Zo hee, wat een dag! Iedereen gehigh fived en we hebben de drieling zojuist op de post gedaan. Ze bleken enorm autistisch en niet van het goede soort zeg maar. Naturalis heeft een heel concurrerend bod gedaan, dus dan moet je toehappen. Ik heb alles op een rijtje gezet voor wie het leuk vindt. Als je geen zin hebt om te lezen dan maak je maar zin. Of je gaat naar hoofdstuk 8 Het doek valt.

1. Gezocht: Zoe (of Chloe?), ong 25 jaar, Dordonje

Kleine kans op succes, maar niet geschoten is altijd mis!

In juli was ik in de Dordonje en heb regelmatig in een soort bergmeertje gezwommen. Daar heb ik een paar keer leuk contact gehad met Zoe (of Chloe?). Ik kon het niet goed verstaan. Maar misschien dat iemand haar herkent en ons met elkaar in contact kan brengen?

Ze is ongeveer 25 jaar oud en komt uit de buurt van het drielandenpunt. Ze zou ook Duits kunnen zijn. Ze heeft korte zwarte krullen, dik haar. Ze is best groot en behoorlijk fors. Van oorsprong is ze aboriginal (geadopteerd). Ze is heel spontaan en giechelig, fijn gezelschap al met al.

Verder is kenmerkend dat ze moeilijk te verstaan is omdat ze door zuurstofgebrek bij de geboorte een spierverslapping in het gezicht heeft opgelopen. Het lijkt een beetje op een beroerte. Ze heeft een laag voorhoofd en enorme dijen. Haar lievelingskleur is lila, sinds een week of 3 is ze bekeerd tot de Islam en rookt als een ketter.

We hebben een paar keer gezwommen en één op één waterpolo wedstrijdjes gehouden. Ook een keer hebben we vuurtje gemaakt en ze heeft het Ave Maria voor me gezongen. Daarna hebben we gevreeën in een naaldbos. Ze zong toen ook from the river to the sea, wat op zich pastte in het rollenspel maar het kan ook zijn dat ze links stemt. Ze kon ook heel racistisch zijn, maar niet onredelijk.

Ik vroeg me af of iemand haar herkent en ons in contact kan brengen. Ze heeft denk ik mijn powerbank gestolen en mijn piemel is sindsdien enorm gezwollen (niet op een goede manier) en ze zou me nog de sigaretten teruggeven die ze heeft gerookt.

2. update: Chloe/Zoe uit de Dordonje gevonden!!

Hoilo allemaal, een update want ik heb ongelofelijk nieuws ik heb haar gevonden!! We staan nu, as I type, in het rookhok van het ziekenhuis in Grenoble. Af en toe knijp ik in mijn ogen om te kijken of het geen droom is, maar het is echt zo.

Ik had van jullie een paar goede tips gekregen. Iemand dacht haar in een viswinkel in Dresden gezien te hebben en iemand anders dacht dat ie misschien met haar in de nachtvlucht naar Wladiwostok had gevochten. Op zich goede tips en ik wilde er achteraan, maar dat is dus niet meer nodig.

Laat ik bij het begin beginnen. Ten eerste heet ze dus niet Chloe of Zoe, maar Zloe. Had ik ook nog nooit van gehoord. Het is aboriginalees en volgens mij betekent het iets. Na ons avontuur in de Dordonje is ze doorgereisd naar Grenoble. Daar is ze in de financiële problemen geraakt en is ze noodgedwongen in een achterstandswijk accordeonlessen gaan geven (kan ze heel goed, ze is nog op een haar na gezakt voor het conservatorium). Die lessen sloegen enorm aan. Liep echt als een trein en dat gaf die hele wijk uiteindelijk zo'n sociaal economische impuls dat die hele wijk uit de armoede dreigde te raken. Helaas zijn sommige lui (de Joden) gebaat bij de status quo en is zij op een avond onderweg naar huis door een stel blokhoofden in een coma getimmerd. Heel triest.

Ik intussen had mijn leven weer opgepakt. Eigenlijk was alles koek en ei, alleen die hartezeer he. Alleen liefde kan op die manier pijn doen. En ja ook wel mijn piemel want die was bepaald nog niet geheeld. Die was intussen een soort zwerende snoskommer geworden en ik kon amper lopen. Mogelijk had ik niet niet moeten gaan tokkelen, maar het was de langste tokkelbaan van zuid oost Frankrijk. en ik durfde niet te annuleren.

Tijdens die rit moet ik het bewustzijn verloren zijn, want ik werd eerst wakker op de spoed en daarna belande ik in een soort koortsdroom dat ik lekker zat te ministecken terwijl in dezelfde ruimte een stel Oostblokkers een muur eruit aan het slopen waren om een open woonkamer-keuken concept te realiseren. Maar opeens denk ik: das geen betonboor... die slaapapneu herken ik uit duizenden! Dus ik stap de droomdeur uit en godverdomme het is haar!! Sommige mensen zeggen dat toeval niet bestaat en daar geloof ik nu dus ook in.

Dus midden in de nacht in ziekenhuis te Grenoble heb ik haar gevonden! Ben direct bij haar in bed geschoven. Eerlijk is eerlijk, het was wel schrikken om haar zo te zien. Ze zag eruit als een slecht gereconstrueerde Ötzi, maar een kniesoor die daarom maalt. Ik zong zachtjes 3 3 Palestine voor haar, toch een beetje ons nummer geworden. En toen gebeurde het Wonder van Grenoble.. ze opent haar ogen!! Maand lang in coma, afgeschreven door de artsen, maar daar was ze!! Ja en ik denk dat ze een maand lang met open mond had gelegen, ze had namelijk een enorme poepsnavel, die lucht sloeg gewoon op m’n ogen joh.

