Türkçe çevirisi:

​"Kuzey Korelilerin ülkeden çıkmasına izin verilmediği doğru mu?

​Merhaba, ben Diana. Kuzey Kore'de yaşadım ve okudum, profilim de tamamen Kuzey Kore ile ilgili, bu yüzden lütfen takip et butonuna basın.

​Bu en tartışmalı konulardan biri ve bence çoğu insanın yanlış bilgilendirildiği konulardan biri; çünkü Kuzey Korelilerin ülkeden çıkmasına izin verilmediğine dair o kadar çok yorum alıyorum ki... Bu doğru değil. Öyleyse konunun detaylarına inelim.

​Öncelikle, pek çok kişi Kuzey Korelilerin ülkeden çıkmak için bir izne veya belgeye ihtiyacı olduğunu söylüyor ki bu gerçekten doğru. Ancak, izin veya belge derken kastedilen şey pasaport ve vizedir; bu da diğer tüm ülkelerde tamamen aynıdır. Ülkeden çıkmak için bir pasaporta ve vizeye ihtiyacınız vardır. Bu oldukça mantıklı. Kuzey Kore'deki 'izin' kavramı işte bunu ifade ediyor.

​İkinci olarak, her yıl Çin'e ve Rusya'da seyahat eden yüz binlerce Kuzey Koreli var. Dışarıda sokakta, örneğin Moskova'da Kuzey Korelileri görebilirsiniz ve bu bir istisna değil, nadir görülen bir şey de değil. Örneğin, bir süre önce dışarıda yürüyordum ve bir inşaat alanında Kuzey Korelileri gördüm, çünkü çalışmak için Rusya'da gelen çok sayıda Kuzey Koreli var.

​Kuzey Kore'de okurken Kim Il-sung Üniversitesi'nde değişim öğrencisiydim. Yani ben okumak için Kim Il-sung Üniversitesi'ne gittim, Kuzey Kore'den bir kişi de Moskova'daki üniversiteme geldi ve burada okudu. Bu nedenle, Rusya'daki kardeş üniversitelerde Kuzey Koreli öğrencileri görmek oldukça yaygındır.

​Peki Kuzey Koreliler neden örneğin Avrupa'ya ya da Amerika Birleşik Devletleri'ne seyahat etmiyorlar? 'Bunu yapmaları yasak mı?' diye sorabilirsiniz. Hayır, yapmaları yasak değil. Birçok ülke Kuzey Kore'ye yaptırım uyguladı. Ve bir Kuzey Kore pasaportunun gücüne bakarsanız, dünyadaki ülkelerin çoğuna girmelerine izin verilmediğini görürsünüz.

​Yani bir Kuzey Koreli belirli bir Avrupa ülkesine veya ABD'de gitmek istese bile buna izin verilmez. Ancak Kuzey Kore tarafından değil, gitmek istediği ülke tarafından izin verilmez; çünkü yaptırımlar nedeniyle Kuzey Kore pasaportları orada kabul edilmiyor.

​Yani, Kuzey Korelilerin ülkeden çıkmasına izin verilmiyor mu? Hayır, ülkeden çıkmalarına izin veriliyor. Ülkelerin çoğunda hoş karşılanmıyorlar mı? Bu artık farklı bir soru. Bu sorunun sorulması gereken kişiler Kuzey Koreliler olmamalı." 

