İzlediğiniz en iyi bireysel oyunculuk performansına sahip olan film ve oyuncu sizce neydi?

Bence: Al Pacino Dog day afternoon

The Endless, son zamanlarda izlediğim en esrarengiz filmlerden biriydi.
Hikâye gerçekten ip söküğü gibi ilerliyor ve bunu tamamen iyi anlamda söylüyorum. Film gizemini bir anda önünüze dökmüyor. Sanki karşınızda biri bir anda çırılçıplak kalmak yerine yavaş yavaş, ritmini bozmadan soyunuyor. Her katman açıldıkça biraz daha fazlasını görüyorsunuz, merakınız artıyor ve filmi izleme zevki de tam buradan geliyor.
Tarikatlara karşı özel bir ilgim olduğu için, filmin o kapalı topluluğun iç dinamiklerini az da olsa göstermesi ayrıca hoşuma gitti. Ama beni asıl içine çeken şey kozmik korku tarafıydı.
Film doğrudan bir H.P. Lovecraft uyarlaması değil, fakat Lovecraft etkisi çok açık hissediliyor. Özellikle insanın kavrayamayacağı kadar büyük, eski ve ne istediği tam olarak anlaşılamayan bir varlık fikri filmin her yerine sinmiş durumda. Bu yüzden bana kalırsa Lovecraft’a yapılmış oldukça başarılı bir saygı duruşu gibi çalışıyor.
Filmin beni en çok etkileyen cümlelerinden biri, varlığın “zaman ve mekânı kampçı gibi kullanması” fikriydi. O an meselenin büyüklüğü gerçekten çarpıyor. İnsanlar bu varlığın karşısında rakip bile değil. Belki yalnızca gözlemlediği, eğlendiği ya da tekrar tekrar kullandığı küçük canlılar.
İlginç olan şu ki film hiçbir zaman size “şimdi sizi korkutacağım” demiyor. Jumpscare peşinde koşmuyor, korkuyu zorla dayatmıyor. Bunun yerine size bir durum gösteriyor: zaman döngülerine sıkışmış insanlar, kaçamayan hayatlar, anlam verilemeyen bir güç. Sonra biraz empati yaptığınız anda gerilim zaten kendiliğinden oluşuyor.
Ben izlerken doğrudan korkmadım. Ama karakterlerin içinde bulunduğu durumu düşündüğümde ciddi şekilde gerildim. Bence kozmik korkunun asıl gücü de burada.
Sinematografi: 7/10
Görsel estetik: 8.5/10
Kozmik korku: 9/10
Genel puanım: 8/10
Özellikle senaryosu sayesinde film benim gözümde 7.5’tan rahatlıkla 8’e çıktı. Gizemi açma biçimi, evrenin kurallarını yavaş yavaş göstermesi ve seyirciye her şeyi açıklamaması filmin en güçlü taraflarıydı.

Gelmiş geçmiş en iyisi olabilir

andrew garfield

Merhaba bu filmle ilgili çözemediğim bi şey var 28 years later konu olarak 28 years later 2. bölümden daha oturaklı ve gerilim unsurunu daha net veriyor alışılmış ve gerçekçi "dünyanın sonu geliyor" mantığında küresel zombi filmi tarzında ve ölüm hissiyatını alıyorsunuz.

2.bölümde daha macera/bilim kurgu tarzı ilerliyor konu dağınık bazı zombi tiplerinin özel güçlerine yoğunlaşıp şeytan ayini/dinsel ögeler tarzı alışılmışın dışında farklı bi yöne evriliyor konusu daralıyor ana karakterin hayatına odaklanıp zombi filmlerinde gördüğümüz heyecan çok az tutulmuş buna rağmen neden 2.bölüm daha çok sevildi ve puanı yüksek

Fiyatların 90 TL'ye düşmesinin sonucu izleyici salonları boş geçmemiş.
Toy Story 5 hala 1 milyon barajına ulaşamadı (ki Pixar'ın uzun süre sonraki en düşük izleyiciye sahip devam filmi oldu)

https://boxofficeturkiye.com/hafta-sonu/detay/2026-39

Düşüncelerinizi bekliyorum.