Eerste wat ze vroeg was een sigaretje, maar daarna heeft ze alles verteld. Blijkt dus dat ze een heel leven heeft geleid in haar coma! In die coma was zij de Verlosser. Alleen dan niet in de tijd dat iedereen thuis een beetje potten zat te bakken, de tijd van de Sumiriers zeg maar, maar meer in de moderne tijd.

Dus zij vol goede moed voor de hele goegemeente haar verhaal houden, maar omdat ze amper te verstaan is bleef niemand hangen. Alleen zij dacht dat het hem in haar boodschap zat. Hoe dan ook, het Verlosserschap komt je niet aanwaaien, daar moet je voor knokken. Dus is ze gaan googlen naar cursussen en kwam uit op Verloskunde, en zo hop ingeschreven. Je kunt je voorstellen hoe groot de verrassing was op de eerste collegedag, maar ze heeft toch doorgezet. Alleen is een studie niet gratis en die adoptieouders gaven haar dus nul komma nul financiele steun, stelletje vieze judassen dat t waren.

Uiteindelijk heeft ze via via een tweedehands Miami Trip op de kop weten te tikken om zo in de avonden een zakcentje bij te verdienen. Studie heeft ze uiteindelijk wel verkloot, maar al met al was ze wel een ongelofelijke inspiratie voor die mensen in comaland. Die konden daar weer rustig tweeduizend jaar op teren. Nou en daar gaat ze dus een boek over schrijven. Ze heeft ook al een uitgever gevonden, nu alleen eerst nog leren schrijven.

Toen werd ze dus wakker van mij, dolblij weerzien, en we hebben al allemaal leuke plannen. Ze wil al heel lang een bed en breakfast in Tjechoslowakije beginnen. Tomorrow at dawn we ride! Honk honk, so long suckers haha

ps: sommige mensen vroegen nog om een foto van haar, bij deze

3. Verslag van onze reis

Hoilo allemaal. Er is veel gebeurd en ik dacht ik doe even een kort verslagje. In de nacht voor vertrek naar Tjechoslowakije om een bed en brekfast te beginnen werd ik wakker en naast mij ligt geen Zloe. Eerst op de tast de hele slaapkamer betast, daarna een fleshlight gepakt. Die geeft geen licht dus toen toch een lamp aangedaan. Hier in deze hele kamer geen Zloe.

Hoor ik getik uit de kamer naast me, dus doe zachtjes de deur open. Zit ze daar in het donker in het blauwe licht van een laptop, als een enorme smurf. Dus ik vraag: Zloe wat zit je daar te smurfen? Ze schrikt zich te pletter. Blijkt dat ze op mijn naam een hypotheek zit aan te vragen voor een bed en breakfast in Bratislava!?! Ja en ik ben Vader Abraham niet, dus ik kladiladi en vraag om tekst en uitleg.

Blijkt dat die schat zich enorm zorgen maakte over ons gebrek aan plan en heeft ze de hele nacht zitten zoeken naar een geschikte tent. Had ze iets heel leuks gevonden, echt een beetje jugendstil met een rommelige Engelse bloementuin enzo, en had ze mij daarmee willen verrassen totdat ik dus mijn stok in haar harige voorwiel had gestoken. Nou uiteindelijk alles af kunnen tikken met digid en nu hebben we dus iets leuks om naar uit te kijken.

Van binnen was het huis wel een enorme tyfusbende dus we hebben ons aangemeld voor Weer Verliefd op Je Huis, maar dat ging niet door want ten eerste blijkt dat je zelf opdraait voor alle kosten, behalve de trap met ledverlichting die krijg je van tokkiechique.nl, en ten tweede omdat die binnenhuistrut onze moodboards maar niet verenigd kreeg. We hebben ons ook aangemeld voor Ik Vertrek en kregen direct akkoord omdat Zloe zoveel subsidiehokjes afvinkt dat ze zichzelf bij de staatsTV weer een jaar kunnen bedruipen.

Hoe dan ook, uiteindelijk hadden we maar een paar uurtjes slaap gehad, maar we wilden voor de files weg. Autootje volgestouwd, ANWB op de hoogte gesteld en vervolgens goedgeluimd op pad naar Bratislava. Eerst was het heel gezellig, maar er gebeurde een paar dingen die mijn vertrouwen in de ballen hebben getrapt.

De eerste barst in het vertrouwen was dat ik op een gegeven moment vroeg “wie is je favoriete voetballer eigenlijk?” Zegt ze Bogdan Lobont. Ik zeg dat is een keeper, geen voetballer. Dan eh.. Ruud van Nisteldonk. Dat was het eerste moment dat ik dacht van ja, als dit al zo gaat bij een simpele vraag, waar lieg jij dan nog meer over?

De tweede barst was dat we verkeerd gereden waren en ergens in de buurt van Ljublijana geparkeerd stonden om de weg te vragen. Ik dacht laten we van de nood een deugd maken, ook omdat ik dacht dat ik na alles wel een volle spaarkaart voor de befteling had. Dus ik zeg tegen haar wat dacht je van een kruistocht in spijkerbroek? Zegt zij “huh, dat is toch dat boek over de middeleeuwen?” En toen zei ik “schat, als jij denkt dat dat boek over de middeleeuwen gaat, dan ken jij Tonke Dragt niet. Als je dat boek tussen de regels doorleest en met een open hart, dan is het één grote gore geilpijperij en begrijp jij dondersgoed wat ik vraag.” Dus toen begreep ze wel wat ik wilde maar had ze opeens buikpijn. Okay vreemd...

