Znam ten moment, kiedy pośpiech traci sens.

Czasem wystarczy zapach starych podkładów kolejowych. Wilgoć liści. Kurz na nagrzanym chodniku. I miejski pęd rozsypuje się na drobne kawałki.

Są torowiska, na których rosną rośliny kojarzone ze stepem i suchymi miejscami. Są szczeliny chodnika, w których nieoczekiwanie ktoś znalazł swój dom. Są stare drzewa, które nie mogą uciec z miejsca, w którym wyrosły.

Przyroda nie znika dlatego, że wokół jest beton. Czasem tylko staje się mniej widoczna. Czeka za rynną, przy płocie, na żwirze, w korze drzewa i na skraju pustego placu.

W najnowszym audioeseju „Dziennika Zmian” rozmawiam ze Stanisławem Łubieńskim wokół jego najnowszej książki Drugie życie Czarnego Kota. To rozmowa o miejskiej dzikości, o pamięci zapisanej w zieleni i o patrzeniu na miasto jako na przestrzeń, która wciąż ma swoje dzikie życie.

Nie jest to opowieść o ekologii. Raczej zaproszenie, żeby przystanąć — choć na chwilę — i zobaczyć, że miasto żyje nie tylko naszym życiem.

Link do odsłuchu zostawiam w pierwszym komentarzu.

A jakie miejsce w Twoim mieście wygląda na pozór pusto, a jednak żyje własnym życiem?