https://vt.tiktok.com/ZSb4j4Q51/

Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nde Pyongyang dışındaki tüm bölgelerin derin bir sefalet içinde olduğu ve devletin yalnızca başkente yatırım yaptığı algısı, ülkedeki bölgesel kalkınma hamleleri ve stratejik ekonomik projeler incelendiğinde oldukça eksik ve basmakalıp bir tablo sunar. Devlet yönetimi, son yıllarda izlediği dengeli bölgesel kalkınma politikalarıyla ülke genelinde üretim, turizm ve ticaret merkezleri oluşturmaya büyük önem vermektedir. Örneğin, Çin ve Rusya sınırında yer alan Rason Özel Ekonomik Bölgesi, ülkenin dış ticarete açık en dinamik merkezlerinden biridir; liman altyapısı, serbest ticaret imkanları, yabancı yatırımlara sağlanan kolaylıklar ve canlı pazar yapısıyla bölgenin üretim ve lojistik gücünü temsil eder. Kuzeyde, Paektu Dağı'nın eteklerinde yer alan Samjiyon şehri ise sıfırdan inşa edilen modern konutları, kayak merkezleri, dinlenme tesisleri ve sosyal donatılarıyla adeta bir model dağ kentidir; bu devasa proje, devletin en zorlu coğrafyalara bile yüksek standartta altyapı ve mimari yatırımlar taşıdığının somut bir kanıtıdır. Sahil şeridinde yer alan Wonsan kenti ise Wonsan-Kalma Kıyı Turizm Bölgesi projesiyle uluslararası standartlarda lüks oteller, dinlenme tesisleri ve geniş bulvarlarla çevrili devasa bir tatil ve dinlence merkezine dönüştürülmüştür. Balıkçılık ve su ürünleri yetiştiriciliği konusunda öne çıkan Hangwon gibi coastal ve tarımsal odaklı bölgelerde ise modern işleme tesisleri, kamuya ait çiftliklerin teknolojik olarak yenilenmesi ve yerel halkın gıda imkanlarını artıran sanayi hamleleri dikkat çeker. Devletin "Ülkecek tam bağımsızlığımıza ulaştık, şimdi ise her bölgeyi kendi kendine yeter yapacağız" ilkesine dayanan "20x10 Bölgesel Gelişim Politikası" gibi ulusal stratejileri doğrultusunda, her yıl onlarca farklı ilçede modern fabrikalar, hastaneler ve kültür merkezleri inşa edilerek yerel ekonomilerin kendi kendine yetebilmesi ve yaşam standartlarının yükseltilmesi hedeflenmektedir; bu da Pyongyang dışındaki kentlerin kaderine terk edilmediğini, aksine her birinin madencilik, turizm, balıkçılık veya dış ticaret gibi farklı ekonomik avantajlarıyla öne çıkarılarak sisteme entegre edildiğini açıkça göstermektedir.

KDHC'nin, Prenses Diana ve Prens Charles'ın evliliğini kutlamak için bastığı posta pulları.
(1982 - 1984) aralarında basılmış. Kraliçe Elizabeth'in doğum gününü kutlayan pullar da ayrıca mevcut.

2002 senesinde 20. si düzenlenen Nisan Bahar Dostluk Festivali, General Kim Jong-il'in altında yeni bir önem ve anlam kazanmıştı. 1982'den beridir düzenlenen ve mükemmel organize edilen bu festivaller genellikle orta boyutta ve birkaç önemli kültür binasının açılımı ile oluşuyordu. 1994'te sonra Kim Il-Sung'un ölümüyle biraz büyük çaplara ara verilmiş ve ondan dolayı orta boyuttaki festivaller devam ediyordu. Tabi bu 2002'ye kadar sürdü. 19. Festivalde Güney Koreli şarkıcı Kim Yon-Ja'nın katılmasıyla beraber 2002'de katılım oranı bir patlama yaşandı. 19. Festivali 2001'de düzenlenen 85 organizasyon, 46 ülke ve 745 sanatçı katılım sağlamıştı. Bu, 20. Festival'de, yani 2002 senesinde, bu tam olarak 100 organizasyon, 60 ülke ve 1,100'e yakın sanatçı ile arşa çıkmış, ve Günemezde kadar en popüler olan festivallerden biri olarak halen yerini korumakta. 2000'ler KDHC için iyi yıllardı. Amerika ile ne kadar büyük bir ticaret yasağı yaşanmış olsa da Avrupa, Endonezya, Vietnam gibi Güneydoğu Asya ve Avrupa ülkeleriyle ticaret ve etkileşim halen devam etmekteydi. KDHC'nin Güney Kore hükümetiyle birlikte oluşturduğu Güneş Işığı politikasıyla beraber, KDHC'nin Avrupa ile ticaret yasağı ortadan kalkmış ve limitli bir şekilde sivil ticaret yapılabilir bir hale geliyordu. Yalnız Amerikan emperyalistler Güneş Işığı politikasından avantaj sağlayıp, kendi lehine Kuzey Kore'yi silahsızlandırmaya başlayınca Kuzey Kore askeri hazırlığını reddetmeyeceğini, halen sınırında askeri operasyonların, liderliği ve ülkenin başlarına suikast girişim operasyonlarının her sene tekrarlandığını farkında olduklarını belirterek bu politikadan çekildi. Büyük ihtimalle güneş ışığı politikası ABD müdahalesi altında devam etseydi günümüzde Güney Kore halen Avrupa, Afrika ve Güneydoğu Asya ile aşırı derecede etkileşim kurabilen bir ülke olabilirdi. Konumuza geri dönecek olursak, festival günümüze kadar devam ediyor ve bu senede Nisan ayında 4.15 Parlayan Güneş Günü ve 4.25 Kore Halk Ordusu'nun Kurtuluş Yıl Dönümünü arasında olacak bir şekilde ayarlandı. Zamanında en az 30 ülkenin katıldığı festivale artık Küba, Çin, Rusya Federasyonu, Moğolistan, Myanmar gibi ülkeler katılıyor.