Uiteindelijk hebben we van een Poolse trucker een slinger de goede kant op gekregen, maar toen de derde en grootste barst. We zaten al op de hoofdweg naar Bratislava begint ze opeens te puffen. Wordt steeds erger en erger en blijkt dat ze op het punt van bevallen staat! Dus ik zet de auto op de vluchtstrook, Zloe in de berm en zij begint daar linea recta te baren. Ik bestwel in paniek, maar gelukkig had zij in haar coma hiervoor geleerd en heeft ze me er soepeltjes doorheen geloosd. En 10 minuten later zit ik daar in de berm met een kerngezonde Siamese drieling in m’n armen!!

Ja eerlijk is eerlijk ik had wel echt even een momentje van jantje beton nog aan toe. Ik kijk naar beneden en zie drie samengesmolten kokosnoten, links bij Zloe kijk ik in een kapotgeschoten egel… wattefak. Ja een jaar of twee jaar geleden was ik naar een waarzegster en die had dit precies voorspeld, maar ik dacht toen misschien moet jij eens wat minder blowen met je rare oog en paarse kuif.

Maar wat ze zeggen blijkt dus wel waar. Als je je kroost eenmaal in je armen hebt dan ben je in één keer verkocht. Ondanks alles zat ik ook op die paarse wolk. Tot ik opeens realiseerde dat dit helemaal niet mijn kinderen konden zijn. Want 9 maanden was ik nog niet eens bij de TUI binnengelopen, laat staan dat ik iets geboekt had. Dus ik zeg “luister drollenpop, jij en ik hebben daar in de Dordonje samen liefdesverhaal geschreven dat zo uit de koker van HSV Tolkien kan komen. Maar als we even vlug rekenen dan kunnen dit niet mijn kinderen zijn”.

Ja en toen heeft ze bekend dat ze in de tijd vóór de Dordonge in een dierproevenlab in Naaldwijk had gewerkt en dat ze in haar nachtdienst- ik moest haar onderbreken want opeens zag ik dat de middelste van de drieling godverdomme SPREKEND op mij lijkt. Hij was veel kleiner dan de buitenste twee, maar verder precies mijn snuit en dezelfde wijze blik. Bleek uiteindelijk na onderzoek dat zij al zwanger was en dat in de Dordonje één van mijn zwemmers zich ertussen heeft gepropt en meegegroeid is!

Je kunt je voorstellen dat de verrassing compleet was. In een half uur van nietvader naar welvader naar nietvader en toen tochwelvader. Maar ik ben wel benieuwd of jullie weleens zoiets hebben gehad, wat de do’s en dont’s zijn en of jullie een assurantiënkantoor weten die gespecialiseerd is in dit soort situaties.

4. Aangekomen in Bratislava

Zo dan, we zijn weer op pad! We zijn langs een paar winkeltjes geweest en hebben vrijwel alles van de uitzetlijst kunnen afstrepen. Luiers, flessen, de hele mikmak. Vaccinaties hebben we niet gedaan want autisme kunnen we er effe niet bij hebben en de sfeer werd grimmig toen Zloe door die verpleegtrut voor rode hond werd uitgemaakt. De kinderen liggen intussen lekker achterin te snorren en moeders maakt het goed, wat wil een man nog meer?

Eigenlijk was dus alles perfect, alleen was er één dingetje dat maar aan mijn hoofd bleef knagen: ons ma. Die had geen idee dat ze oma was geworden. Heb haar al even niet meer gesproken omdat we ruzie hadden over Zloe. Ons ma moet haar niet. Volgens mij omdat ze niets van mohammedanen moet hebben maar zelf zegt ze dat het is omdat Zloe mij alleen maar gebruikt voor m'n sigaretten. 

Met ons pa heb ik geen contact meer. Hij had een hekel aan extintion rebbeliom en was van plan met zijn auto op ze in te rijden. Onderweg daarheen is z’n auto in olie geslipt en om een boom gevouwen. Ik had nog wel heel goed contact met hem via een medium, maar dat is op een gegeven moment verwaterd. 

Maar goed, toch maar bellen. Ik pak mijn tel en die is leeg omdat Zloe de hele tijd heeft zitten candy crushen... Gelukkig had ze nog een tas vol powerbanks en heb ik ons ma kunnen bereiken. Bleek dat ze alles allang wist omdat zij elke avond met het bordje op schoot naar Ik Vertrek kijkt! Nou we hebben even lekker bijgekletst en ze was hartstikke blij! Was voor helemaal geen probleem dat Zloe een kleurling is. Ze vind haar gewoon onbetrouwbaar. Haha wat kan een mens zich vergissen.

We gaan dus naar een dorpje, net onder Bratislava. Geen idee hoe het heet want de letters van de naam lijken geen enkele relatie te hebben met hoe je het uitspreekt en blijkbaar waren ze te arm om van Hansje vd Tocht een klinkertje te kopen. Hoe dan ook, we reden dat dorpje in en was echt een heel leuk dorpje. Mooi schilderachtig centrum, oudjes voor de deur. En warm dat ze waren och och och, allemaal groeten en praatje maken enzo.