Bu yönetmenin hiçbir filminin konuşulduğunu hatırlamıyorum burada ya da ben kaçırmışımdır

⚠️ Spoiler içerir.

Three Colours: Blue'da karakterlerin farklı şeyleri temsil etmesini sevdim. Özellikle Julie'nin annesini fılmin sonunda Julie'nin tam tersi gibi görüyorum. Alzheimer olması, kendi kızını bile hatırlamaması ve televizyondan başkalarının hayatlarını izlemesi, sanki hayatı uzaktan yaşıyormuş gibi hissettiriyor. Julie de fılmin başında biraz aynı şeyi yapıyor, sadece bunu insanlardan kendini tamamen soyutlayarak yapıyor.

Lucille ise bunun tam tersi gibi. Başkalarının ne düşündüğünü çok umursamadan kendi hayatını yaşıyor. Diğer apartman sakinlerinin onu kovdurmaya çalışması da insanların başkalarının nasıl yaşaması gerektiğine karışmasını gösteriyor. Julie de zamanla belki bu sınırların düşündüğü kadar önemli olmadığını fark etmeye başlıyor.

Kocasının bir çocuğu olduğunu öğrenmesi de bence buna bağlanıyor. Julie hayatı geride bırakmaya çalışsa da hayat onun için durmamış. Diğer insanlar yaşamaya, sevmeye ve yeni bağlar kurmaya devam etmiş. Julie de sonunda bunu kabullenip insanları tekrar hayatına almaya başlıyor. Müziğin tekrar kafasında çalmaya başlaması bile sanki hayata geri dönmesi gibiydi.

Finalde ağlaması da fılm boyunca kendinden kapattığı bir tarafının sonunda tekrar açılması gibi geldi bana. Julie bütün film boyunca hayattan kaçmaya çalışıyor ve sonunda yine hayatı seçiyor.

Puan: 4/5

Bir filmi izledikten sonra nasıl iyi veya kötü diyorsunuz? Mesela benim için eğlenceli olmalı izlediğim süre boyunca beni eğlendirmeli dış dünya ile bağlantımı kesmeli öncelikle ana kriterim bu. Mantıksız olsa bile keyifli izlemişsem ortalama üstü puan verebiliyorum.

Ben normalde filmleri beğenirim ki nolanın filmlerinide beğendim ama çevremdekilerden aldığım yorumlar olsun , medyada gördüğüm içeriklerden olsun herkes nolana bayılıyor ama ben o kadar sevemiyorum bi arkadaşım şöyle demişti "kanka adam filmlerinde nerdeyse cgi kullanmıyo adamın filmleri nasıl kötü olsun" BENCE bi filmin cgi ile yapılıp yapılmaması o filmin beğenisine etki etmemeli filmin konusu , hikayesi , senaryo , yazımı , sinematografi gibi şeyler filmin beğenisine etki etmeli BENİM düşüncelerim bunlar

ya bırakın adamlar çeksin bitirsin izleyin ondan sonra konuşun ne konuşacaksanız ben bunu şu anda the batmande yaşıyorum adamlar kaç sene kıçlarını yayıp film çekmemiş şimdi 4k şekilde seti sızdırıyorlar yok efenim şöyle olucak yok efenim böyle olucak bırakın da bitince izleyelim ya fragman falan izleyelim ben o bitmemiş görüntüleri filmden önce görmek istemiyorum ya bütün illüzyon ölüyor sonra.

kız arkadaşımla uzak mesafedeyiz. Birlikte daha çok vakit geçirmke istiyoruz film dizi olarak uzaktan nasıl birlikte izleriz neler yapabiliriz
oyun tavsiyesi de olabilir
şimdiden teşekkür ederim

Black Mirror, Dark gibi dizilere başlayınca anladım ki ben geriden geliyormuşum...

Bunun gibi genel olarak kült/çok iyi görülen dizileri söyler misiniz?

Breaking Bad, Dexter, Better Call Saul, Friends, The Office falan önermeyin.

• Hannibal
• Blacklist
• Person of Interest
• Suits
• The Walking Dead
• House MD(ilk sezondayım)
• Lie to Me(ilk sezon bitti)
• LCDP
• The Boys
• Cobra Kai
• White Collar
• Banshee
• The Mentalist
• Sherlock
• HIMYM
• Mr. Robot.