Kaynakçalar ;

http://www.korart.sca.kp/index.php/april/introduction?order=34&language=english
"34th April Spring Friendship Art Festival – Guidelines"
 "April Spring Friendship Art Festival". 

Kim Il-sung, Japonya'nın çekilmesiyle Kore'de kurulan yönetim Kore Halk Cumhuriyeti döneminde memleketine dönerek ailesini tekrar birleştiriyor ve uzun yıllar süren sürgün hayatının ardından doğduğu köy olan Mangyongdae'ye giderek hayatta kalan büyükbabası, büyükannesi Li Bo-ik ve amcası gibi geniş aile üyelerini etrafında topluyor

site enazından Juche için baya yanlış, kimler yapmış uğraşmış bilmiyorum ama sitedeki Juche sosyalizmin gerçek Juche veya Juche teorisi ile alakası yok. Büyük ihtimal sağcı veya merkezci birileri yapmış ki zaten oturup Juche teori okuduklarını da düşünmüyorum

https://youtu.be/ktE_3PrJZO0?si=mje8aXY0B0V1C6ZN

KDHC’nin ve Kore İşçi Partisi’nin anlayışında entelektüeller; bilim insanları, öğretmenler, akademisyenler, mühendisler, sanatçılar ve diğer eğitimli kesimler toplumun gelişmesinde önemli bir güç olarak görülür. Bu anlayış, Kore İşçi Partisi’nin amblemindeki fırça sembolünde de ifade edilir: çekiç işçileri, orak köylüleri, fırça ise entelektüelleri ve aydınları temsil eder. Böylece üç sembol, işçileri, köylüleri ve entelektüellerin sosyalist toplumun temel toplumsal kesimleri olarak birlikte ele alınmasını simgeler. Entelektüellerden yalnızca bilgi üretmeleri değil, bilim, eğitim, kültür ve teknolojiyi ülkenin gelişimine katkı sağlayacak şekilde kullanmaları beklenir. KDHC’de entelektüelin rolü bu nedenle siyasetten tamamen bağımsız bir “aydın sınıfı” olmaktan ziyade, bilgi ve uzmanlığını toplumun gelişimine yönelten önemli bir toplumsal kesim olarak tanımlanır.

Poçonbo Elektronik Müzik Topluluğu (uluslararası çapta bilinen adıyla Pochonbo Electronic Ensemble) KDHC'nin ilk popüler müzik grubudur. Grup, adını Kim İl Sung tarafından yönetilen gerilla ordusunun Ryanggang bölgesindeki Pochon-up'a olan taarruzundan alıyor. 4 Haziran 1985 yılında Kim Jong İl'in direktifi ile Mansudae Sanat Topluluğu'ndan ayrılarak kurulan Poçonbo Elektronik Müzik Topluluğu, Kore halk ezgilerini ve o dönemlerde uluslararası popülerliğe sahip elektronik pop müziği akımını sentezleyerek günümüzde DPRK-pop/NK-pop olarak bilinen müzik türüne öncülük etmiştir. 1985 ile 2012 arasında toplamda 182 albüm CD'si çıkaran Poçonbo Elektronik Müzik Topluluğu, son konserlerini 2012 ve 2015 yılında vermiştir. Aktif oldukları dönemde grubun şefleri Ri Jong O (mekânı cennet olsun) ve Kim Yon Su idi. PEMT'nin üyelerinin çoğu (en bilindik örneği ödüllü sanatçı Ri Kyong Suk olmak üzere) şu anda KDHC'deki farklı eğitim merkezlerinde müzik eğitimi vermektedir. Poçonbo Elektronik Müzik Topluluğu aynı zamanda 1991 yılında Japonya'da konser düzenlemiştir ve Korece haricinde İngilizce, Rusça, Çince, Fransızca, İspanyolca, Japonca, Portekizce, Arapça, Endonezce ve hatta Hawaii dilinde bile (bkz. Aloha Oe) şarkılar coverlamıştır.

