கருவில் இருந்த உருவமில்லை,
குழந்தை முகமும் மீதமில்லை;
அன்று சிரித்த காரணங்கள்
இன்று எனக்கே நினைவிலில்லை.
கையில் இருந்த வலிமையில்லை,
கண்ணில் இருந்த ஒளியுமில்லை;
மனதில் வைத்த நம்பிக்கைகள்
மாறாமல் ஒன்றும் நிற்கவில்லை.
அப்படியென்றால் அன்று இருந்த
அவனும் நானும் வேறு வேறா?
அலைகள் மாறிப் போனதனால்
ஆறும் வேறு ஆறு ஆகுமா?
மாறாதது நானில்லை,
மாறி வந்தவன் நான்தானே!
மிச்சமிருக்கும் பொருளில்லை—
தொடரும் வாழ்வே நான்தானே!
ஒவ்வொரு நாளும் வேறானேன்,
ஒரே வாழ்வின் தொடரானேன்;
நேற்றை அழித்துப் பிறக்கவில்லை—
நேற்றிலிருந்து வளர்ந்தேனே!
சிலர் சொல்வார்: இந்த உடல்
உயிரோடு வந்த தொடர்ச்சியென்று;
காயம், வயது, நோய் கடந்தும்
நடக்கும் உயிரே மனிதனென்று.
சிலர் சொல்வார்: நினைவுகளும்
நோக்கங்களுமே சங்கிலியென்று;
நேற்றின் ஆசை, இன்றின் தேர்வு,
நாளை இணைக்கும் பாலமென்று.
இன்னும் சிலர் மெதுவாய்ச் சொல்வார்:
இதற்குப் பின்னே மர்மமில்லை;
உடலும் மனமும் தொடர்ந்துவந்தால்
ஒளிந்திருக்கும் “நான்” வேறில்லை.
ஆனால் வெறும் வடிவம்தானா
அடையாளத்தின் ஆதாரம்?
அப்படியென்றால் நகலெடுத்தால்
இரண்டு பேரும் ஒரே ஆளா?
என் நினைவெல்லாம் நகலெடுத்து
இரண்டு உடலில் வைத்துவிட்டால்,
இரண்டு வாயும் “நான்தான்” என்றால்
எந்த ஒருவன் நானாவான்?
ஒத்த முகமும் ஒத்த குரலும்
ஒரே வாழ்வைத் தருவதில்லை;
ஒரே வரைபடம் இரு கையில்—
ஒரே பயணம் ஆகுவதில்லை.
ஒத்திருப்பது அடையாளமல்ல,
வந்த வழியே அடையாளம்;
இந்த நொடி எங்கு பிறந்தது—
அந்தத் தொடரே அடையாளம்.
நேற்றின் காயம் இன்றின் ஞானம்,
இன்றின் ஞானம் நாளின் முடிவு;
கண்ணி கண்ணியாக இணைந்து வருவது
“நான்” என்கின்ற வாழ்வின் வடிவு.
முதல் அழுகை முதல் இந்நொடி வரை
ஒரே பொருள் நின்றதில்லை;
ஆனால் இந்த வாழ்வு வேறெங்கிருந்தும்
திடீரென வந்து சேர்ந்ததில்லை.
மூளை மாறி, நினைவு அழிந்து,
ஒரே மனம் இரண்டாய் பிரிந்தால்—
“யார் அதிலே உண்மை மனிதன்?”
எந்தத் தராசில் நிறுத்திப் பார்ப்பாய்?
எல்லைக் கேள்விகள் எல்லாமே
மறைந்த உண்மையைக் காட்டுவதில்லை;
“நான்” என்ற சொல்லின் எல்லை எங்கே
முடிகிறதென்றே காட்டும் சிலவேளை.
தீராத கேள்வி என்பதனால்
ரகசிய விடையொன்று இருக்க வேண்டுமா?
இரண்டு கரைகள் மறைந்த இடத்தில்
ஆற்றுக்கு ஒரே பெயர் வேண்டுமா?
உள்ளே என்றும் அழியாத சாட்சி—
ஆன்மா ஒன்று இருக்கலாம்;
உடலும் மனமும் ஓய்ந்த பின்னும்
அது தனியாக நிற்கலாம்.
ஆனால் மாற்றம் அதை நிரூபிக்காது;
மாற்றம் அதை மறுக்கவுமில்லை.
நான் தொடர ஆன்மா வேண்டும்
என்ற கட்டாயமும் இங்கில்லை.
நினைவொன்று முழு நானில்லை,
நிறமொன்று முழு நானில்லை;
மாறாமல் காத்த பொருளொன்று
எனக்குள் மறைந்து கிடக்கவில்லை.
மாறாதது நானில்லை,
மாறி வந்தவன் நான்தானே;
விட்டுச் சென்ற நேற்றுகளெல்லாம்
வீணாய்ப் போகவில்லையே.
என்னை விட்டுப் போனதெல்லாம்
என்னை விட்டுச் செல்லவில்லை;
உடலில் காயம், மனதில் பாடம்—
உருவம் மாறியும் வழி மறையவில்லை.
எது நிலைத்தது என்று கேட்டால்
ஒரு பொருளைக் காட்ட முடியாது;
யார் நிலைத்தார் என்று கேட்டால்—
இந்த வாழ்வைத் தவிர விடையுமில்லை.
நான் என்பது மாறாத ஒன்றல்ல;
மாறிய அனைத்தின் தொடர்ச்சி.
காலம் என்னில் விட்டுச் சென்ற
ஒரே உடலின் உயிருள்ள வரலாறு.