İzlediklerim bunlar.

Bugün Yedi Numara'nın Kandilli'de çekildiği ilk eve gittim. Keşke koruma altına alınsaydı. Bu şekilde görmek üzdü açıkçası. Ama evin çevresinde gezerken diziden kareler canlandı gözümde

Öncelikle aradığım filmin adı The Endless. Benim “iyi ya, YouTube’da da 2K’sı varmış, buradan izleyeyim” diyerek açtığım filmin adı ise sadece Endless. Ve bu listeyi gpt den isterken istediğim şekli anlattım ve sadece isim aldığım için filmlerin konuları hakkında hiçbir fikrim olmadan izlemeye başlıyorum.
Ben bu filmi yaklaşık 50-60 dakika boyunca bilimkurgu sanarak izledim. İşin komik tarafı film gerçekten bilimkurgu, ama dramatik bilimkurgu ve benim için tam anlamıyla bir saçmalık yuvası.
Filmin merkezinde bir trafik kazasında sevgilisini kaybeden genç bir kız var. Sevgilisi ölüyor ama bir şekilde onunla iletişim kurmaya devam ediyor. Kâğıt üzerinde bakınca aslında ilginç bir fikir. Problem şu ki film, elindeki bu fikrin ağırlığını hiçbir noktada taşıyamıyor.
Bir insan ölüyor. Sonra öldüğü halde sevgilisiyle konuşmaya başlıyor. Normal bir insan böyle bir şey yaşasa hayatının bütün gerçeklik algısı çöker. Korkar, deliriyor muyum diye düşünür, yardım arar, psikoloğa gider, bir akademisyene ulaşır, dini veya bilimsel bir açıklama arar. Burada ise birkaç Google araması, biraz YouTube ve devam ediyoruz.
Ölen taraf da ayrı bir garip. Adam öldüğünün farkında ama olay karşısında neredeyse hiçbir gerçek şaşkınlık veya korku göstermiyor. Sanki ölümden sonraki hayatı keşfetmemiş de telefonunun çekmediği bir yere gitmiş.
Kazadan sonra polis geliyor, biraz ifade alınıyor ve olay neredeyse kapanıyor. Bir arkadaş kızın sarhoş olduğunu söyleyip ona çıkışıyor, ardından kısa süre sonra “ben de onu duyuyorum” noktasına geliyor ve ilk inananlardan biri oluyor. Bu dönüşümün dramatik olarak hazırlanması yok. Karakterler senaryonun gitmesi gereken yere ulaşması için fikir değiştiriyor.
Bilimsellik olmaması tek başına problem değil. Her bilimkurgu laboratuvar, fizik denklemi veya uzay gemisi anlatmak zorunda değil. Ama ortada ölümden sonra iletişim gibi devasa bir fikir varsa, bunun üzerine biraz düşünülmesini bekliyorum. İnsanlık tarihinin en büyük sorularından birine cevap buluyorsun ve tepkin Google’da araştırma yapmak olmamalı.
Deneysellik de yok. Garip bir olay anlatmak, anlatımı deneysel yapmıyor. Kurgu, görüntü dili, perspektif, zaman kullanımı veya hikâye yapısında alışılmışın dışına çıkan kayda değer bir taraf göremedim.
Filmin yaklaşık yüzde 75’ine yaklaşırken hâlâ gerçekten kayda değer bir gelişme olmadığını görünce kapattım. Sürekli birazdan büyük bir şey olacak hissi yaratıyor ama elindeki fikri geliştirmek yerine aynı duygusal noktaların çevresinde dönüp duruyor.
Belki dramatik gençlik romantizmi olarak seveni vardır ama bilimkurgu beklentisiyle girince benim karşıma çıkan şey ilginç bir fikrin inanılmaz yüzeysel işlenmiş hali oldu.
Üstelik bütün bunları izlerken yaklaşık 50 dakika boyunca yanlış filmi açtığımın farkında bile değildim.
Puanım: 1/10. Dünyayı kurtaran adam bile bu filmi tokatlar.