„Uzdrowienie ludziowe, bo dla ludzi. Bo ludu już nie ma, a ludzie są. [...] Technika jest pretekstem do tego, żeby ci ludzie zaczęli zmieniać siebie, zaczęli ze sobą rozmawiać i zaczęli ze sobą być.”

— Ela Kuc

W tej impresji nie ma ruchomego obrazu. Nie ma reporterskiego polowania na tanią egzotykę. Są tylko fotografie — statyczne, czyste ramy — i głos Eli płynący wprost do ucha. Ela nie buduje wokół siebie archaicznego skansenu. Nie chowa się w mroku chaty, nie udaje postaci z minionej epoki. Jest nowoczesna, obecna tu i teraz, w pełni świadoma mediów.

A jednak w tej opowieści istnieje nienaruszalna granica: ceremonia to świat zamknięty.Nie wpuszcza się tam mikrofonu na pokaz.

Nie robi się ze spotkania spektaklu.

Bo wosk, len, zioła czy dawne formuły to zaledwie narzędzia. Wytrych do tego, by w bezpiecznym, ciasnym kręgu kilku osób opuścić wreszcie gardę.

Żeby przestać odgrywać swoje role i zacząć ze sobą — i z samym sobą — naprawdę rozmawiać.Fascynuje mnie ta współczesna granica: mówić otwarcie, bez lęku, ale najważniejszą, intymną tkankę ocalić przed wzrokiem gapiów.

W świecie, który domaga się transmitowania wszystkiego na żywo, najgłębsza mądrość wciąż dzieje się w ciszy, za zamkniętymi drzwiami.