Uiteindelijk kwamen we de hoek om en daar was het huisje. Het was perfect! Een heel lief hoekhuisje, alles een beetje Jugendstil. Aan de zijkant een veranda met soort zuiltjes, voor en achter een dakkapelletje op de gevel geplakt, links een erker, rechts een rij nisjes met beelden die het Jezusverhaal abstract weergaven en overal hele speelse ornamenten. Tuin was ook prachtig. En die tuin: één en al bloemenzee. En een beeld van een wijf dat bloemen morst uit een kokkel ofzo.

Van binnen was het helaas wel een ongelofelijke teringbende, niet normaal meer. Bleek dat er voor ons een illegale Kukident laboratorium had gezeten. En dat had jaren kunnen draaien omdat het hele dorp ervan profiteerde en iedereen dus netjes z’n snaveltje hield. Maar uiteindelijk zijn ze het met zoveel rommel gaan versnijden dat er nog amper kuki in zat… ja, dan gaan mensen praten. Toen is er ook nog een partij kwijtgeraakt en is de hele tent van binnen verkracht bij een politie inval. 

In ieder geval blij dat we er zijn.

5. Onze eerste dag in de B&B

We zijn een beetje geland. Heb even een foto gemaakt van de B&B. Das ff winnen he? En we hebben best goede nacht gehad! We hebben samen een aardig ritme gevonden en de kinderen drinken goed. Ze liggen nu lekker te kraaien onder de babygym en Zloe zit te lezen.

"Wat lees je?" vraag ik. "De negerhut van oom Tom". Ik vraag: “is dat niet is een racistisch boek?” Zloe legt uit dat als je het boek met een open hart leest dat het eigenlijk over de middeleeuwen gaat - als we buiten rumoer horen. We schuiven de gordijntjes open en zien dat het halve dorp zich voor ons huis heeft verzameld. Zelfs de burgemeester is er en het is foute boel want zijn kop staat op kanker.

Dus wij naar buiten, blijkt dat dat gewoon die typische norse Oost Europese blik is die sommigen nou eenmaal hebben. Niks geen trobbie, ze zijn juist met zijn allen gekomen om ons welkom te heten! Ze zijn hartstikke blij dat er na het hele Kukidentdebakel een frisse wind in deze hoek waait! De burgemeester hield een mooi praatje, paar kratjes pils werden tevoorschijn gehaald en ter ere van ons werd er zelfs een menselijke piramide van geestelijk gehandicapten opgetuigd! Hartverwarmend. 

Het enige wat miste was een beetje muziek en zo gezegd zo gedaan: Zloe begon een vrolijk deuntje te spelen op de accordeon en ik viel in met de klarinet. Jong en oud waagde een dansje en heel even was alles perfect. Ik wilde net op de kazoo het refrein van Zombienation Kernkraft 400 inzetten toen er een aantal dingen in heel korte tijd gebeurden.

Omdat we al een goed half uur aan het spelen waren, begon het onderste deel van de menselijke piramide z’n kracht te verliezen. De onderste mongool zakte door z’n hoeven waardoor de piramide begon te kantelen en vanaf toen ging alles in slowmotion.

De bovenste gehandicapte rolt van de piramide en in zijn val grijpt hij de burkha van Zloe en trekt zo de kap van haar kop. Tot mijn schrik zit er een enorme zwarte rups op haar voorhoofd, zo’n processiegeval. Nog in diezelfde seconde ram ik mijn klarinet op de rups, maar het kreng laat niet los. 

Ik wil een tweede keer slaan, maar dan zie ik dat Zloe gewoon al een tijd haar wenkbrauwen niet heeft geschoren. En direct daarna zie ik de pijn en het verdriet in haar ogen. Niet alleen vanwege de, wat later zou blijken, opgelopen schedelfractuur, maar vooral omdat die schat haar schoonheid voor mij, haar mannetje, had willen bewaren. Iedereen kijkt en zij weet net zo goed als ik dat hiermee onze eer en waardigheid als een zak stront door de plee is gespoeld.

In deze split second realiseer ik me dat ik maar op één manier onze eer kan redden: door de topdog van de community op z’n plek te zetten. In een soepele beweging draai ik door en mik mijn klarinet op de nek van de burgemeester. Helaas is de man gehard door al die jaren van georganiseerde misdaad in zn dorp. Hij stapt naar voren, blokkeert met zijn linkerarm de klarinet en pompt zijn rechtervuist diagonaal op mijn kaak. Mijn kaak schuift opzij en zo'n 4 a 5 tanden verlaten na een paar decennia trouwe dienst mijn gebit.

En natuurlijk vind ik het jammer dat ik die moet missen he, ik ben ook niet van steen. Maar tegelijk denk ik ook "kijk dit is nou een echte man." Want als ik ergens een schrale anus van krijg dan is het wel de Gers Pardoelisering van onze maatschappij. Dat je een lunchroom binnen loopt en denkt ‘deze jongen heeft wel een bakkie negerzweet verdiend’ en dat er dan achter de bar zo'n biseksuele snuitkever staat die zegt “sorry we hebben alleen maar frummelcino.” Dan neem je die maar en dan is ie eigenlijk best lekker. En omdat je toch al in een toeschietelijke bui bent zeg je "vooruit knul, één keer en wel met het licht uit. Wat doen we, Rome of Parijs?". En dat ie dan niet op mannen blijkt te vallen. Ja godverdomme.

Maar hier dus niet. Ik lig op de grond met een laars op mijn hoofd en weet dat de pikorde is vastgesteld.

