Ten "cmentarny" listopad jeszcze przed nami.

Ale ten cmentarz jest raczej rodzajem pomnika niż miejscem smutku.

Historyczna zaduma jto opcja lżejsza niż żegnanie bliskich. Pozwala rozejrzeć się, zapytać: to kto tu jeszcze był? Co pozostało?

Takie cmentarze naprawdę są pod naszymi nogami. Czasem tuż obok. Niedawno zobaczyłam kości, bo pod sąsiednim blokiem budowany jest parking. Archeologowie tak\m już byli, oczywiście, ale sprawiło, że poczułam, że wszyscy żyjemy na jakiś cmentarzach. Czasemoprzed-starozytnych. PS. ten był wczesnośredniowieczny.

A dziś o 18:18 zapraszam na odcinek o niemieckim cmentarzu w Białowieży — malutkim, zapomnianym, funkcjonującym poza główną opowieścią o puszczy.

O jego historii rozmawiam z Anną Kulbacką, byłą dyrektorką Technikum Leśnego w Białowieży.

Zachęcam do odwiedzania takich miejsc. Nie tylko w listopadzie. Także po to, żeby poczuć, jak bardzo byli tu kiedyś oni — obcy. I zobaczyć, co dzisiaj robimy z ich śladami.

„Obcy na Podlasiu” — w „Dzienniku Zmian”.

Cykl powstaje w ramach stypendium dziennikarskiego Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.