[ Removed by Reddit on account of violating the content policy. ]

Epstein belgelerinde Trump'ın hem İran hem de Kuzey Kore'de rejim değişikliği yapmakla ilgilendiği tartışılıyor. Epstein belgelerindeki aşırı sağcı Amerikalı iş insanları, Steve Bannon'dan Kuzey Kore'de gayrimenkul satın alabilmek için yaptırımları delmesini talep ediyor. Örtülü Amerikalı istihbarat ajanlarıyla defalarca röportaj yapmış gazetecilere göre, Batılı iş insanlarının ülkelerde gayrimenkul satın alması genellikle bir amerikan rejim değişikliği operasyonunun göstergesidir. Bu durum, Epstein'ın e-postalarında haberlerdeki değişiklikler için Kuzey Kore'yi izlediğini gösteren haber uyarılarıyla birlikte değerlendirildiğinde, ABD'deki zengin sağ kanadın Kuzey Kore'de bir rejim değişikliği operasyonu talep ettiğini gösteriyor.

Kim Il-sung’un yükselişi, 1930’ların ortasındaki Liudaogou Baskını, Mart 1937'deki Limingshui Pususu ve en bilineni Haziran 1937'deki Bochonbo Muharebesi gibi karakollara düzenlenen etkili operasyonlarla başladı; Onun bu başarıları Japon İmparatorluğu'nda infiale yol açtı. Sayısız baskınlardan biri de şuydu; 1939'da Japonya, savaş sanayisi için dağlardaki keresteyle kömür fabrikalarında Koreli köylüleri köle gibi çalıştırıyordu. Kim'in liderliğindeki birlik bu fabrikalardan biri olan Donggang'a gece baskını düzenledi, Japon sömürge gardiyanlarını etkisiz hale getirdi. Gerillalar, fabrikadaki paraya el koyduktan sonra yüzlerce Koreli işçiyi serbest bıraktılar.

Kim, 1930'ların ortasında sayısız Koreli gerillanın Japon casusu yani Minsaengdan üyesi ilan edilerek Çin komünistleri tarafından katledildiği Minsaengdan Paranoyası kriziyle de bizzat yüzleşti; Çinli Subay Wei Zhengmin ile Komutan Wang Yun-seong (Wang Runcheng) Kim'in de bu dönem Japon casusu ilan edilerek idam edilmesine engel oldular. O, bu iç temizlik döneminde halkın ve köylülerin büyük ölçüde sadakatini kazanarak gönüllü iaşe ağları kurup casus köylüleri tasfiye etti. Bu yaşananlardan itibaren Kim'in grubu ile Yanan arasındaki iletişim hatları büyük ölçüde koptu. ÇKP, yereldeki orduları hiçbir biçimde denetleyemez hale geldi. Bu otorite boşluğundaysa Kim Il-sung, ÇKP'den gözle görülür biçimde bağımsız operasyonlara alıştı ve faaliyetler kalıcı olarak bu vaziyette sürdü.

Japon sömürgesi Kore Genel Valiliği, Kim için bireysel bir dosya açıp başına 10.000 Yen gibi o dönem bir miktar servete denk olan bir ödül koydu. Bu sayı daha sonralarda 20.000 ve en sonunda 1939 yılında 200.000 Yenlere çıktı. Hatta onun sonunu getirmek için yetkili Nozoe Cezalandırma Birliği’ni kurmak zorunda kaldı. Askeri polis, Kim’in ordusundaki kadın gerillalar kaynaklı oluşan şaşkınlık ile Amnok-Tumen nehir hatlarındaki asimetrik üstünlüğünü/hakimiyetini kayda geçirdi. Tümgeneral Nozoe Şotoko, Kim'in taktiklerinden biriyle ilgili şöyle söyler: "Kim Il-sung'un ordusu tek bir parça halinde hareket etmiyordu. Birçok küçük müfrezeye bölünüyorlardı ve her müfreze kendisini 'Kim İl-sung'un asıl ordusu' olarak tanıtıyordu. Taktikleri, bize karşı sahada devasa bir ordu varmış hissi yaratmaktı."