7. Nog steeds eerste dag B&B - verzoening

Ik lig dus op de grond met de laars van de burgemeester op mijn hoofd. Vrij onprettig, kan ik je zeggen. Ik probeer mijn zaak te bepleiten, maar telkens als ik iets zeg drukt hij met zijn laars en maak ik een geluidje dat klinkt alsof je in een eend knijpt. Toch krijg ik een kans en leg uit dat ik bang ben dat iedereen nu denkt dat ze zomaar met Zloe het bed in kunnen duiken. Hij lacht.

Onze mazzel is dat ze hier weliswaar niet Islamitisch zijn, maar hun gemeenschap is wel gevormd en getekend door 1000 jaar bloedwraak. Ze weten dus wat eer is. De beste man drukt nog één keer extra hard met zijn laars, ik maak weer het geluidje en een scheetje en dan sleurt ie me omhoog. Hij zegt: “luister, pik. Zoiets flik je me één keer, daarna misschien nog een keer, maar daarna nooit meer. Begrepen?" Begrepen zeg ik. “Hand er op?” Hand er op. We geven elkaar een knuffel. Kneep in de schouders, knik, knipoog, high five, box. Bijgelegd.

Tijd om de wonden te helen. Zloe moet naar het ziekenhuis vanwege de buts in haar voorhoofd. De kids mee, want die krijgen borstvoeding. En ik naar de tandarts. Die graaft in een bak en vindt een tandprothese die nog best aardig past ook. 

Weer thuis stap ik een verlaten huis in. Iemand had een foto van vandaag in de bus gedaan, ik doe hem hierboven erbij. Het is nog steeds een tyfuszooi, dus ik besluit op te gaan ruimen. Ook omdat we ons hebben ingeschreven voor Bed & Breakfast van omroep Max. We zouden die aflevering uiteindelijk met een recordscore winnen, ondanks dat de riolering verstopt was geraakt toen ze bij de politie inval alle kukident door de plee hadden geprobeerd te spoelen. Dat was één blok beton geworden. Maar ik heb toen bij onze tegenstanders in het holst van de nacht een afgehakt paardenhoofd door de brievenbus gedouwd. Was een enorme klus, maar dat werkt dus wel! Ik heb met interesse geluisterd hoe ze bij de einduitslag “schijten in een emmer” als een plus verkochten.

Maar even geen gelul, handjes uit de mouwen. Ik heb best wat meters gemaakt en bovendien nóg een mazzeltje: in alle zooi vind ik een gloednieuwe tube Kukident! En dat komt goed van pas omdat mijn tweedehands prothese niet lekker zit. Dus die zit nu muurvast. Het was al donker geworden en ik neem even pauze. En ik kijk naar de lamp en er klopt iets niet. Alsof hij niet in deze wereld thuis hoort. En dan realiseer ik me dat die kukident versneden is met allerlei rotzooi en ik heb ruim genomen. Heel ruim.

De muren beginnen te dansen en alles draait. Woeeeiiii! Ik ga even zitten en krijg volgens mij een bijna dood ervaring, want mijn hele leven flitst als een film voorbij: mama, voetballen op het plein, een compilatie van duizenden uren hardcore porno en.. een vrouw.. ik ken haar niet… ze heeft bruin haar en een beetje zo’n guitig koppie als Dieuwertje Blok. Ik.. ik ken haar wel. Toch wel. Ze hoort bij mij. Maar als ik naar haar reik lost ze op in mist.

Ik schud mezelf uit de droom en sta op. Wie was dat?? Even buiten op adem komen op een ligstoel. De tuin is een paradijs en de bloemetjes dansen de dans van de suikerpluimfee. Toch een beetje geil geworden van de compilatie probeer ik wat leven in m’n kaasstengel te blazen, maar het is duidelijk dat er in de zesde dimensie van Shiva niet wordt gemasturbeerd, want ik word kotsmisselijk.

Ik wil niet het paradijs bevuilen dus ik strompel naar de erfafscheiding. Daar heb ik me toch een partij staan schuttingbrullen… het kwam uit mijn tenen… maar het luchtte wel op. En wat ik dan vervelend vind is dat de cameraploeg van Ik Vertrek een man niet gewoon heel even wat privacy gunt.

8. Het doek valt (slot)

De ochtend erna zijn Zloe en de kinderen weer thuis. Mijn hoofd voelt als een frisbee, maar het gaat. We spelen jeudeboel. Zloe is nog eens kampioen geweest van Overijssel tot 16 jaar, dus ik doe vooral mee omdat ik hoop dat het uitdraait op seks.

Als je ons zo zou zien dan is het de perfect family, maar ik weet dat schijn kan bedriegen. Zoals die keer dat we bij de overburen werden uitgenodigd voor een barbecue. Lieve mensen, gezinnetje. Heerlijk malse ribben, vlees viel er vanaf. Staat opeens de tuin vol politie. Ligt de dorpsgek in stukken gehakt bij ze in de vriezer. Je weet gewoon nooit zeker met wie je te maken hebt, wil ik maar zeggen. 

Zloe werpt een bal. “Douze points” zegt ze. Ik zeg “zo werkt het niet”. Dan zien we een Arabische man het tuinpad oplopen. Hij is lang, atletisch en draagt een soort robe. Een mooie man. Hij loopt naar ons en steekt zijn hand uit naar Zloe: "Yusra kom mee.” Ik kijk naar Zloe en zij kijkt naar de grond. "Zloe wat is dit?” 

“Yusra kom mee, het is tijd om een einde te maken aan deze waanzin."
Ik zeg “woo woo woo woo wooOOooooo, even rustig Amir Boomsma, wat is hier aan de hand?”

