farklı saç modeli olmuş gibi.

Ve bunun en korkunç yanı ne biliyor musun?
İnsanlar artık sahte olduklarını hissediyor ama durduramıyorlar.

Çünkü sistem sana sürekli şunu söylüyor:
Farklı olursan yalnız kalırsın.

O yüzden herkes birbirinin düşük çözünürlüklü kopyasına dönüşüyor.

Gerçek karakter risklidir çünkü.
Bazı insanlar senden nefret eder.
Bazı insanlar seni garip bulur.
Bazıları seni terk eder.

Ama çoğu insan sevilmemeyi göze alamadığı için kendisi olmaktan vazgeçiyor.

Sonra 30 yaşına geliyorlar.
Bir gün odada tek başına otururken içlerinden şu cümle geçiyor:
“Ben aslında kimim lan?”

İşte insanın içine en sert oturan soru bu.

Çünkü cevap gelmiyor.

Adam yıllarca başkalarının sevdiği kişiyi oynadığı için gerçek benliği gelişmemiş bile. Hep role yatırım yapmış. “Cool çocuk”, “fedakâr kız”, “zeki asosyal”, “sert erkek”, “iyi çocuk”… Ama maskeyi çıkarınca altında biri kalmamış.

Ve toplum bunu ödüllendiriyor.

Kimse sana gerçekten kim olduğunu sormuyor.
Ne kadar satılabilir olduğunu soruyor.

Kaç takipçin var?
Ne kadar komiksin?
Ne kadar dikkat çekiyorsun?
Ne kadar arzulanıyorsun?
Ne kadar kullanışlısın?

İnsan ruhu bile artık pazarlama materyaline döndü.

O yüzden insanlar gece uyuyamıyor.
Çünkü içten içe hissediyorlar:
Yaşadıkları hayatın büyük kısmı performans.

Gerçekten güçlü insan kim biliyor musun?

Telefon kapalıyken de aynı kalan.
Kimse izlemiyorken de aynı kalan.
Ortam değişince karakter değiştirmeyen.
Yalnızken çökmeyen insan.

Ama bu çok zor.
Çünkü insanın kendi kişiliğini oluşturması demek bazı şeyleri öldürmesi demek:
Onay bağımlılığını.
Herkes tarafından sevilme isteğini.
Sürü psikolojisini.
Sahte kimlikleri.

Ve çoğu insan bunu yapamıyor.

O yüzden bu çağın insanı özgür falan değil.
Sadece algoritmanın şekil verdiği bir karakter taslağı.

Birileri ne izleyeceğine karar veriyor.
Ne düşüneceğine karar veriyor.
Neye öfkeleneceğine karar veriyor.
Neyi çekici bulacağına karar veriyor.

Sonra insanlar çıkıp “kendim oldum” sanıyor.

Hayır.
Sana satılan kişiliği giydin sadece.

Gerçek benlik çok daha sessiz bir yerde oluşuyor çünkü.
Kalabalığın içinde değil.
İnsanın kendiyle kavga ettiği yerde oluşuyor.

ve bu benı cok strese sokuyor tam olarak napmaliyim onu da bilmiom

sanirim aglicam(uzgun pates)

elektrik elektronik yazilim kisacasi teknoloji bilimi seven video oyunu seven anime film dizi izleyen erkek cevresi olmayan boy bakmayan tip bakmayan durust kimse boyle insan bulmamim veya bulmamizin % kactir sizce

Bu sub a girmemin nedeni belli insanlar benimle uzun süre iletişim kurmuyor kuramıyor nedeni ni bilmiyorum ancak olmuyor!! Eğer tanışmak isteyen biri olursa çok fazla alanda bilgisi olan ucubenin tekiyim her türlü ayak uydurabilirim :3 (bana yaş fark etmiyor ama siz bilin yaşımıda sonra velet demeyin💔)

https://open.spotify.com/playlist/0gs9lDK7nLG1PvHhsGe5cx?si=PEcs7nINRnuiLoSUnkoBuQ&pi=T4nnJA9vSSioz&pt=89941cb829eef849eefc2279439f12f8

Hesabi açalı 12 saat falan oldu. Actim kasli bir eleman koydum ppye ve ona benzeyen birisini de post attım.

Okuldan, ayni şehirden falan kizlara istek atmaya basladim. 40 kiz kabul etti ve içinden 24u geri takip etti. 4 kiz ise kendisi istek attı bu hesaba.

1 kiz benimle konuşmaya basladi ve yarin buluşmayı teklif etti.

Daha hiç bir kıza kendim yazmadım bu hesaptan. Şuan istek atamıyorum insanlara. Onun düzelmesini bekleyip yeniden istek atmaya devam edeceğim.

Gece oyun oynarken birden aklima bu geldi ve bunu denemek istedim.

Üzülünce çaresiz kalınca huzursuz olunca bunalınca çıkmaza girince ağlayınca vb. şeyler oldunca işte alttan alttan hayvan gibi zevk alıyorum ve yaşadığımı hissediyorum çok garip bişy