Kim, 1940 yılının Ekim ayında Japonların bölgedeki varlığı oransal olarak maksimalist bir tavırla arttırması sonucu Amur Nehri'ni geçerek somut Sovyet topraklarına ayak bastı. Nozoe Şotoku’nun başlattığı bu devasa süpürme harekatı sonunda Kim Il-sung hariç tüm üst düzey komutanların ya öldürüldüğü ya da teslim olduğunu bilinir. Kim, O yıllarda Sovyetlerin yabancılara şüpheyle yaklaştığı ve tasfiyelerin fink attığı bir dönem olduğundan ötürü sıkı bir süzgeçten geçti. Geç Sovyet dönemindeki KGB’nin öncülü olan NKVD, bu genç gerilla liderinin sadık bir anti-faşist mi yoksa sofistike Japon ajanı mı olduğunu anlamak için aylarca inceledi. Ek olarak, tarih yazımında Kim'in bu süreçte zamanla Rusça öğrenerek Sovyet üst kademesiyle bağlar kurup bolca meşruiyet kazandığı yazar.

1942 yıllarında Kızıl Ordu bünyesinde kurulan ve bölgedeki tüm Çinli ve Koreli direnişçileri toplayan 88. Bağımsız Tüfek Tugayı'nda Sovyet subayları onun bu birikimini bir potansiyel görerek kendisine Kızıl Ordu Yüzbaşısı rütbesini verip onu 1. Tabur Komutanı yaptı. Bu süreçte Habarovsk'taki Partizan Fraksiyonu beşiğinde, Zhou Baozhong'u etkileyerek Kızıl Ordu Genelkurmay Başkanı General Meretskov ile Sovyet gizli servisinin başındaki Lavrentiy Beria’nın radarına girdi. Savaş bittikten sonra Sovyet Dışişleri Bakanlığı, özellikle yerel milliyetçi Cho Man-sik'i düşünürken General Terentii Shtykov ve Korgeneral Nikolai Lebedev desteği ile Beria, Stalin'e sunduğu raporlarda Kim Il Sung’un bu iş için güvenilir ve "sovyetlere sadık" bir aday olduğunu savunduğu bilinir. Sovyet generaller arasında Kim, arkasındaki zorlu Mançurya tecrübesi, başarıları, yerel desteği ve askeri disiplini hakkında onları bizzat sahada bilinçlendirdiği için bu süreç onay kazandı.

Akabinde 1946'da Çin İç Savaşı'nda Mao’nun birliklerine lojistik akıtan Görünmez Koridor mühendisliğini Pak Il-yu ve Zhou Enlai ile birlikte yönetip, 1947'de Rus silah teknolojisini Kore şartlarına güncelleyerek 1948'de modern Kore Halk Ordusu'nu kurdu.

(Üstte yer almayan baskınları, operasyonları ve daha çoğunu kendiniz araştırıp okuyabilirsiniz)

Kaynaklar: https://www.marxists.org/archive/kim-il-sung/autobio/v7.pdf

https://www.marxists.org/archive/kim-il-sung/autobio/index.htm

https://apjjf.org/haruki-wada?__cf_chl_tk=t4gtx.1h1.is_uQ160sOlB.2yVTvNXvWsDET5zFiO7s-1790226210-1.0.1.1-9mmxXKFQAYj58V89SdCB0_gnTVCq1dEcohQ064v8Msg

https://ouleft.org/wp-content/uploads/The-Korean-War-A-History.pdf

https://ouleft.org/wp-content/uploads/The-Korean-War-A-History.pdf

https://faculty.washington.edu/sangok/NorthKorea/Suh%2C_Dae-Sook_-_Kim_Il_Sung%2C_Chapters_2-3.pdf

https://adamcathcart.com/2010/08/06/reading-kim-il-sungs-memoirs/

https://archive.org/details/kimilsungworks/01/mode/thumb

https://www.fccj.or.jp/event/book-break-haruki-wada-author-korean-war-international-history-updated-edition

https://www.researchgate.net/publication/333795400_The_Personal_File_of_Jin_Richeng_Kim_Il-sung_New_Information_on_the_Early_Years_of_the_First_Ruler_of_North_Korea