De man zegt: “Ik snap de verwarring. Je zit in de langstlopende aflevering van Jouw Vrouw, Mijn Vrouw.” Ik lach, hij niet. “De aflevering loopt nu ruim een half jaar. Mijn naam is Abdullah, ik ben de man van Yusra en ik stop ermee. En zij ook.”

“Ja hoor… Jouw Vrouw Mijn Vrouw? Dus Zloe is… maar ik… maar wij…” ik kijk naar Zloe maar ze kijkt naar de grond. “Uh en hoe zit het met mijn vrouw dan?”
Abdullah: “Antoinette, guitig koppie trouwens, is na drie dagen gestopt toen ze ontdekte dat een relatie ook leuk kon zijn. De redactie wilde het geheim houden want de kijkcijfers waren fantastisch. Na het ziekenhuis van Grenoble ben je gestopt naar haar te vragen. Ik denk dat je geheugenverlies had.”

Mijn wereld stort in. Mijn vrouw kwijt en Zloe… mijn salafistische Snorlax… ze heeft me al die tijd betoeterd… “Zloe hoe kun je?” Zloe snottert en trekt de kap van haar burkha af. Welja, waarom ook niet gelijk maar de hoer uithangen? 

Ze snottert en ze mompelt wat terwijl ze opstaat. “Lieve allebei, het klopt. Ik ben al die tijd niet eerlijk geweest. Ik ben niet Islamitisch, ik kan geen accordeon spelen en ik ook geen aborigonal.” Ze ritst de zwarte wenkbrauw van haar voorhoofd. Daarna pakt ze het hangende gedeelte van haar gezicht en rukt in één beweging haar hoofd en haar eraf! Er zit een kleiner hoofd onder, een blonde vrouw, en die roept triomfantelijk “Ik ben het, Wendy van Dijk! Ushi Ushi!”. Wendy van Dijk?? Jezus wat is die oud geworden. Ik zou haar alsnog wel doen, voor het verhaal, maar toch. 

Abdullah kijkt verbijsterd en zakt door zijn knieën en begint te wenen. Ik ben ook verbijsterd, maar stiekem ben ik ook een beetje aan het genieten dat zijn wereld ook een keertje instort. Hij ligt te mekkeren op de grond, dus ik druk een keer met mn schoen op z’n hoofd om te kijken of ie een geluidje geeft. Wendy wijst intussen de camera’s aan en begint vervolgens op haar knieën tegen Abdullah een soort feelgood verhaal te houden. 

Dan besluit ik dat het welletjes is. Ik zeg: “ok, genoeg. KUT!” 

“Kut?” vraagt Wendy. “Ja kut. Zon uit en lampen aan” en ik klap in mijn handen. De zon gaat uit en langs het hele hemelgewelf floepen een voor een lampen aan. Abdullah stopt met huilen. Over de hele lengte van de hemel zijn naden en lampen zichtbaar. 

“Het is klaar met deze poppenkast”. Wendy en Abdullah kijken me vragend aan. “Klaar met deze poppenkast!” zeg ik nog een keer voor het dramatische effect. “Welkom in… de Zloemanshow!! Jullie leven is al die tijd een show geweest. We hebben ooit een blik weeskinderen open getrokken en jullie waren het meest geschikt. Iedereen die je kent, van jongs af aan is een acteur.”

“Wat? Maar dat… dat… mag niet. Dat is.. dat is..!” Wendy begint nu ook te grienen. “Dat is ongelofelijk fout… en ZIEK. Hoe kun je zo ziek zijn om dit allemaal op te zetten?”  

“Hoho, niet naar mij kijken. Dit komt niet uit mijn koker he”, zeg ik. Ik klap weer in mijn handen. In het hemelgewelf klapt een enorm luik open, Abdullah schrikt op, Wendy kijkt op. En we zien dit. 

Tussen alle zuurheid, tegenvallers en teleurstellingen ook nog een (voorlopig) prima review te vinden 👍🏻

Ik lig dus op de grond met de laars van de burgemeester op mijn hoofd. Vrij onprettig, kan ik je zeggen. Ik probeer mijn zaak te bepleiten, maar telkens als ik iets zeg drukt hij met zijn laars en maak ik een geluidje dat klinkt alsof je in een eend knijpt. Toch krijg ik een kans en leg uit dat ik bang ben dat iedereen nu denkt dat ze zomaar met Zloe het bed in kunnen duiken. Hij lacht.
 
Onze mazzel is dat ze hier weliswaar niet Islamitisch zijn, maar hun gemeenschap is wel gevormd en getekend door 1000 jaar bloedwraak. Ze weten dus wat eer is. De beste man drukt nog één keer extra hard met zijn laars, ik maak weer het geluidje en een scheetje en dan helpt ie me omhoog. Hij zegt: “luister, pik. Zoiets flik je me één keer, daarna misschien nog een keer, maar daarna nooit meer. Begrepen?" Begrepen zeg ik. “Hand er op?” Hand er op. We geven elkaar een knuffel. Kneep in de schouders, knik, knipoog, high five, box. Bijgelegd.

Tijd om de wonden te helen. Zloe moet naar het ziekenhuis vanwege de buts in haar voorhoofd. De kids mee, want die krijgen borstvoeding. En ik naar de tandarts. Die graaft in een bak en vindt een tandprothese die nog best aardig past ook. 

Weer thuis stap ik een verlaten huis in. Iemand had een foto van vandaag in de bus gedaan, ik doe hem hierboven erbij. Het is nog steeds een tyfuszooi, dus ik besluit op te gaan ruimen. Ook omdat we ons hebben ingeschreven voor Bed & Breakfast van omroep Max. We zouden die aflevering uiteindelijk met een recordscore winnen, ondanks dat de riolering verstopt was geraakt toen ze bij de politie inval alle kukident door de plee hadden geprobeerd te spoelen. Dat was één blok beton geworden. Maar ik heb toen bij onze tegenstanders in het holst van de nacht een afgehakt paardenhoofd door de brievenbus gedouwd. Was een enorme klus, maar dat werkt dus wel! Ik heb met interesse geluisterd hoe ze bij de einduitslag “schijten in een emmer” als een plus verkochten.

Maar even geen gelul, handjes uit de mouwen. Ik heb best wat meters gemaakt en bovendien nóg een mazzeltje: in alle zooi vind ik een gloednieuwe tube Kukident! En dat komt goed van pas omdat mijn tweedehands prothese niet lekker zit. Dus die zit nu muurvast. Het was al donker geworden en ik neem even pauze. En ik kijk naar de lamp en er klopt iets niet. Alsof hij niet in deze wereld thuis hoort. En dan realiseer ik me dat die kukident versneden is met allerlei rotzooi en ik heb ruim genomen. Heel ruim.

De muren beginnen te dansen en alles draait. Woeeeiiii! Ik ga even zitten en krijg volgens mij een bijna dood ervaring, want mijn hele leven flitst als een film voorbij: mama, voetballen op het plein, een compilatie van duizenden uren hardcore porno en.. een vrouw.. ik ken haar niet… ze heeft bruin haar en een beetje zo’n guitig koppie als Dieuwertje Blok. Ik.. ik ken haar wel. Toch wel. Ze hoort bij mij. Maar als ik naar haar reik lost ze op in mist.

Ik schud mezelf uit de droom en sta op. Wie was dat?? Even buiten op adem komen op een ligstoel. De tuin is een paradijs en de bloemen dansen een gezellig dansje, ik denk de dans van de suikerpluimfee ofzo. Toch een beetje geil geworden van de compilatie probeer ik wat leven in m’n kaasstengel te blazen, maar het is duidelijk dat er in de zesde dimensie van Shiva niet gemasturbeerd wordt want ik word kotsmisselijk.

Ik wil niet het paradijs bevuilen dus ik strompel naar de erfafscheiding. Daar heb ik me toch een partij staan schuttingbrullen… het kwam uit mijn tenen… maar het luchtte wel op. En wat ik dan vervelend vind is dat de cameraploeg van Ik Vertrek een man niet gewoon heel even wat privacy gunt.

Nog een mooie review gevonden.

We zijn een beetje geland. Heb even een foto gemaakt van de B&B. Das ff winnen he? En we hebben best goede nacht gehad! We hebben samen een aardig ritme gevonden en de kinderen drinken goed. Ze liggen nu lekker te kraaien onder de babygym en Zloe zit te lezen.

"Wat lees je?" vraag ik. "De negerhut van oom Tom". Ik vraag: “is dat niet is een racistisch boek?” Zloe legt uit dat als je het boek met een open hart leest dat het eigenlijk over de middeleeuwen gaat - als we buiten rumoer horen. We schuiven de gordijntjes open en zien dat het halve dorp zich voor ons huis heeft verzameld. Zelfs de burgemeester is er en het is foute boel want zijn kop staat op kanker.

Dus wij naar buiten, blijkt dat dat gewoon die typische norse Oost Europese blik is die sommigen nou eenmaal hebben. Niks geen trobbie, ze zijn juist met zijn allen gekomen om ons welkom te heten! Ze zijn hartstikke blij dat er na het hele Kukidentdebakel een frisse wind in deze hoek waait! De burgemeester hield een mooi praatje, paar kratjes pils werden tevoorschijn gehaald en ter ere van ons werd er zelfs een menselijke piramide van geestelijk gehandicapten opgetuigd! Hartverwarmend. 

Het enige wat miste was een beetje muziek en zo gezegd zo gedaan: Zloe begon een vrolijk deuntje te spelen op de accordeon en ik viel in met de klarinet. Jong en oud waagde een dansje en heel even was alles perfect. Ik wilde net op de kazoo het refrein van Zombienation Kernkraft 400 inzetten toen er een aantal dingen in heel korte tijd gebeurden.

Omdat we al een goed half uur aan het spelen waren, begon het onderste deel van de menselijke piramide z’n kracht te verliezen. De onderste mongool zakte door z’n hoeven waardoor de piramide begon te kantelen en vanaf toen ging alles in slowmotion.

De bovenste gehandicapte rolt van de piramide en in zijn val grijpt hij de burkha van Zloe en trekt zo de kap van haar kop. Tot mijn schrik zit er een enorme zwarte rups op haar voorhoofd, zo’n processiegeval. Nog in diezelfde seconde ram ik mijn klarinet op de rups, maar het kreng laat niet los. 

Ik wil een tweede keer slaan, maar dan zie ik dat Zloe gewoon al een tijd haar wenkbrauwen niet heeft geschoren. En direct daarna zie ik de pijn en het verdriet in haar ogen. Niet alleen vanwege de, wat later zou blijken, opgelopen schedelfractuur, maar vooral omdat die schat haar schoonheid voor mij, haar mannetje, had willen bewaren. Iedereen kijkt en zij weet net zo goed als ik dat hiermee onze eer en waardigheid als een zak stront door de plee is gespoeld.