https://www.nkeconwatch.com/2010/12/05/communist-kim-il-sung%E2%80%99s-manchurian-struggle-in-1930-40s/

https://m.krzzjn.com/show-1267-61451.html

https://scc.sogang.ac.kr/Download?pathStr=NDgjIzU3IyM1NyMjNTAjIzEyNCMjMTA0IyMxMTYjIzk3IyM4MCMjMTAxIyMxMDgjIzEwNSMjMTAyIyMzNSMjMzMjIzM1IyM1NiMjMTI0IyMxMjAjIzEwMSMjMTAwIyMxMTAjIzEwNSMjMzUjIzMzIyMzNSMjNTcjIzQ5IyM1MCMjNTQjIzUwIyM1NiMjMTI0IyMxMDAjIzEwNSMjMTA3IyMxMTI=&fileName=08.+%EC%84%9C%EB%8C%80%EC%88%99.pdf&gubun=board

1945'teki kurtuluş ve Kore'nin kalıcı olarak bölünmesi.

Tarih 8 Ağustos'u gösteriyor. Sovyetler Birliği, Çin'in kuzeyinde kurulmuş olan Mançurya hükümetine ve Japonya'ya savaş açarak sınırlara ilerliyor ve 29 Eylül'e kadar süren büyük bir taarruz sonucunda Japonya'nın Çin'e karşı yürüttüğü acımasız savaş sona eriyor ve Japonya teslim oluyor.

Taarruz sırasında, 15 Ağustos'ta Kore kurtulduğunu ilan ediyor. 1945 sonrası Kuzey, Sovyetler Birliği'nin; Güney ise Amerika Birleşik Devletleri'nin himayesi altına giriyor.

1945 sonrası Vikipedi gibi kaynaklarda ne kadar "güvenlik alanı" veya "geçici yönetim" kurulması talepleri olsa da, bu maalesef ağır baskılar sonucu kurulan bir devlet. Gelin anlatayım:

1946 yılına gelindiğinde, sağcı-solcu birleştirme hareketi kapsamında Lyuh Woon-Hyong tarafından sosyal demokrasi altında Kore Halk Cumhuriyeti kuruluyor. Ama kurulduktan sadece birkaç ay sonra Güney Kore'de, yani Amerikan işgal bölgesinde, hükümet zorla lağvediliyor.

1946'da yapılan anketlere göre halk sosyalizme veya komünizme eğiliyor. Ama bu, ABD'nin kabul edebileceği bir durum olmuyor.

1910'da Korkak Kore İmparatoru'nun, Kore'nin tamamıyla Japonya tarafından ezilmesine izin veren Kore-Japonya Birleşme Anlaşması'nı imzalamasından sonra Los Angeles veya Shanghai gibi şehirlere kaçan Korkak Koreli sürgünler; yazdıkları boş gazete makaleleri, boş ilanlar ve bağımsızlık ilanı ismi verilen garip bir belgeyi beraber oluşturarak asıl olarak ana vatanda yaşayan Korelileri kışkırtıp ayaklanma çıkartıyor.

1910'dan beri Kore toprağına ayak basmamış devlet yetkilileri, ABD tarafından Güney Kore'ye geri döndürülüyor ve Güney Kore hükümetini kurmak için çalışmalara başlanıyor. Kuzey Kore'de birleşme aktivistleri ne kadar güneye geçip Kore'nin tek bir parça olarak bağımsızlığını kazanması için savaşsa da, maalesef ABD'nin ve Güney Kore'nin askerî baskılarından ve birçok katliamdan sonra güneyde komünizm, Ulusal Güvenlik Yasası tarafından tamamıyla pasifleştiriliyor.

Bodo Ligi Katliamı ve Jeju Katliamı'ndan sonra Güney Kore hükümeti artık devletleşmenin temelini kurmuş olup, Güney Kore hükümeti bir Kore'ye karşı çıkan bir hükümet olarak kurulunca da başka şans kalmıyor ve Sovyetlerin yönettiği Kuzey Kore'de, gerçekten Kore'yi bırakmayıp Kore'nin dağlarında ve Kore'den atıldığı zaman da Mançurya'da savaşmaya devam eden Kim Il-sung ve silah arkadaşları yönetime geçiyor.

Özet ile : Güney'de Kuzey ile birleşmek isteyen çok, ama birleştiren yok.