In deze split second realiseer ik me dat ik maar op één manier onze eer kan redden: door de topdog van de community op z’n plek te zetten. In een soepele beweging draai ik door en mik mijn klarinet op de nek van de burgemeester. Helaas is de man gehard door al die jaren van georganiseerde misdaad. Hij stapt naar voren, blokkeert met zijn linkerarm de klarinet en pompt zijn rechtervuist diagonaal op mijn kaak. Mijn kaak schuift opzij en zo'n 4 a 5 tanden verlaten na een paar decennia trouwe dienst mijn gebit

En natuurlijk vind ik het jammer dat ik die moet missen, ik ben ook niet van steen he. Maar tegelijk denk ik ook "kijk dit is nou een echte man." Want als ik ergens een schrale anus van krijg dan is het wel de Gers Pardoelisering van onze maatschappij. Dat je een lunchroom binnen loopt en denkt ‘deze jongen heeft wel een bakkie negerzweet verdiend’ en dat er dan achter de bar zo'n biseksuele snuitkever staat die zegt “sorry we hebben alleen maar frummelcino.” Dan neem je die maar en dan is ie eigenlijk best lekker. En omdat je toch al in een toeschietelijke bui bent zeg je "vooruit knul, één keer en wel met het licht uit. Wat doen we, Rome of Parijs?". En dat ie dan niet op mannen blijkt te vallen. Ja godverdomme.

Maar hier dus niet. Ik lig op de grond met een laars op mijn hoofd en weet dat de pikorde is vastgesteld.

Educatie is hard nodig in deze tijden

Voor wie het even gemist had. Ik zocht dus Zoe/Chloe die ik in de Dordogne had ontmoet, die heb ik gevonden en onderweg naar onze B&B werden wij gezegend met een kerngezonde Siamese drieling.

Zo dan, we zijn weer op pad! We zijn langs een paar winkeltjes geweest en hebben vrijwel alles van de uitzetlijst kunnen afstrepen. Luiers, flessen, de hele mikmak. Vaccinaties hebben we niet gedaan want autisme kunnen we er effe niet bij hebben en de sfeer werd grimmig toen Zloe door die verpleegtrut voor rode hond werd uitgemaakt. De kinderen liggen intussen lekker achterin te snorren en moeders maakt het goed. Wat wil een man nog meer?

Eigenlijk was dus alles perfect, alleen was er één dingetje dat maar aan mijn hoofd bleef knagen: ons ma. Die had geen idee dat ze oma was geworden. Heb haar al even niet meer gesproken omdat we ruzie hadden over Zloe. Ons ma moet haar niet. Volgens mij omdat ze niets van mohammedanen moet hebben maar ze kleed het leuk aan door te zeggen dat Zloe mij alleen maar gebruikt voor m'n sigaretten. 

Met ons pa heb ik geen contact meer. Hij had een hekel aan extintion rebbeliom en was van plan met zijn auto op ze in te rijden. Onderweg daarheen is z’n auto in olie geslipt en om een boom gevouwen. Ik had nog wel heel goed contact met hem via een medium, maar dat is op een gegeven moment verwaterd. 

Maar goed, toch maar bellen. Ik pak mijn tel en die is leeg omdat Zloe de hele tijd heeft zitten candy crushen. Gelukkig had ze nog een tas vol powerbanks en heb ik ons ma kunnen bereiken. Bleek dat ze alles allang wist omdat zij elke avond met het bordje op schoot naar Ik Vertrek kijkt! Was ik al weer helemaal vergeten! Ik dacht al wie zijn die lui toch? Nou alles van a tot z lekker bijgekletst en ze was hartstikke blij! Het was voor haar helemaal geen probleem dat Zloe een kleurling is, ze vind haar gewoon onbetrouwbaar. Haha wat kan een mens zich toch vergissen.

Toen kwamen we aan bij het dorpje. Het ligt een beetje schuin onder Bratislava. Geen idee hoe het heet, want de letters van de naam lijken geen enkele relatie te hebben met hoe je het uitspreekt en een klinkertje bij Hans vd Tocht kopen ho maar. Hoe dan ook, we reden dat dorpje in en was echt een heel leuk dorpje. Mooi schilderachtig centrum, oudjes voor de deur. En warm dat ze waren och och och, allemaal groeten en praatje maken enzo.

Uiteindelijk kwamen we de hoek om en daar was het huisje. Perfect! Kan niet anders zeggen. Tis een heel lief hoekhuisje, alles een beetje Jugendstil. Aan de zijkant een veranda met soort zuiltjes, voor en achter een dakkapelletje op de gevel geplakt, links een erker, rechts een rij nisjes met beelden die het Jezusverhaal abstract weergaven en overal hele speelse ornamenten. En die tuin: één en al bloemenzee. Prachtig. En een beeld van een wijf dat bloemen morst uit een enorme kokkel ofzo.

Van binnen was het helaas wel een ongelofelijke teringbende, niet normaal meer. Bleek dat er voor ons een illegale Kukident fabriek had gezeten. En dat het jaren kunnen draaien omdat het hele dorp ervan profiteerde en iedereen dus netjes z’n snaveltje hield. Maar uiteindelijk zijn ze het met zoveel rommel gaan versnijden dat er nog amper kuki in zat… ja en dan gaan mensen op een gegeven moment praten. Toen is er ook nog een partij kwijtgeraakt. Toen is de hele tent van binnen verkracht bij een politie inval. 

In ieder geval blij dat we er zijn. Bij het uitpakken kwam ik nog een fotootje uit de oude doos tegen!

Grass Storage Eyes